Dopiero chwilę później uświadomiłam sobie, że zaciskałam powieki, więc teraz zagryzając do krwi wargę - otworzyłam oczy. Czemu wcześniej tego nie czułam? Że coś, co mnie złapało nie ma na sobie normalnego stroju, tylko płaszcz wijący się, aż do ziemi. Obszerny kaptur zakrywał twarz tej istocie, a ja drżałam na samą myśl o tym, co może kryć się tam w środku. I wtedy to poczułam - coś wżynającego się w moje plecy, ostrego. Kolejne znaki. Litery.
D E A T H
Śmierć.
Istota - a nuż człowiek - położyła mnie z powrotem na łóżko. Przykryła szczelnie kołdrą, po czym podchodząc do parapetu wspięła się na niego i zeskoczyła w dół. W uszach rozniosło mi się echo jej słów.
- To jeszcze nie koniec.
Przełknęłam ślinę biorąc w końcu głęboki oddech.
- Pomóż mi, Jamie... - pisnęłam. - Pomocy!
Przybiegła pielęgniarka ze skupionym spojrzeniem gotowa zrobić wszystko, żeby tylko mnie ratować.
- Może pani... zamknąć okno? - wykrztusiłam, a ta spojrzała na mnie zdziwiona.
- Panno Sophie, okno jest zamknięte.
Od razu skierowałam tam wzrok. Ale to... niemożliwe. Przecież to coś tędy weszło, wyszło. Było tu.
- Faktycznie, przepraszam. - szepnęłam tylko. - Niepotrzebna histeria. Miałam zły sen...
- Podać coś na uspokojenie?
Musiałam być przytomna.
- Nie trzeba. - odchrząknęłam. - Muszę skorzystać z toalety.
- Oczywiście.
Wzięła wózek z kąta sali i pomogła mi usiąść na Nim. Zawiozła mnie pod same drzwi łazienki.
- Pomóc?
Pokręciłam głową.
- Zaczekam tu.
Otworzyłam drzwi i robiąc to, co miałam zrobić, następnie umyłam ręce. Przyjrzałam się sobie w obszernym lustrze, przegryziona warga była cała. Odwróciłam się plecami i podciągając do góry koszulkę zdałam sobie sprawę, że owszem, napis wciąż tam widnieje, jednak jest już zabliźnioną raną, nie świeżą.
Minęło zaledwie kilka minut, przecież nic nie zasklepia się tak szybko.
Wróciłam do sali z pomocą pielęgniarki, położyłam się do łóżka i opatuliłam kołdrą. Zmarzły mi dłonie, stopy, czubek nosa. I serce, choć ono zaczynało już nie tyle, co marznąć, a zamarzać.
Odwróciłam się w stronę okna, a pielęgniarka widząc moje puste spojrzenie nie czekając nawet na krótkie podziękowania wyszła. Wiatr poruszał koronami drzew, na szpitalnym placu bawiły się jakieś dzieci. Wytężyłam słuch - obiegały mnie śmiechy, stłumione słowa rozmów, które gromadząc się w jeden dźwięk docierający do mojego ucha zamieniły się w niezrozumiałą paplaninę. Przymknęłam powiekę. Pierwsze ukucie w czaszce, i szum, niczym wydostający się ze stacji radiowej, który przestała odbierać program.
Zostawcie Ją w spokoju - wypowiedziane tonem pełnym histerii, pełnym nienawiści, a zarazem prośby. Zdanie wypowiedziane tym głosem mogło płynąć tylko z jednym ust, a przepełnione taką determinacją... Mogło mówić tylko o mnie.
***
Obudziłam się zdecydowanie za wcześnie. Słońce nie dotarło jeszcze do linii widnokręgu, więc za oknem utrzymywała się delikatna szarówka. Czułam na szyi czyiś ciążący oddech, jednak kiedy się odwróciłam, nikogo nie było obok. Ale dziwne odczucie pozostawało - mrowienie na karku, i jakieś niemożliwie duszące niebezpieczeństwo w powietrzu. Zamglony świat za szybą, a w niej moje odbicie. Moja dusza, zgniła dusza. Wszystko były chore, otrute nocą, otulonej jej mrokiem, chłodem. I choć za kilka godzin miał nastać świt, świat miał przywitać blask słońca, ja wiedziałam, że wszystko jest zaczarowane złem, które kumulując się do zachodu potem bucha swoją mocą.
Dawniej lubiłam noc. Lubiłam wciągać do nozdrzy jej zapach, delektować się blaskiem gwiazd i... patrzeć na twarz Jamiego przeciętą bielą wytwarzaną przez księżyc. Tonęłam w tym, aż w końcu uświadomiłam sobie, że te migoczące elementy na ciemnym niebie to oczy. Oczy, które wciąż na mnie patrzą, obserwują moje ruchy i kodują wszelki strach. A ja zaczęłam się bać. Każdy w końcu zaczyna.
Wykręciłam rękę do tyłu i odnalazłam opuszkami palców miejsce między łopatkami, gdzie znajdował się napis. Był zabliźniony, lecz pod wpływem dotyku zaczynał mocno piec. Skrzywiłam się z bólu.
- Czemu nie powiedziałeś mi kim Oni są...? - wyszeptałam przymykając powieki i próbując wyłączyć umysł. Miałam być bezpieczna. Zapewniał, że niewiedza mi to zapewni, że będzie ochroną. To On o Nich wiedział. On był Ich celem.
Pot oblał mi kark. Skoro to w Jamiem kumulował się atak... Musiał przeżywać kilkakrotnie potężniejsze katusze, niż ja.
Nie ma Go tu, jak grom uderzyła we mnie ta wiadomość, choć wałkowałam ją już przez długi czas. Jamie jest w Ich rękach.
Wciągnęłam do płuc kilka głębszych wdechów starając się opanować przyspieszone bicie serca. Pomoc. Tylko gdzie? Jak mam Ją znaleźć? Kiedyś wszystko byłoby tak oczywiste. Komórka, numer, połączenie do Elizabeth. Co mną kierowało, kiedy go usunęłam? Martwy punkt.
- Myśl. Masz myśleć, cholera. - nakazałam sobie pod nosem. Szept rozniósł się echem po sali. Zegar na ścianie wybijał kolejne sekundy przeskakując to z jednej na drugą. Czas mijał tym razem wyrywając do przodu z niebywałą szybkością, musiałam działać już.
Wstałam podtrzymując się łóżka i przez chwilę przywracając czucie w nogach, jak i pełną sprawność. Pamiętałam z poprzednich dni, że Sam schował torbę z moimi ubraniami pod łóżko, więc wyciągnęłam ją chwilę potem i włożyłam na siebie pierwsze lepsze rzeczy. Och, musiałam zostawić tu swoje najlepsze ciuchy, całą resztę. Niech to diabli. Schowałam ją na powrót we właściwe miejsce, a do kieszeni wcisnęłam jedynie pieniądze wyjęte z portfela.
Przeglądając szafkę stojącą przy łóżku natchnęła się na komórkę. Było kilka nieodebranych połączeń od Roberta i wiadomość z pytaniem co się ze mną dzieje i dlaczego nie odbieram.
Porozmawiamy w domu, kochanie, jestem strasznie zaganiana., wystukałam pospiesznie. Zastanowiłam się chwilę czy powinnam wziąć telefon ze sobą, jednakże zdecydowałam się na pozostawienie Go. Są budki.
Na oknem zaczynało powoli świtać. Doskonale wiedziałam, że muszę się streszczać, to ostatnie szanse. Nawet nie zwracałam uwagi na cieknące mi z oczu łzy, nie ocierałam ich końcem rękawa zajęta wciąganiem ze świstem powietrze, aby nie zapomnieć przypadkiem, że muszę oddychać. W głowie krążyła mi wciąż tylko jedna myśl: Jamie. Jakoś stąd wyjdę, później gdzieś pójdę, dam radę. Jamie. Muszę odnaleźć Jamiego.
Wyszłam na korytarz.
- Gdzie pani idzie?
Pielęgniarka. Zaczęły mi drżeć dłonie, więc zacisnęłam je w pięści. Uciekać? Odwróciłam się ku Niej, w odpowiedzi wybuchnęła głośnym krzykiem, po czym stanęła jak wryta wpatrując się we mnie jak w ducha. Spojrzałam na czubki swoich butów, omiotłam wzrokiem resztę stroju, aż wreszcie dotarłam do twarzy. Coś lepkiego otoczyło mi palce, a kiedy uniosłam dłonie przed oczy widziałam już tylko ciemno czerwone smugi na mojej skórze.
Płakałam krwią.
Nie zapominając, że pielęgniarka przed chwilą wybuchnęła krzykiem zerwałam się biegiem ku wyjściu ze szpitala. Rozdzierało mi skronie, przeszywał mnie ból z tyłu głowy, jednak czas gonił. Zegar przyspieszał. Przebierałam jedną nogą za drugą łapiąc oddech do płuc coraz szybciej. Aż wreszcie uderzyło mnie po twarzy zimne powietrze na zewnątrz, otarłam rękawem twarz.
- Cholera. - syknęłam zdając sobie sprawę, że krople, które wypływały z moich oczu są już nieskazitelnie przezroczyste. Zwariowałam.
Przymknęłam powieki zaciągając się świeżym zapachem nadchodzącego poranka. Klatka piersiowa uniosła się do przodu, rozpychając całą mocą płuca.
Gdzie jesteś, kochanie?, jęknęłam w duchu nawet nie licząc na odpowiedź.
W Twoim sercu.
Jamie?!
Ale była już tylko nicość i mocniej bijący mięsień kilkanaście centymetrów pod moim lewym obojczykiem. Ziemia zakołysała mi się pod stopami. Z całej siły zacisnęłam dłonie w dwie pięści przytykając je do głowy, starałam się opanować emocje. Drgnęła mi stopa, więc posunęłam ją ku przodowi powtarzając ten ruch raz po raz na przemian z lewą nogą, następnie z prawą. Czułam, że ktoś mnie obserwuje, odrysowanie interpretuje każdy ruch pod moją skórą, napięcie i rozluźnienie się mięśni. Niczym automat ruszyłam naprzód przyspieszając niezwłocznie. Wykonywałam kolejne zaprogramowane ruchy ze świadomością, że to nie chwila, aby coś czuć. Kogoś kochać.
Kolejne ruchy, naprzód, idź, nie myśl, nie czuj, musisz, ratuj Go.
Wbiegłam do parku. Słońce zaczęło wschodzić, więc pierwsze promienie muskały mnie po odkrytej skórze. Czułam się, jak człowiek, któremu odebrano wszelkie zdolności czucia, jak człowiek, którego jedynie zaprogramowano i któremu nie dano duszy, nie podarowano człowieczeństwa. Patrzyłam przed siebie, i wtedy poczułam jak o coś zawadzam. A potem...
- Lecę. - wymamrotałam, po czym zderzyłam się z ziemią lodując z oparciem na rękach. Spróbowałam się podnieść, jednak ewidentnie uszkodziłam prawą kostkę. Podpierając się co chwila i doczołgując o kolejne kawałki w końcu oparłam skroplone potem czoło o pień drzewa. - Jamie... - jęknęłam pod nosem hamując łzy, które były oznaką bezgranicznej bezradności. - Pozwól mi umrzeć.
Robiło się coraz cieplej zapowiadając słoneczny dzień.
Zaśmiałam się pod nosem, bo przecież mnie znajdą, za kilka godzin rodzice zaczną wychodzić na spacer uśmiechnięci wraz z dziećmi, zaczną delektować się gorącem odsłaniając nogi z nadzieją, że je opalą. Zakochane pary zajmą kolejne ławki, i będę patrzeć sobie w oczy, i uśmiechać się, całować od czasu do czasu. I choć pozornie większość osób mnie zignoruje, bo taki jest instynkt - ktoś złamie pozory, uprzedzenia. Ktoś, jedna osoba chociażby, potrząśnie mną za ramię pytając co mi jest i czy może jakoś pomóc. Ale tylko zaszkodzi.
Tam dalej jest jezioro. Jedliśmy tam z Samem kanapki popijające je colą. Gdybym się tam doczołgała, zsunęła po dość stromym brzegu i witając dzień zatopiła w jeszcze chłodnej tafli wody... Byłoby pięknie.
Jak mam żyć? Jak mam żyć bez Niego, kiedy nie mogę złapać powietrza do płuc, kiedy każdy wymuszony oddech piecze w klatce, kiedy łzy same napływają do oczu? Gdy nie wiem zupełnie gdzie jest - czy w ogóle jest.
Serce zaszło mi mrokiem, naśladując myśli. Ostatni raz przywołując we wspomnieniach Jego roześmiane tęczówki, zasnęłam, uświadamiając sobie, że a nuż już nigdy tego nie zobaczę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz