ROZDZIAŁ 14

Są takie dni, gdy wszystko idzie prosto. Budzisz się wypoczęty, zjadasz śniadanie z ukochaną osobą, zakładasz przyszykowane ubiegłego wieczoru ubrania, które o dziwo nadal Ci pasują, wedle wczorajszych gustów. Idziesz do pracy, a wszystko wydaje się prostsze. Ludzie są milsi i proponują Ci kawę.
Bywają jednak te zupełnie abstrakcyjne, kiedy idziesz jedną z amerykańskich ulic i choć wydawać by się to mogło niemożliwym, ludzie wokół pojawiają się tylko sporadycznie. Mężczyźni z teczkami gnający do pracy. Starsze panie, babcie, które odprowadzają swoich małych wnuków do szkół. Kolorowe tornistry na plecach tych krasnali. To te dni, kiedy słońce praży już od rana zbyt mocno, a pot spływa lekką strużką po szyi zupełnie udręczając.
W tym wszystkim byłam ja.
Lecz tym razem nie biegłam do biura, aby pomóc ludziom. Nie biegłam do cukierni, tak jak czasem w Londynie, by zrobić Robertowi niespodziankę. Nie goniłam za autobusem. Ani nie łapałam taksówki.
Tego dnia, nieistotne były słodkie rogaliki, inni ludzie, czy środek transportu.
- Wszystko będzie dobrze, Jamie. - wybełkotałam pod nosem. - Wszystko będzie dobrze...
Sama w to w nie wierzyłam.
Dziadek podał mi wszelkie możliwe wskazówki: w którą stronę mam iść, czego powinnam szukać, czego mogę się spodziewać, na co uważać, jak się bronić. Kierowanie się w stronę zła, ciemności, nocy, bo tam są. Szukanie - bólu, cierpienia, krzywd. W tym się specjalizowali. Uważać? Na wszystko. Jak się bronić i czego mogę się spodziewać? Sercem. Śmierci...

Irracjonalne było pobieranie powietrza do płuc z wszechogarniającą obawą, że nie będę mogła się go pozbyć. Przekonanie, które zamrażało mi krew w żyłach, iż to ostatni wdech. Wydechu już nie będzie. Włóczyłam szybko noga za nogą, rozglądając się wokół jakby szukając jakiś znaków. Odgłosy trzepotu skrzydeł gdzieś w koronach drzew czy jęk dziecka z prośbą o kupienie mu śmietankowych lodów, chociażby jednej kulki - nieistotne banały na które wracałam ku danym zjawiskom wzrokiem. Przeglądałam przeszłość. W końcu natknęłam się na tą bolesną szufladkę... Dopiero po chwili uświadamiając sobie, iż chyba nie należy do mnie.

- Wiesz, jacy są. Do jakich czynów są zdolni, gdy upatrzą sobie nową ofiarę. Znasz brak skrupułów, jaki w nich drzemie. Zatrute serca. Bezwzględność i nienawiść. Żądzę niszczenia miłości.
Znajomy głos rozchodził się po pokoju co chwila mieszając się z cichym, urywanym szlochem.
- Mogę Ją uwolnić. - momentalnie padła odpowiedź. Delikatny głos Jamiego uciszył na chwilę kobietę. Gdyby liczyć sekundy, minęłoby ich około trzydziestu, do momentu, kiedy chłopak nagle zabrał rzeczy i wyszedł. Elizabeth jednak nie liczyła sekund, a narastające drgania niepokoju, które zrodziły się w Jej sercu.
Zapewnił, iż wybiera się po makaron. Poszedł szukać oczu, w których zamierzał zamknąć swój świat...
Makaron był tylko alibi. Alibi do szczęścia i jego odwiecznego towarzysza. Bólu.
Bezsilnie sięgnęła ku komodzie. Odsunęła najwyżej ulokowaną szufladę, a wyciągając stary egzemplarz wyblakłej już książki, na podłogę posypał się ogrom fotografii. Znała ją. Miłość.

Dawniej pierwszą myślą był telefon do Elizabeth - teraz okazał się najbardziej nieodpowiednim wyjściem.
W głowie przelatywała mi wciąż twarz ze zniszczonych fotografii. Majaczyły mi się przed oczami wizje młodej Elizabeth, która kiedyś też się pogubiła. W tym tkwił wszelki absurd życia. By odnaleźć, choć trochę szczęścia, należało iść ślepą uliczką. Wyboistą drogą, pełną zakrętów, by na jednym z nich spotkać uśmiech... A później zgubić zarówno jego, jak i siebie.
Ta kobieta, która wychowała Jamiego, witała mnie za każdym razem z uśmiechem, robiła najlepsze ciasta i właściwie, pokazała mi jak żyć - miała złamane serce.
Przez mojego dziadka.

Elizabeth stanęła u progu pomarańczowego domu stukając delikatnie kołatką w drzwi. Anthony pojawił się w wejściu, nie wyrażając żadnego zdziwienia na Jej, jakby się mogło wydawać, niespodziewaną wizytę. Osunął się na bok, gestem ręki zapraszając Ją do środka.
- To zaszło za daleko, Anthony.
- Napijesz się czegoś?
Pokręciła głową wyrażając swoje zirytowanie.
- Żaden łyk nie przechodzi mi spokojnie przez gardło, rozumiesz? Katują mnie myśli o Victorii i Jamiem. Teraz... Przy Tobie... Tym bardziej nic nie przełknę. - wyrzuciła na jednym wydechu. - Victoria u Ciebie była, prawda?
- Tęskniłem za Tobą.
Zdążyła usiąść już na kanapie, a na słowa dziadka momentalnie zacisnęła palce na jednej z poduszek. Schylając głowę z dół, starała się skryć łzy wzbierające do oczu. Usiadł obok bez słowa biorąc Ją w ramiona, a kiedy odnalazł Jej usta niezdarnie musnął je swoimi.
- Victoria Go uratuje. Przerwą tą nieszczęsną nić. Zrobią to, czego nie zrobiliśmy my...
Elizabeth jednak w odpowiedzi roześmiała Mu się w twarz.
- Już zapomniałeś o najważniejszych kwestiach.
- El, pamiętam. Któreś z nich musi umrzeć.

Wizja nagle zaczęła się zacierać, tuż po wymienionych spojrzeniach przepełnionych bólem. Któreś z nich musi umrzeć. Przyspieszyłam tempo, a już po kilkunastu minutach doszłam do ciemnego zaułka skręcającego na lewo. Potrzebowałam chwili, by przyzwyczaić oczy do mroku. Przekroczywszy kilka metrów wyczułam pod nogami stopień w dół. Spróbowałam odnaleźć jakieś podparcie i ku mojej uldze odnalazłam ścianę po stronie mojej prawej ręki. Zimna, mokra.
- Wilgoć, uspokój się. - upomniałam samą siebie. 
Podążając donikąd, starałam się choć minimalnie uspokoić oddech i zidentyfikować dziwny, nieprzyjemny zapach. Moja pamięć wertując kolejno przeróżne wonie, chociażby te, które unosiły się wieczorami w salonie, wprost z kuchni, kiedy Robert przyrządzał kolejną wymyśloną kolację, te przesycone mocnym aromatem rumu, pomarańczy czy innego intensywnego dodatku - nie mogła z niczym połączyć tego, co właśnie uderzało o moje nozdrza.
Na karku pojawiły się pierwsze krople potu, który wynikał bardziej ze strachu, a niżeli z gorąca. Przeciwnie, co chwilę docierał do mnie powiew zimnego powietrza, wzbudzając jeszcze większe obawy. Schody po których podążałam zdawały się nie mieć końca, a całą swoją monotonię przerywały tylko ułamanymi kawałkami marmuru na pojedynczych schodkach.
Świsty wiatru, przeciąg, zamrażały mi krew w żyłach i już właśnie na dobre przestałam racjonalnie myśleć. Zwyczajnie podążając naprzód, a w głowie mając tylko jedno zdanie z całego obrazu odwiedzin Elizabeth u Anthoniego. Któreś z nich musi umrzeć. Właściwie żyłam już tylko po to, aby tym kimś nie okazał się Jamie, a ja. Ja miałam umrzeć. Ja musiałam.
Starając się odnaleźć kolejny schodek w dół, uświadomiłam sobie, że wstępnie dotarłam na miejsce. Przestrzeń poszerzyła się, zarazem łatwiej mi się oddychało. W dół nie schodziły kolejne stopnie, żadne nie wschodziły również w dół. Zaczęłam iść dalej, wciąż trzymając się usilnie ściany. Pomieszczenie w kształcie koła, bez żadnych przejść, drzwi.
Wraz z kolejnym krokiem echem rozniósł się przeraźliwy pisk, któremu zawtórowałam głośnym krzykiem odskakując w tył. Zaczęłam się bać. Zaczęłam nieświadomie płakać, trząść się, dygotać na całym ciele. W końcu zebrałam się na ponownie zbliżenie, ukucnięcie i podniesienie tego, co tak śmiertelnie mnie przeraziło. Zwykła dziecięca zabawka, zwykła piszczałka...
Wtedy za plecami usłyszałam śmiech. Przeszywający pustkę, tnący moje serce, śmiech. Poderwałam się do biegu, lecz szybko silne ramiona złapały mnie w uścisku.
- Cześć, kochanie. - dobył mojego ucha zachrypnięty głos.
Mężczyzna trzymający mnie w ramionach przyszedł tutaj za mną. Mężczyzna, który teraz wypuszczał chmarę odrażającego oddechu na moją szyję, śledził mnie. Mężczyzna, który starał się mnie ku sobie obrócić, co w efekcie długich zmagań mu się udało, chciał mnie pocałować. Oczy tego mężczyzny jarzyły się okropnym blaskiem w ciemnościach. Poznawałam te oczy. Oczy przesycone żądzą śmierci, należały do Sama.
- Gdzie jest Jamie?!
Tylko to się liczyło. Wyłącznie Jego egzystencja miała dla mnie jakiekolwiek znaczenie. Świat mógłby runąć, mój świat. Jego musiał trwać. Ja byłam niczym. Ja wszystko zniszczyłam.
- Nie bądź głupia, Victoria. Myślisz, że Jamie żyje? Wciąż żyje...? Nie zachowywał się zbyt dobrze, a my nie lubimy takich ludzi. Jamiego już dawno gnije.
- Gdybyście Mu coś zrobili, nie przyszłabym tu. Doskonale o tym wiesz, Sam. Sam? Wciąż się tak nazywasz, czy kryłeś się pod otoczką cudownego szefa, będąc kimś zupełnie innym? Czuję, że Jamie żyje. Zresztą, wiesz, co czuję. Kiedy mnie dotykasz...
Słowa same wypełzały na moje usta ulepione z bezpodstawnych, cisnących mi się nagle do głowy, myśli. Nagle zaczęłam to czuć, czyjąś obecność, w mojej głowie. Stopniowo rozrastający się na całe moje ciało, mrok. Wlewający się w każdy koniuszek mojego ciała, w czubki palców, końcówki włosów. Zdawałam sobie sprawę, że oplata wszystkie moje myśli, więc mimowolnie zaczęłam unaoczniać w głowie obrazy tak banalne, jak kołujące się schematycznie karuzele, białka i cukier, które w połączeniu zamieniają się w sztywną, białą masę, truskawki w czekoladzie...
Sam zacisnął mocniej ramiona wokół mojego ciała. Przeszywający ból rozszedł się po całym moim ciele zaciskając się na mięśniach, omal co nie łamiąc kości. Mój szef, choć w obecnej sytuacji tak irracjonalnie to brzmiało, cierpiał. Przeze mnie i to na mnie wyładowywał swoje męki. Dopiero po chwili odnalazłam ich źródło. Pogubiłam się myślami - banały zamieniłam na Jamiego. Sama wyniszczała miłość.
Spróbowałam się wyrwać, jednak jeszcze bardziej rozjuszyłam Jego wściekłość. Potrzebował zaledwie kilku sekund, by się zregenerować.
- Jesteś naiwna, myśląc, że zdołasz uciec.
- Kim Ty jesteś, Sam... Kim jesteś... - wykrztusiłam czołgając się ostatkami sił po ziemi.
Znów wczepił mnie w swoje ramiona. Dłońmi dotykałam Jego... szponów. Tych samych, które poraniły mnie wtedy w szpitalu. A może innych? Może wszystkie są identyczne?
- Ilu Was jest?
Roześmiał mi się w twarz. Znów ten odrzucający zapach.
- Nie martw się, wystarczająco, by Was zniszczyć.
- Kocham Go, Sam. Pomóż mi...
Kolejny atak Jego rechotu rozniósł się echem.
- Nie jesteś zły. Nie chcesz zrobić krzywdy, ani mi, ani Jamiemu. Wsłuchaj się w siebie... - szarpnął mnie za włosy przeszywając równocześnie spojrzeniem, które nakazywało mi zamilknięcie. Nie posłuchałam tego nakazu. Brnęłam dalej. - Spróbuj. Masz serce. Choć zagubione, zniszczone, zakurzone i dawno nie używane, to masz. Każdy ma.
- Nie bądź śmieszna.
Jego ton stawał się delikatniejszy dając mi motywację do brnięcia w te absurdy dalej.
- To wszystko da się naprawić. Ja Ci pomogę. Jamie także Ci pomoże, jeśli Ty teraz pomożesz nam. Daj nam jedynie wolność. Stwórz idealne warunki do ucieczki, a my udamy, iż nie maczałeś w tym palców. Zrobię wszystko, przyrzekam, bylebyś odzyskał człowieczeństwo. Pełne, cudowne. Tęsknisz za tym, prawda? Chciałbyś żyć naprawdę. Rzeczywiście być szefem naszej placówki w Londynie. Sam, wrócimy tam! Cali, tak normalni, udając, że wszystko szło dobrze... Spełnialiśmy swoją pracę, a wraz z końcem zlecenia wróciliśmy. Proszę... - mamrotałam.
Po ostatnim ledwo dosłyszalnym słowie, Sam mnie pocałował. Nie pocałował mnie tak, jak całuje się swoją pracownicę, ofiarę czy kobietę, której się pożąda. Pocałował mnie w sposób, który wyraźnie obrazował, iż Jego świat zamyka się w mojej osobie. Prawdziwy świat. Równie niespodziewanie, jak ówczesne pocałowanie mnie, było następne posunięcie, kiedy wymierzył mi cios w twarz, a gdy odurzona opadłam Mu w ramionach, wziął mnie na ręce.
Niósł mnie po tych samych schodach, po których tu ówcześnie zeszłam. Znów uderzyła mnie ta obca woń. Dopiero na samej górze, kiedy wyłoniliśmy się minimalnie w punkt oświetlany przez światło słoneczne, zdałam sobie sprawę, czym to było. Rzekoma wilgoć, którą opatulone były ściany i którą muskałam dłońmi szukając oparcia, w rzeczywistości była krwią.
Uczepiłam się Sama, choć było to jedno z najbardziej dziwnych i nieodpowiednich rozwiązań. Aczkolwiek chciałam, żeby mnie niósł, trzymał, tak mocno i pewnie.
Z każdym kolejnym oddechem odbierałam wrażenie, że mój świat zaraz posypie się, niczym popiół ze spalonych listów. Uwielbiałam spalać listy. Pismo znikało pod niechybnym, pochłaniającym wszystko spotykane na swojej drodze, płomieniem. Znikały kolejne literki, zacierała się kaligrafia, umierały uczucia.
Więdłam. Opadałam niczym niepodlewany kwiat.
Z suchym gardłem cicho wymawiałam ukochane już na zawsze, imię. Jamie.