Wytężyłam słuch starając się wyłapać każde słowo z tej rozmowy. Obcy
mężczyzna był wyraźnie poirytowany, jak mi się wydawało, postępowaniem
Sama.
- Musimy to zrobić już! Teraz, rozumiesz? Nie wolno nam czekać. - bełkotał w wyraźnymi wadami wymowy.
Sam westchnął ciężko i już brał oddech, żeby zabrać słowo, kiedy tamten zaczął kontynuować.
- To nie podlega dyskusji. Czas nas goni. - urwał zamyślając się na
chwilę. - On coś w końcu wyczuje, rozumiesz? Już coś podejrzewa.
- Nie prościej byłoby Go zwyczajnie usunąć?
- Jest jedyną drogą do Niej.
Jakiej Niej? I jaki On? Kto coś podejrzewa, kogo usunąć? I jak te
wszystkie sprawy łączyły się z Samem - usuwanie, droga do jakiejś osoby,
podejrzenia, spiski? Z Samem, na pozór naiwnym, zwykłym i jak
najbardziej prostym człowiekiem.
Coś ukuło mnie w boku, i nie powstrzymanie jęknęłam.
- Budzi się. Odezwę się wkrótce. - rzucił nieznajomy, a szef w jednej
chwili znalazł się przy moim łóżku. Kiedy otworzyłam oko już siedział na
krześle obok. Sięgnął po moją dłoń i spróbował zacisnąć ją w swojej, z
wolna ją wyrwałam.
- Trochę boli...
- Jasne, rozumiem. - wymamrotał posyłając mi uśmiech, jak gdyby nigdy nic.
Przełknęłam ślinę, boleśnie przepływała po moim gardle.
- Sam, kiedy wrócimy do domu? Nie chcę martwić Roberta, ale nie będę
łgać, że nic się nie stało i udawać, iż pracuję, jak dotąd. Jeśli chcesz
mogę kontynuować zlecenie... Za kilka dni, kiedy, mam nadzieję, nabiorę
trochę sił. Lecz, jeżeli to nieuniknione i straciliśmy je, już jest
ktoś inny, wracamy do Londynu.
- Nigdzie nie wracamy. - burknął, a ja uniosłam znacznie brwi ku górze. -
Nie zrozum mnie źle. Nie jesteś w dobrej formie na podróże.
Nie powiedziałabym, przeszło mi przez myśl. Zamiast tego skinęłam tylko
głową i przekręcając ją na bok przeciwny do strony po której znajdował
się Sam, przymknęłam powieki na znak tego, że potrzebuję jeszcze
odpoczynku. Ale myślałam - nad tamtą wizytą, rozmową mojego szefa z tym
obcym mężczyzną, spiskach o których nie miałam pojęcia i które, nie
wydawały się normalne. I o Jamiem, bo milczał i z każdą kolejną tykającą
na zegarze sekundą moje serce drżało coraz bardziej, a ukłucie
przerażenia nasilało się. Przyszedłby tu, mimo wszystko - wymyśliłby
sztuczną scenę, w której chociażby myli pokoje szukając chorej ciotki,
ale widząc piękną kobietę ucina z Nią krótką pogawędkę pytając o
zdrowie, i imię, które w rzeczywistości doskonale zna. Zna, tak jak Go,
całego, na wylot. Jak znam każdy skrawek Jego ciała, czy miejsce w
którym ma największy, najmniejszy i każdy pozostały, pieprzyk. Odezwałby
się, chociażby siedząc na korytarzu, tuż za ścianą - przeniknąłby moje
myśli odkrywając ostatnio tą umiejętność. Choć może to był przypadek, i
nic więcej? Może chciałam to usłyszeć, i tylko unaoczniłam sobie gdzieś
tam w głowie Jego ton i te kilka słów? Może pozornie znając tą barwę, te
charakterystyczne wibracje... Człowiek może wszystko, dosłownie
wszystko. I napierw się uśmiecha, bo nagła fala ciepła oblewa wnętrze i w
sumie to piękne, wyjątkowe, ale jednak, mija czas, a to przysparza
tylko jeden czynnik. Cierpienie.
Złapał moją dłoń i głaskał ją opuszkami palców przez kilka minut, po
czym zaczął wiercić się na krześle, a w końcu wstał i nachylił się z
wolna w moją stronę.
- Przyjdę potem, muszę coś załatwić.
Przycisnął swoje wargi do moich i zaczął je powoli rozchylać językiem - a
ja już nie potrafiłam się opierać, bo nie miałam siły, i robiłam to
tylko dla świętego spokoju wyłączając na czas tego pocałunku myślenie i
wszelką racjonalność. Nie chciałam czuć.
W życiu zdarza się moment, kiedy całujemy pierwszy raz usta drugiej
osoby. Tej konkretnej drugiej osoby, bo nie musi to być pierwszy
pocałunek ogólnie - sęk w człowieku, którego usta na niespełna minutę są
jednością wraz z naszymi. Ciężkie oddychanie nosem i dłonie błądzące na
oślep po ciałach, co jest efektem tego, że nie potrafimy się odnaleźć,
bo wszystko pasuje tak idealnie. Ty i On, niczym dwa puzzle, które
łącząc się za sobą w idealną konstrukcję i przedstawiając nienaganny
obraz, nie mogą być w stosunku do siebie przypadkowe. Przeżywasz to raz w
życiu, ten czar, który pojawiwszy się na te kilkadziesiąt sekund potem
rozmywa się pośród wspomnień. I choć za kolejnym, czy jeszcze następnym
razem także czujesz jak skrzydła prowizorycznie wyrastają Ci z pleców, a
serce obija się o żebra rosnąc w siłę, to nie ta sama magia. A ten
człowiek? Zamieszkawszy w Twoim sercu, choć tak często się z niego
wyprowadza, nigdy nie zabiera swoich rzeczy.
W końcu oderwał się ode mnie zauważając, że zupełnie nie palę się do
Jego pocałunków, i nie pozostało między Nami nic z tamtej nocy, kiedy
poślizgnęłam się w łazience.
- No trudno. Zdarza się, kochanie. Rozumiem, że masz gorszy dzień. -
wybełkotał, jednak kiedy rozchylił powieki Jego źrenice iskrzyły się
wściekle. Balansując na niechybnym wprowadzeniu Go w furię, pohamowałam
wybuchnięcie Mu śmiechem wprost w twarz.
- Do zobaczenia.
Wyszedł zamykając za sobą drzwi z głośnym trzaskiem. Leżałam
zastanawiając się, co robić z wolnym czasem, zamiast bezcennego leżenia w
łóżku, do momentu przyjścia pielęgniarki, co postanowiłam wykorzystać.
- Ma pani jakieś bóle? Tył głowy, skronie? Podać pani coś, pomóc?
- Nic mnie nie boli, ale właściwie...
I wtedy poprosiłam Ją o kupienie mi jakiegoś romansidła w kiosku na dole
gwarantując, że później oddam Jej pieniądze, bo na chwilę obecną - nie
mam zielonego pojęcia, gdzie posiałam portfel, a czy aby a nuż nie leży
wciąż w pokoju, w którym zatrzymałam się podczas tego wyjazdu. Pojawiła
się z powrotem po upływie jakiś dziesięciu minut z książką Jordan Penny w
dłoni. Od razu otworzyłam na pierwszej stronie dziękując Jej i
zatapiając się w lekturze. Pielęgniarka, którą oceniłam na mniej więcej
dwadzieścia pięć lat wyszła z sali bezszelestnie, jednak kątem
zauważyłam, jak przytyka ręce zgięte w łokciach do ciała zasłaniając tym
samym piersi. A z mojej psychologicznej praktyki - wiedziałam, że w Jej
psychice znajdował się uraz. Gwałt, molestowanie, albo jeden zły dotyk -
to czasem wystarcza. Już chciałam palnąć coś o tym, że w końcu
odnajdzie człowieka, który zabierze Jej to wszystko, zabierze ten ból,
którego nie będzie się bała, jednak milczałam mając świadomość tego, iż
czasem prawda boli najbardziej i lepiej Ją zwyczajnie ukryć, gdzieś w
zakamarkach podświadomości.
Gdy tylko zamek ulokował się na miejscu po Jej wyjściu - zaczęłam
czytać, pochłaniałam kolejne strony po sobie wciągając do umysłu treść.
Dawno nie czytałam, a jeśli już były to jakieś czasopisma. Książkę,
pomijając podręczniki, których obierając ten, a nie inny kierunek
musiałam przestudiować masę, czytałam jeszcze zanim poznałam Jamiego.
Później nie miałam czasu napawając się Jego obecnością, jeszcze potem -
kiedy tylko zaczynałam coś czytać, zaczynałam łkać, bo jakiś fragment
pasował do Niego na tyle dotkliwie, że serce pękało z tęsknoty.
Teraz było łatwiej o świadomość tego, że ma się dobrze, żyje, kocha
mnie, jak dawniej - chyba, bo już niczego nie byłam pewna. Najmniej
życia.
Romansidło, jak romansidło. Książę, Jego bratanica, niania, która
kradnie Mu serce, warunki, układy, chore schematy, a wszystko wiąże się
tylko do jednego: walki o miłość.
Zrobiłam tylko jedną krótką przerwę gdzieś w połowie, żeby napić się wody. Doczytywałam ostatni rozdział, kiedy wszedł lekarz.
- Panno Sophie, jak się czujesz?
- Boli... trochę. Nie najgorzej. - odparłam mrugając do Niego lekko.
Nie drgnął pozostając w tej samej skupionej w pozycji, niczym... tropiciel.
- Chciałbym z Tobą porozmawiać, o tamtym wieczorze, Twoje obrażenia nie wyglądają naturalnie.
Właśnie.
- Słucham? Fakt, poślizgnięcie się w łazience nie jest sytuacją
codzienną, ale zdarza się. A to, że rozbiłam sobie głowę? Niefart.
- Zaufaj mi, to zostanie między nami.
- Nie ukrywam nic, doktorze, naprawdę. Podłoga była mokra, a wyszłam z
wanny dość szybko. Nieuniknione, coś musiało się stać. Jeśli będę pana
potrzebować, wezwę. Będę chciała porozmawiać, powiem o tym. Wie pan
wszystko to, co wiem ja. - urwałam biorąc głęboki oddech i uspokajając
ton. - Tu nie ma tajemnic.
- Wszędzie są. - podniósł się z krzesła i wsunął je pod moje łóżko.
Zrobił krok w stronę wyjścia, jednak odwrócił się jeszcze raz. - Rana na
Twojej głowie wyglądała jak rozerwana szponami.
Po czym nacisnął klamkę pozostawiając mnie z odgłosem głuchego kliknięcia zamka.
Zamknęłam oczy i jeszcze raz w myślach odtwarzałam tamten wieczór -
ostatnią oznaką świadomości był świst w czaszce, jakieś słowa Sama,
których już na dobre nie wychwytałam i ciężki oddech... Mgielne
wspomnienie - nie mój, nie Jego. Obcy oddech, którego do tamtej chwili
nigdy nie poznałam. Ale szpony, cholera? Co jakiś drapieżny ptak miałby
robić w łazience?!
I już miałam zbyć słowa lekarza na dalszy plan, bo wydawały mi się tak
nierealne, niemożliwie, ale jednak, kiedy mówił to wszystko, brzmiał
szczerze. A ja na tą szczerość odpowiedziałam prawdą - w jakimś stopniu.
Bo faktycznie nie miałam pełnej świadomości tego, co się stało tamtego
dnia.
Upadłam, szepnęłam sobie w myśli, jednak brzmiało to niezbyt wyraźnie. Zresetowane. Upadłam, na pewno upadłam.
Dużo lepiej.
Słońce raziło mnie w oczy przedostając się do sali przez okno. Wypalało
mi dziurę gdzieś w środku wżynając się we wspomnienie każdego z
popołudni, kiedy wkradało się na aleje parku przez korony drzew, kiedy
wraz z zapach nadchodzącego lata w powietrzu wisiały drobinki Jego
zapachu, a ćwierkanie ptaków było melodią na tyle naturalną, że
uznawałam ją za nieodłączną część przyrody, a może nawet i życia. Tym
razem było cicho...
Poczułam ukłucie w podbrzuszu i potrzebowałam tylko jednego - łazienki.
Sądząc, że dam sobie radę sama przerzuciłam nogi na jedną stronę łóżka,
po czym ześlizgnęłam się dotykając gołymi stopami zimnej podłogi.
Rana na Twojej głowie... Rozerwana szponami.
Czegoś brakowało, zarówno tam za oknem, jak i tu, w sercu. Zakręciło mi
się w głowie, a przymykając powieki, czułam jedynie, że spadam, spadam w
dół, bezgraniczną nicość. Złapały mnie czyjeś ramiona.
To nie był Jamie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz