Byłam szczera tylko w stosunku do dzieci. Bo jedynie one odchodziły od wszelkich prawidłowości i nie wmawiały sobie na każdym kroku, że to co się stało to nieprawda, absurd, na pewno wszystko wróci do normy i będzie tak jak dawniej. Rozumiały. Zadawały czasem tylko proste pytania na które odpowiedź była oczywista, choć może - pełna fałszu.
- A mamusia i tatuś, są w niebie, tak?
- Zgadza się. - odpowiadałam za każdym razem automatycznie.
Chwilowe zastanowienie, wyraźne rozmyślanie, mimowolny uśmiech.
- Zobaczę ich kiedyś.
- Czekają na Ciebie, będą czekać cały czas.
Kończąc spotkania około dziewiętnastej chodziliśmy z Samem na kolację - nie taką, jak pierwszego dnia. Te kolejne były... lepsze, prostsze, bardziej zwyczajne. Odwiedzaliśmy budki z kanapkami na wynos, gdzie kupowaliśmy zazwyczaj dwie z szynką i serem, plus do tego dwa razy shake'a. Ja truskawkowego, Sam czekoladowego.
- Fuj, nie wiem jak możesz to pić. - podsumowałam za pierwszym razem Jego zakup. Wyciągnął ku mnie napój.
- Spróbuj.
- Myślisz, że nie próbowałam?
- Ten jest dobry. - zapewniał z tajemniczym uśmiechem, a kiedy już pociągnęłam łyk wybuchnął śmiechem widząc moją wykrzywioną minę, zaciśnięte powieki i z trudem przepływający przez gardło płyn.
- Jesteś straszny.
Zazwyczaj zjadaliśmy wszystko w pobliskim parku, nad jednym ze zbiorników wody. Resztki i opakowania wrzucaliśmy do kosza, tuż przy wyjściu. Z początku nie przeszkadzało mi, że Sam za każdym razem kiedy pobrudziłam się w kącikach ust majonezem - ściera go swoją serwetką, którą dostaliśmy wraz z kanapkami. Nie zwracałam uwagi, iż obserwuje każdy mój ruch, wędrówkę każdego kęsa zmierzającego do moich ust.
- Zostawiłeś w Londynie swoją rodzinę... Nie sądzisz, że będą tęsknić? Będzie im Ciebie brakować? - zagadnęłam trzeciego dnia pobytu tutaj.
- Rozumieją. Moja żona wie, że to poważne przedsięwzięcie, kupa forsy. Zarówno Ona, jak i dzieciaki, żyją tylko i wyłącznie na mojej pracy. Ja nie pracuję, oni nie mają spełnienia swoich zachcianek, proste.
- Rozumiem.
Ale nie rozumiałam. Nie pojmowałam tego podejścia - pieniądze. Było dla mnie nielogicznym to, że można traktować taką pracę tak materialnie. Właściwie, Sam założył tą firmę już dawno i był tu tylko szefem. Dyrygował. Jasne, że miał wykształcenie, może nawet niektórzy nazwaliby je 'doświadczeniem', ale nie rozumiał. Po pewnym czasie zwyczajnie zaczął brać Ją jako dochód, a nie niesioną innym pomoc.
Od samego początku, kiedy tylko poinformował mnie o tym zleceniu, zastanawiałam się dlaczego nie jedzie nikt oprócz mnie. Nie chodzi o godziny pracy, bo te były w miarę dobrze dopasowane i nawet w najmniejszym stopniu mi nie przeszkadzały, ale zwyczajnie moglibyśmy z inną osobą dzielić się klientami, co na dobrą sprawę brzmi tak chaotycznie i wcale nie pasuje - i po prostu wrócić za miesiąc, a nie za dwa.
Nie było jednak godziny w której Jamie nie zagościłby w mojej głowie. Rozrywało mi skronie, a w dołku coś uciskało. Od wieczoru, kiedy przeszedł do tamtej restauracji, od momentu, gdy musnął wargami moją dłoń dziękując za taniec - nie dawał znaku życia. Ale czułam Go gdzieś blisko. Jak cień. Namacalną powłokę bliskości. W powietrzu wisiał Jego zapach, na plecach ciągle czułam Jego dłoń, w uszach cichy szept.
***
Mijał siódmy dzień naszego pobytu w Ameryce. Chodziłam od ściany do ściany rozmawiając przez komórkę z Robertem - jak sobie obiecaliśmy, co tygodniowy kontakt, zdanie relacji z minionym dni. Sam dopiero co wszedłszy do mojego pokoju, usiadł niezdarnie na łożu czekając, aż dokończę rozmowę z mężem.
- Kocham Cię, najdroższa. - dobiegło mnie zdanie wypływające z słuchawki.
- Wiem, Robert. Za tydzień zadzwonię. - obiecałam rozłączając się.
Zapewne gdybym tego nie zrobiła dodałby jeszcze, że tęskni najmocniej na świecie, życie beze mnie jest puste, okrutne i nie może się doczekać, aż wrócę. Odlicza dni, aż nareszcie wysiądę z samolotu i będzie mógł wziąć mnie w ramiona, przytulać, ściskać z całych sił.
Usiadłam tuż koło Sama.
- Skoro mamy tu spędzić dwa miesiące... Sami... Pomyślałem, że moglibyśmy to jakoś wykorzystać, Soph.
I kiedy był na tyle blisko, że czułam już na wargach Jego gorący oddech, a ciężar Jego ciała wgniatał mnie w materac - już nic nie było ważne. Robert gdzieś za oceanem, Jamie, który znikał równie nagle jak się pojawiał... I Sam, który tu był, ciągle. A ja potrzebowałam bliskości, nieważne, czy chwilowej, czy ciągłej - jakiejkolwiek. Po prostu bliskości. Męskiego ciała.
- Hej, powoli. - cichy pomruk do mojego ucha, kiedy zaczęłam mocować się z zamkiem od Jego spodni. Podniósł się i przeszedł do łazienki, gdzie odkręcił kurek w wannie. Potem podszedł do drzwi i zamknął je na klucz. - Chodź.
Pociągnął mnie za rękę w stronę odgłosów szumiącej wody. Po drodze ściągnął ze mnie spodenki i koszulkę, a sam zdjął swoją błękitną koszulę. Tuż przy progu w końcu Jego rozporek przestał stawiać trudności i obydwoje pozostaliśmy w samej bieliźnie.
- Tyle o tym marzyłem...
W następnej chwili byliśmy już w ogromnej wannie, a ciężarem swojego ciała opierałam się na Samie. Pozdejmowaliśmy resztki materiału, jaki pozostał na naszej skórze... Rozdzierający ból w skroniach, dziwne uderzenia, jakby ktoś próbował... Ucisk w klatce piersiowej, skręt żołądka.
Zerwałam się próbując znaleźć się jak najdalej od Sama. Szarpnął mnie za rękę. Śliska podłoga. Dudnienie w czaszce.
- Nie próbuj uciekać.
***
Otworzyłam oko, najpierw jedno, chwilę później - drugie. Sam siedział tuż przy moim łóżku ściskając moją dłoń między swoimi. Patrzył w pustkę.
- Co się... - zaczęłam, jednak ukłucia z tyłu głowy mi to utrudniły.
Przeniósł na mnie wzrok i już miał się odezwać, kiedy do sali weszła pielęgniarka. Widząc, że się obudziłam posłała mi lekki uśmiech, zapytała jak się czuje, niemrawo odpowiedziałam, że całkiem nieźle, choć wciąż nie wiem dokładnie co mi jest. Zapewniła, że na pewno Sam mi wszystko wyjaśni, a Ona musi tymczasem sprawdzić co u innych pacjentów szpitala.
Obdarzyłam szefa przeciągłym spojrzeniem - zdezorientowanym i przepełnionym pytaniami. Wstał i zaczął chodzić po sali, w tą i z powrotem. Od ściany do ściany. Czasem zatrzymywał się przy oknie, zapatrywał chwilę na widok za nim, jednak wciąż mówił...
- Nie wiem, ile pamiętasz, Sophie. Pragnęłaś mnie równie bardzo, jak ja Ciebie. Chciałaś mi się oddać, może nie mi pierwszemu, ale jednak. Oddać na tamtą chwilę. Powierzyć mi swoje drobne ciało... - lekko uniósł kąciki ust. - Które jest jeszcze piękniejsze, niż niegdyś myślałem. W ostatnim momencie zrezygnowałaś. Chciałaś wyjść, odejść. Ale się poślizgnęłaś. Rozcięłaś głowę. Jesteś tutaj właśnie dlatego. Czasem niekoniecznie dobrym wyborem jest rezygnacja.
Przyjechałam tutaj do pracy, pomagać, leczyć dusze, pokazać tym ludziom drogę do normalność. Drogę powrotną ze źródła tej katastrofy, terroru, jaki dany było im przeżyć. A co się ze mną stało? Leżę tutaj nie mogąc właściwie mówić, a co dopiero podnieść się i kontynuować to, co zaczęłam.
- Co teraz?
- Powiedziałem jak wygląda sprawa. Rozumieją, że nie mam możliwości przysłania kolejnego pracownika, zatrudnią inną firmę. - wyjaśnił mierząc mnie uspokajająco. - Wrócimy, jak wrócisz w pełni do siebie. W pełni. Wypuszczą Cię jutro, może nawet jeszcze dziś. Zszyli Ci główkę, nie ma powodu, żeby Cię tu przetrzymywać. Tylko rutynowa obserwacja, a jak na razie nie jest z Tobą źle.
- Zależało Ci na tym zleceniu... - jęknęłam.
- Powinnaś zadzwonić do Roberta.
- Nie chcę, żeby się martwił.
Mijały kolejne minuty, aż w końcu siedzieliśmy pogrążeni w ciszy okrągłe dwie godziny. Zasypiałam, kiedy usłyszałam nerwową krzątaninę, nie otwierając oczu wysłuchiwałam głosów. Rozpoznałam baryton Sama i jakiś obcy, nieznany mi głos.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz