- Mogę pani pomóc?
Rozchylając powieki ujrzałam obcego człowieka. Moje przypuszczenia się
sprawdziły burząc część mojej podświadomości i uruchamiając nadzieję, że
te, jako jedyne, sięgną rzeczywistości.
- Wszystko dobrze, dziękuję.
Podał mi rękę, a ja niechętnie ją przyjęłam. Miał zniszczone starością
dłonie. Chciałam ruszyć krok naprzód, jednak moja kostka dała o sobie
znać. Nie mogłam już udawać.
- Nic, cholera, nie jest dobrze. Ale nie pomoże mi pan, bo nikt mi nie pomoże! - wybuchnęłam.
- Chodźmy...
Wciąż był tak stoicko spokojny.
- Żadnych lekarzy, szpitali, nic, jasne?
- Jestem lekarzem, choć już na emeryturze. Zabiorę panią do siebie.
Prowadził mnie pod ramię, dzięki czemu mogłam w miarę możliwości iść na
jednej nodze. Dwa metry przede mną i starcem podążał pies - nie
odstępował nas na krok, więc przypuszczałam, że należy do mężczyzny,
który mnie prowadził.
Nie minęło dziesięć minut, kiedy doszliśmy pod Jego dom. Niewielki,
osadzony w trochę zaniedbałym ogrodzie, pomalowany w kolorze pastelowego
pomarańczu. W oknach wisiały pomięte firanki, i w jedynie dwóch z nich
dostrzegłam kwiatki na parapecie. Dom wyglądał zwyczajnie. Rozglądając
się wkoło widziałam podobne, biorąc pod uwagę, że okolica nie była
centrum któregoś z miast, a zwykłą wioską, choć z licznymi sklepami,
szpitalem i ogromną ilością wody. Mimo wszystko, ten dom, tak niepozorny
i na pierwszy rzut oka nie przykuwający uwagi, wzbudził we mnie inne
uczucia, niż reszta. Nie był jednym z tych pomalowanych na ostrą żółć,
czy zieleń. Przekraczając furtkę omiotłam pospiesznie wzrokiem lekko
przysuszone krzewy, po czym przeniosłam spojrzenie na kołatkę wiszącą na
drzwiach, z uczuciem, że kiedyś już tu byłam. Stałam przed tymi
drzwiami.
Starzec otworzył drzwi i wprowadził mnie do środka, pies wszedł za nami i
od razu ułożył się na środku salonu, który widziałam już z tamtego
miejsca. Zamek w drzwiach wrócił za miejsce wraz z zamknięciem.
- Jesteś cała brudna, młoda panno. Weź kąpiel, dam Ci ubrania mojej
córki. Powinny pasować. Potem opatrzę Twoją kostkę. - zostawiając mnie
na moment poszedł do pokoju po lewo, w głębi korytarza. Przekręcając
klucz wszedł do niego, gdzie pozostał mniej więcej dwie minuty przez
które ja podpierałam się ścianą. Wrócił ze świeżym, śnieżnobiałym
ręcznikiem i co najbardziej mnie zdziwiło dopiero w tamtej chwili
oderwał od niego etykietę sklepu w którym został kupiony. Wraz z
ubraniami wziął wszystko pod ramię, drugim wspierając mnie w drodze do
łazienki.
- Dziękuję, panu.
- Mów mi Anthony. Nie czuję się, aż tak stary, żebyś zwracała się do mnie na pan.
Uśmiechnęłam się siadając na rancie wanny.
- Postaram się. Bardzo dziękuję, Anthony. Postaram się szybko uwinąć. I nazywam się Sophie.
- Cieszę się, że jest tu w końcu jakaś żywa dusza. - odparł, po czym zostawił mnie samą. - Czuj się, jak u siebie.
Odkręciłam kurek z gorącą wodą w wannie, chwilę potem na mniejszej mocy
ten z zimną. Zaczęłam zdejmować ubrania, pospiesznie przejrzałam kupkę,
którą przytachał tu Anthony - nie zapomniał o niczym. Ostatecznie przed
wejściem do wody przejrzałam się jeszcze w lustrze, ubolewając nad
zmęczeniem, które malowało się na mojej twarzy i spojrzeniu, tak
zdezorientowanym w którym malowało się pytanie, co ja tu właściwie
robię.
Powoli weszłam do wody uważając na swoją kostkę. Nalałam trochę żelu do
kąpieli znalezionowego w szafce. Zmoczyłam każdy fragment swojego ciała,
łącznie z włosami, choć chwilę później zdałam sobie sprawę, że nigdzie
nie ma szamponu. Może zważywszy na to, że Anthony ze względu na swój
wiek, nie miał już włosów? Wzięłam jeszcze raz do dłoni żel po czym
czytając wszystko, co zawierało opakowanie, uznałam, że może posłużyć
również do włosów. Odstawiłam go na bok, aby czekał na swoją kolei.
Odchyliłam głowę do tyłu, a opierając się szyją o zimny kant wanny. Po
ramionach przeszły mi dreszcze.
Nie bałam się. Po raz pierwszy od niedawna czułam się bezpieczna.
Właśnie tu, w wannie dopiero, co poznanego obcego człowieka, w tym
pomarańczowym domu, z psem, który drapał się łapą kilka metrów dalej, za
dwoma ścianami. Niczym z oddala dobiegał mnie ogłos piszczącego
czajnika, który zwiastował zaparzenie się wody. Tutaj nic mi nie
groziło.
Po dobrych dwudziestu minutach wyszłam z wody, wypuszczając ją z wanny.
Opierając ciężar na jednej nodze i podpierając się ręką umywalki
dokładnie się wytarłam, po czym wcisnęłam na siebie zwykłe majtki w
odcieniu beżu, i biustonosz, wyglądający, jak od kompletu. Był dla mnie
minimalnie za mały. Poza tym Anthony przygotował dla mnie jeszcze
sukienkę w kwiaty do kostek i białe japonki. Mokre włosy opadały mi
niesfornie na odkryte plecy.
Siedział w salonie. Poszłam tam i usiadłam na kanapie ustawionej prostopadle to tej, na której siedział.
- Wrzucę Twoje ubrania do prania, zaraz będę, Vic... Sophie.
- Co chciałeś powiedzieć?
- Moja córka nazywała się Victoria. Jesteś do Niej podobna. - wyjaśnił, a ja nie uwierzyłam.
Zniknął. Sięgnęłam po filiżankę herbaty i zaczęłam upijać z niej kolejne
łyki. To nie Jego córka była Victorią, bo ja Nią byłam. Choć przybrałam
tożsamość Sophie moje serce wciąż miało tą tabliczkę - 'Victoria'. Moje
imię. Osoba w pełni należąca do Jamiego. On wiedział kim jestem.
- To bzdura. - wytknęłam sobie.
Odczekałam jeszcze chwilę na Jego powrót. Kiedy tylko ponowie
przekroczył próg salonu powrócił do tej samej pozycji, co wcześniej.
Wziął z ławy filiżankę, jednak nic nie pił.
- Nie wiedziałem czy lubisz z cytryną... Zaryzykowałem. - zagadnął unikając mojego wzroku.
- Jesteś... Nie potrafię tak, przepraszam. Jest pan inny, niż tam w
parku. Bardziej nieobecny. Zamknięty w sobie. Skrywa pan tajemnicę.
- Każdy skrywa. - wtedy na mnie spojrzał. Jego wzrok przeszył mnie na wskroś. - Opowiedz mi o swojej rodzinie i o sobie.
Podjęłam opowieść.
Nie wiem nawet, jak zacząć, bo fakty, które mi opowiedziano zatarły się z
czasem. Z dziadków nie pamiętam nikogo, prócz babci. Miała na imię
Martha. Była piękną kobietą, lecz miała złe serce, odczuwałam to jako
ośmiolatka, już pod opieką ciotki, kiedy to Martha nas odwiedziła.
Przyjechała do swoich córek, choć nie miała bladego pojęcia, że ma już
tylko jedną. Moi rodzice zginęli, gdy miałam siedem lat. Wcześniej dużo
rozmawiałam z mamą o babci, bo dziadka nie miałam. Choć może miałam? Nie
był z babcią. Rozstali się, bo jak to zawsze tłumaczyła mi mama, tak
należało. Nigdy tego nie zrozumiałam. Ludzie nie rozstają się, bo tak
należy, bynajmniej ja tak sądzę. Muszą mieć powód. Raz o niego
zapytałam.
- Dziadek był zły. Miał złe serduszko, skarbie. - odrzekła wtedy mama.
- Był chory, mamo?
- Na głowę.
Nie rozumiałam.
- Ale przecież to Jego serduszko było złe!
Nieistotne. Dziadek był chory na głowę, ale to Jego serce było złe. Choć
specjalizuję się w psychologii, nadal nie rozumiem, co było z Nim nie
tak. Wracając do rodziców, byli cudowni. Mama była piękna, mądra, uczyła
mnie, jak napisać literki, jak prawidłowo jeść, jak wymawiać dobrze
'r', nie zamieniając go na 'l'. Tata miał więcej pracy, był wiecznie
zaganiany, ale zawsze wracał na w pół do dwudziestej, kiedy w ciepłej
pidżamce kładłam się spać. Ściągał mi skarpetki, które mama usilnie
wcisnęła mi na stopy na czas dobranocki, obawiając się, że zmarznę.
Czytał mi bajkę, całował ciepłymi wargami w czoło i wychodził. Gdy już
zgasił światło w moim pokoju, Jego rysy odznaczały się tylko na tle tego
padającego z salonu. Kiedy ich zabrakło, byłam jeszcze mała.
Przygarnęła mnie ciocia.
- Idź spać.
Tak wyglądał każdy wieczór. Nie mogłam nawet obejrzeć bajki, bo musiała
się skupić na pracy. Musiałam już iść do sypialni, którą mi zrobiła w
swoim domu, kilkanaście kilometrów od tego w którym mieszkałam z
rodzicami. Tego, które Ona w moim imieniu sprzedała. Blade ściany i
proste łóżko, w żadnym calu nie przypominały mi mojego ówczesnego lokum.
Tu nie było nawet połowy moich miśków, nie było ciepła i taty. Każdej
nocy od dnia śmierci rodziców nawiedzały mnie koszmary, w których ich
tracę. Na nowo.
W czasie pobytu u ciotki spotkałam człowieka, który obrócił moje życie o
sto osiemdziesiąt stopni. Ukradł mi serce, choć tak abstrakcyjnie to
brzmi. Wolność odzyskałam wraz z pełnoletnością. Wyniosłam się z
powrotem do samego serca Londynu. Choć pałętałam się z początku z
miejsca na miejsce, łapałam się jakiś prostych prac i trudno było mi
znaleźć, jakieś mieszkanie na które było mnie stać - miałam siłę. Był
przy mnie. Choć tylko na początku. Kiedy zniknął - kiedy jeszcze w
sobotę Go miałam, czułam Jego ciepło i zapach, tak następnego dnia,
feralnej niedzieli, już Go nie było. Wtedy pojawił się Robert, przyjął
mnie do swojego mieszkania, i płaciłam dużo mniej, niż powinnam. Ciągle
rozmawialiśmy, w końcu po jakimś czasie odnalazłam dogodną pracę.
Żyliśmy razem, niczym nieodłączne mechanizmy, dopełniając się. Różnica
między mną, a Nim, polegała jedynie na tym, że Robert mnie pokochał,
podczas, kiedy ja wciąż żyłam starą miłością.
Staram się pomagać ludziom... Tylko na tyle mnie stać.
Nie opowiedziałam Mu o swojej tajemnicy, które sama nie rozumiałam. Nie
opowiedziałam o Jamiem wszystkiego tego, co było dla mnie ważne. Nie
opowiedziałam, że się znalazł, choć spojrzenie mnie zdradziło.
- Nie potrafisz pomóc sobie, prawda, Sophie? - zagadnął starzec.
Położył swoją zniszczoną dłoń na moim kolanie.
- Wielokrotnie próbowałam.
- Nie da się sobie pomóc. Ty sobie nie pomożesz, tak jak ja tego niegdyś nie zrobiłem w stosunku do siebie.
- Opowie mi pan swoją historię? - zapytałam nieśmiało ujmując Jego dłoń i lekko ją zaciskając.
- Ten dzień to nie czas na moją historię. - zamyślił się na chwilę. - Opowiedz mi o tym chłopaku.
- Nazywa się...
Jamie. I to miałam powiedzieć? Jak się nazywa, jaki ma kolor oczu, jak
cudowny ma głos, jak bardzo Go kocham? Bo nie wiedziałam już kim jest,
nie wiedziałam, co się z Nim dzieje, nie wiedziałam czy mogłam
powiedzieć, że Go odnalazłam, bo istniało prawdopodobieństwo, że znów Go
straciłam.
- Tęsknię.
Spojrzał na mnie ze zrozumieniem.
- Ja też tęsknię. - odparł głucho.
- Za córką? Gdzie Ona jest?
- Nie ma Jej. Nie tęsknię za Nią. - przybrał ostrzejszy ton.
- Za kim w takim razie...?
Milczał.
- Opatrzę Twoją kostkę.
Przyniósł z kuchni apteczkę, trochę powykręcał mi nogę, aż w końcu
zdecydował się tylko na usztywnienie. Nic nie mówił przez cały czas. W
końcu, kiedy leżałam już po pomocy medycznej Anthoniego, zaczęłam
płakać. Widział to. Widział to, kiedy pakował do pudełka bandaże i
nożyczki. Widział, gdy wychodził z powrotem do kuchni, oddychajac
niemiarowo.
- Tęsknisz za Nim. Tęsknisz za tym, co ja, Sophie. Za życiem. - wyjaśnij
po powrocie siadzając przy mnie i głaszcząc po włosach. Ten dotyk, tak
jedyny w swoim rodzaju, niesamowity, dobry i stary, dawał mi ukojenie.
Znałam te dłonie. Tylko to się liczyło. Nie mogły zrobić mi krzywdy. -
Powinienem wziąć popołudniową drzemkę. Dasz sobie radę, prawda? Weź
pokój... z którego zabrałem dzisiaj rzeczy dla Ciebie. To jest już Twój
pokój. Zawsze będzie na Ciebie czekał.
Jak na Nią, pomyślałam, pokój, który czeka.
Kiedy opuszczał salon odezwałam się już ostatni raz.
- A pro po herbaty, pijam tylko cytrynową.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz