ROZDZIAŁ 13

Kiedy ocknęłam się ze snu, zapadała noc. Krajobraz otulała ciężka mgła, a obce, nieokreślone i przerażające odgłosy zaczynały z wolna wydobywać się gdzieś z mroku. Rozejrzałam się po pokoju. Wciąż zajmowałam kanapę w salonie, a pies Anthoniego spoczywał tuż obok. Widząc, że się budzę, trącił moją rękę nosem. Czuwał.

- Zjadłbyś coś, psiaku? - szepnęłam do niego po cichu mierzwiąc idealnie wyczesaną sierść palcami, po czym z wolna zaczęłam się podnosić i kuśtykając dobyłam jakimś cudem do kuchni.
Przyjrzałam się uważnie meblom, które wcześniej obserwując z pewnej odległości, teraz miałam na wyciągniecie ręki. Przesunęłam dłonią po kasztanowym blacie z licznymi rysami, po uchwytach szafek, szuflad, a kiedy otworzyłam tą umiejscowioną najwyżej i dobyłam do sztućców, te również wydały się znajome. Lodówka w kolorze identycznym do tego, którym pomalowany był dom, z kilkoma nalepionymi karteczkami na wierzchu. Lista zakupów, dzienny rozkład leków, daty szczepień dla zwierząt. Najciszej, jak potrafiłam otworzyłam drzwiczki i ku moim przypuszczeniom znalazłam półkę oznaczoną imieniem, perfekcyjnie pasującym do psa.
- Fidelity. - mruknęłam do niego, podczas gdy otulał ciepłem moją stopę. Wyciągnęłam jedną paczkę z jedzeniem, a w rogu kuchni odnalazłam niebieską miskę, kontraktującą z wszystkim wokół. Nałożyłam do niej zawartość saszetki, a podając zwierzakowi znowu się odezwałam. - Myślisz, że Twój pan nie uzna, że to burzy pewien harmonogram?
Ruszyłam do sypialni uważnie stawiając kroki. Wchodząc tam pierwszy raz, czułam, że znam ten pokój, jak wszystko inne. Jasny róż okalający ściany, biała pościel, baldachim nad łóżkiem, jasnoorzechowe meble. Przeszukałam szafki w poszukiwaniu czegoś do spania, a znajdując w końcu koszulkę na krótki rękaw, i cienkie spodnie od pidżamy, zmieniłam strój. Wsunęłam się pod kołdrę obserwując otwierające się coraz szerzej drzwi, zza których po chwili wyłoniła się morda Fidelitiego. Zamerdał ogonem na mój widok, a poklepawszy miejsce na łóżku tuż obok siebie, widocznie zadowoliłam go jeszcze bardziej, bo przybiegł do mnie i przeskakując wysokość, ułożył się wygodnie.
Leżałam. Głaskałam sierść zwierzaka i myślałam. Zastanawiałam się czy Anthony podczas mojego wypoczynku w salonie się obudził, czy teraz wciąż spał, czy a nuż wybrał się na wieczorną przechadzkę, a nawet jeśli to dlaczego nie zabrał ze sobą psa? Czy będzie tutaj rano, czy przygotuje śniadanie, lub wręcz przeciwnie, ja powinnam to zrobić? Myślałam o Samie, bo zapewne już wiedział, że uciekłam ze szpitala. Zaczął poszukiwania? Martwi się? Co do mnie czuje? Robert, który prawdopodobnie przestudiował już moją wiadomość w którą nie uwierzył. Znał mnie, wiedział jak poukładana jestem, jak zależało mi na stałym kontakcie z Nim, na przyjaźni, rozmowie, byciu przy sobie.
O psie, który jako wierne zwierzę, która na pierwszym miejscu zawsze, bezwarunkowo stawia swojego pana, leżał teraz wraz ze mną w łóżku i przewiercał spojrzeniem.
O Jamiem, lecz ta myśl skończyła się po prostu na imieniu i krótkim wyznaniu wypowiedzianym cichym głosem. Tonem, który był słaby do tego stopnia, że nie chciał zbudzić świata za oknem.
O przeszłości i tym, kiedy straciłam nad nią kontrolę. Rodzicach, stracie, dalszej rodzinie, która nie miała bladego pojęcia o tym, co się ze mną dzieje.
O Anthonym, którego teoretycznie poznałam dopiero dziś, a praktycznie czułam, że znam go od zawsze.
Pogrążałam się w sobie przy głuchych odgłosach z zewnątrz. Okolica zasypiała, podobnie jak czujność mojego serca.

W snach znów Go zabijali. Zabierali Mu serce, jakby było wszystkim tym, co miał. Ta nieugięta twarz ze smutkiem wykrywalnym w oczach, krzycząca moim imieniem. Victoria.
Gdy pierwszy raz pojawił się ten koszmar, krzyczałam. Każda kolejna wizja była duszeniem szlochu w poduszkę, zagryzaniu dłoni i wpijaniu w nie paznokci, aż do krwi. Aczkolwiek Jamie wrócił. Znów był przy mnie, znów ukazywał szereg prostych zębów w uśmiechu, znów wydobywał z siebie ten ukochany przez moje serce melodyjny głos. Tej nocy było inaczej. Tej nocy widziałam prawdę.
A ból kłębił się w lekkich pajęczynach po kątach pokoju.

Z łóżka zwlekłam się jednak dopiero w południe, zwabiona zapachem świeżej kawy. Noga nie doskwierała mi przy chodzeniu, więc znalazłam się w kuchni dwa razy szybciej, niż ostatnim razem.
- Dzień dobry. - przywitałam się z uśmiechem.
- Cześć, Sophie. Dobrze spałaś?
Nie odpowiedziałam. Czułam, że rozumie.
Kolejno wzięłam bułkę, posmarowałam ją masłem, nałożyłam dżemu. Z każdą mijającą minutą zaczynałam mówić szybciej i więcej. Z chwili na chwilę, patrząc prosto w mądre oczy człowieka przede mną, raptownie wygłaszałam kolejne części mojej historii. Urywałam czasem, a nie mogąc znaleźć odpowiednich określeń zaciskałam powieki i szeptałam pod nosem rytmicznie jedno imię - Jamie.
- Nie mam pojęcia kim są oraz czego chcą. Chciałabym, żeby to, co czuję było kłamstwem, choć istotnie wiem, że to prawda. Moje serce mi to ciągle podsuwa. Jamie jest w niebezpieczeństwie. Jamie zginie, jeśli czegoś nie zrobisz. Jamie. Jamie. Jamie. Chciałabym pójść, odnaleźć Go, ale już nie wiem w którą to stronę. Nie wiem, co mówić, komu ufać, na co się przygotować. Nie wiem jak żyć. Chyba nigdy nie wiedziałam. Nie potrafię czuć, bo zwyczajnie gubię się w palecie wszystkich uczuć.
- Kochasz. - podsunął mi mimowolnie Anthony, który w między czasie przytulił mnie delikatnie do siebie i głaskał po plecach.
- Właśnie to mnie gubi.
- Pewna kobieta uważała, że miłość Ją gubi. Zwątpiła, zrobiła wszystko, byleby tylko zapomnieć o mężczyźnie, którego kochała. Popełniła samobójstwo. Nie dlatego, że tak było prościej. Czasem w życiu stawiamy za sobą ogromny mur, nieświadomie zamykając za nim to, co jest ważne. Victoria, wyobraź sobie, że pójdziesz teraz naprzód. Wrócisz do Londynu, zaczniesz żyć u boku Roberta. Założysz, że już postanowiłaś i przez pierwsze kilka dni będziesz funkcjonowała całkiem naturalnie. Co noc odbędziesz ze swoim mężem stosunek, wieczorem wypijecie po dwie lampki czerwonego wina, na powitanie zrobi Ci pyszną kolację. Lecz którejś nocy przebudzisz się. Naga, bezsilna, z mokrymi policzkami. Wyjdziesz na balkon paląc papierosa, a kiedy zaczniesz przyglądać się nocy z ochotą wymówienia tak ukochanego imienia, nie będziesz mogła, bo jeśli tylko to zrobisz, rozedrze Ci serce. Tym razem Jamie się nie wywinie z ich rąk. Tym razem mają przewagę.
Obruszyły mnie te słowa. Dotknęło mnie to, że wiedział o mnie wszystko. Znał mnie. Zabolało mnie moje, a nuż, błędne zaufanie i to, że kłamał.
- Pan mnie... Pan wie. Wie, że jestem Victorią... Wie... Wszystko. - wydukałam wyrywając się z uścisku i w pośpiechu kierując z dala od Niego. Wciąż był spokojny, a ja nadal, chcąc nie chcąc, czułam się bezpieczna.
Świat wirował mi przed oczami, bo mimo wszystko powiedział mi coś ważnego. Potwierdził to, co już wiedziałam, a usilnie starałam się jeszcze od siebie odsunąć.
Pozwoliłam Mu na nowo się zbliżyć, przygarnąć do siebie, szeptać uspokajające słowa, a gdy podniosłam na Niego spojrzenie, już wiedziałam. To te oczy doglądały mnie, kiedy się brałam kąpiel, te oczy wertowały uważnie moją pracę domową w najmłodszych klasach, oglądały moją pierwszą ranę, pierwsze starte kolano i to, jak śmiesznie buzowała na nim woda utleniona. Te oczy, oprócz mężczyzny przede mną, miała jeszcze jedna osoba. Moja mama.
- Dziadku... - pisnęłam mimowolnie, a On zacisnął swoje duże dłonie znacznie mocniej na moich ramionach.
- To moja wina, kochanie. Gdyby nie ja, nie poznałabyś zła. Początkowo niszczyli tylko to, co było ważne dla mnie, ich wroga. Gdy zginęli Twoi rodzice dotarła do nich wiadomość, że kogoś zabolało to jeszcze mocniej, niż mnie. Wtenczas zauważyli Ciebie. Zauważyli, że nie jesteś taka, jak reszta. Nie mogłabyś. Byłaś taka, jak ja. Zmiana ról. Wzięli się za Ciebie, choć niejednokrotnie starałem się oddać swoje życie prosząc, by oszczędzili Twoją osobę.
Zawahał się, po czym bez słowa zaprowadził mnie do salonu. Posadził na kanapie i usiadł na przeciwko, z dystansem. Nie przywykł do bliskości przez te liczne lata, gdy był samotny.
- Jest jakieś rozwiązanie...? Jakieś racjonalne? - zapytałam dukając lekko, bo wciąż nie mogłam otrząsnąć się z szoku.
- Miłość. Uratowanie osoby, którą kochasz, przerywa cały cykl.

- Co mam zabrać? - zapytałam.
Dziadek nie powiedział mi kim są, podobnie, jak Jamie. Tłumaczył, że to niewłaściwe, sama będę musiała się przekonać. Patrząc na zegarek mruknął, że czas mija, a ja muszę ruszać. Ślęczałam teraz nad szafą wyciągając możliwie najsolidniejsze ubrania.
- To nie jest podróż. Wycieczka. Nie będzie bali, imprez, czy kolacji. Idziesz do nich po to, aby uratować Mu życie.
- To brzmi przerażająco. - mruknęłam wyciągając w końcu spodnie i bluzkę z rękawem trzy czwarte.
- A czy jest inne?
- Chciałabym, żeby było.
Spojrzał na mnie współczująco.
- Nic nie możesz zrobić.
Poszłam do łazienki i szybko zmieniłam strój. Po powrocie podjęłam temat mamy.
- Czemu mówiła, że masz złe serce, czy jesteś chory na głowę? Patrzę teraz na Ciebie i wiem, że to absurd. I nie wierzę, że kiedyś było inaczej.
- Nie miała pojęcia o tym, kim jestem. Może właściwie czym jestem? Pośrednio mówiła prawdę. Wymyśliła coś, co okazało się trafnym. Plotłem bzdury, popadałem w obsesję, przez nich. Stąd wersja bycia chorym na głowę. Również właściwa, choć pewnie nie takiej choroby się spodziewałaś, gdy dała Ci tą wiedzę.
- Nie chcę odchodzić... Chcę Cię poznać. Lepiej.
Posłał mi uśmiech.
- Jeszcze będziesz miała okazję.
Wątpiłam w te słowa. Wątpiłam w to, że jeszcze ujrzę normalny świat. Londyńskie słońce. Londyński deszcz. Mojego męża. Dziadka. Szefa. Współpracowników. Wątpiłam, iż po tym, kiedy a nuż uratuję Jamiego, uratuję też siebie.
- Fidelity powinien coś zjeść, więc wybacz, że zostawię Cię na chwilę.
- Jasne.
Podeszłam do okna. Gorące powietrze prażyło już od samego świtu. Duszność dało się odczuć nawet nie wychodząc na zewnątrz.
Za chwilę miałam opuścić to miejsce. Ten magiczny pastelowo pomarańczowy dom w którym od lat mieszkał mój dziadek, w którym kochał się ze swoją żoną, moją babcią, kobietą, której nigdy nie potrafiłam zrozumieć i chociażby polubić. Tu zapewne spłodzili moją mamę i tu się wychowywała. Może gdzieś tutaj, w okolicach Nowego Jorku, poznała tatę. Może przyjechał za Nią do Londynu, lecz całkiem prawdopodobne jest, iż spotkali się dopiero tam, w Europie. Nie wiem, nie miałam czasu, by spytać. Teraz też mi go odbierano. Powinnam przywyknąć.
- Już. Gotowa? - pobiegł mnie głos dziadka.
Związałam pospiesznie włosy i przyjęłam pieniądze, które wystawiał w moim kierunku.
- Nie kupisz za to Jego wolności, czy życia. Swojego również. Jednakże coś do picia się przyda.
Żwawym krokiem podeszliśmy do wyjścia. Nawet ówcześnie zajęty jedzeniem pies, ruszył w krok za nami.
- Kim ja właściwie jestem? - zagadnęłam przechodząc na drugą stronę progu.
Dziadek otoczył mnie ramionami ostatni raz, całując lekko w czoło.
- Moim oczkiem w głowie... Kochane maleństwo.