Gdy się ocknęłam, początkowo uderzył mnie jedynie intensywny zapach benzyny.
- Sam... - wychrypiałam z nadzieją, że jest gdzieś w pobliżu, że mi
pomoże. Zawsze mi pomagał. Do tej pory. Do momentu, kiedy karty nie
padły na stół, a relacja szef-pracownica, niekiedy prawie kochankowie,
przerodziła się w połączenie dwojga największych wrogów, podobno od
wieków. Lecz teraz pozostawało mi schowanie dumy w głąb siebie,
zważywszy na drapiącą suchość w gardle. - Sam, proszę.
Zero odzewu, który dał mi jedynie pewność, że gdziekolwiek jestem, na
odległości mniej więcej dwóch metrów ode mnie, nie znajduje się nikt.
Pomysł ucieczki, oczywiście, pojawił się w mojej głowie pierwszy.
Spróbowałam się podnieść, szarpnąwszy jednocześnie do góry całym ciałem.
Mocno zaciśnięte sznury na moich rękach i nogach dały się we znaki, a
długo nie musiałam czekać, by poczuć lepką ciecz spływającą mi po
nadgarstkach i kostkach.
Charakterystyczny odgłos otwieranych drzwi samochodów.
- Sam? - spróbowałam raz jeszcze.
- Tak, maleńka?
- Wody...
- Um, jasne, skarbie. Poczekaj jeszcze kilka minut.
Milczałam podczas, kiedy Sam sadowił się na fotelu kierowcy, odpalał
silnik i odjeżdżał. Szukanie bezpiecznego miejsca - bo jak można przy
ludziach mnie pokazać? Domyśliłam się już, że jestem wciśnięta pomiędzy
przednie, a tylne fotele, związana, teraz również ze strużkami świeżej
krwi na ciele. Ani trochę nie przypominałam kobiety, która wyjeżdża ze
swoim cudownym mężem na wakacje, a zatrzymali się tu po prostu, żeby
napełnić bak i przy okazji rozprostować nogi.
Zawsze byłam kiepska w odmierzaniu odległości. Już w szkole nie
potrafiłam oszacować jaka długość dzieli mnie od konkretnego punktu, a
niebywałe problemy pojawiały się także przy zamianach jednostek. Teraz
również, choć Sam mruknął, że musimy odjechać średnio milę, to mi się
wydawało, że przebyliśmy dużo więcej, a ponadto - że trwało to
wieczność.
Pomógł mi się podnieść, odwiązał przepaskę, którą miałam na oczach i
przez chwilę, kiedy siedziałam na tylnym siedzeniu auta z nogami
zwisającymi bezwiednie na zewnątrz, a On kucał naprzeciw trzymając
dłonie na moich kolanach, coś zmieniło się w Jego spojrzeniu.
Momentalnie pojawiła się wykrywalna troska, gdy patrzył na moje
zakrwawione ręce i nogi.
- Spróbuj mnie zrozumieć, Sophie.
Usilnie starałam się zachować to, jak mnie nazwał, dla siebie. Fakt, że
nazwał mnie tak jak dawniej, normalnie, tak jak było wtedy, gdy wszystko
grało w harmonii. Moje słowa podążały jednak inny torem.
- Znów Sophie? Znów udajemy?
Pokręcił głową, wstał śmiejąc się lekko i podszedł do bagażnika. Nie
każąc mi długo na siebie czekać, wrócił po niespełna minucie zaciskając w
lewej dłoni podręczną apteczkę. Rozciął moje więzy. Podał mi butelkę z
wodą mineralną, którą dużymi haustami już po chwili do połowy
opróżniłam. Resztą zmoczył chusteczkę higieniczną, by wytrzeć moją z
wolna zasychającą krew. Dopiero wtedy się odezwał:
- Jak ma się imię do udawania? Znasz prawdę, ja znam prawdę. Równie dobrze mógłbym mówić Ci kochanie.
Też bym udawał? Sophie... Darzę tamte czasy sentymentem. Bo prócz tego,
że, jak się pewnie domyślasz, miałem zdobyć Twoje zaufanie, to
uwielbiałem mieć Cię przy sobie. Cholera, jak to facet! Który samiec nie
chce mieć przy sobie piękniej kobiety, nie chce z Nią rozmawiać, nie
chce widzieć, jak się uśmiecha? A co w tym najważniejsze, uśmiecha
właśnie do Niego...
- Nie chcesz mnie skrzywdzić. Pomóż mi, Sam. - wymamrotałam napełniona coraz większą nadzieją, dzięki Jego słowom.
- Który człowiek mając przed sobą odwiecznego wroga, największego wroga, myśli o sentymentach?
Wybuchnął śmiechem. Moje poharatane już serce, zaczęło krwawić mocniej.
- Masz tu coś na przebranie, teraz zaczniemy udawać. Niewątpliwie, będziesz dobrą aktorką... Victoria.
Rzucił mi na kolana żółty podkoszulek i krótkie szorty. Zrzucając z
siebie brudne ubrania, a zakładając świeże, czułam na sobie Jego wzrok.
Lustrował odkryte części mojego ciała niczym bestia.
- Wiem, że patrzysz.
- Wybacz.
- Przepraszasz? - burknęłam.
- Najwidoczniej.
- Nie przepraszaj, jeśli nie czujesz się winny.
Ciekawa, przeniosłam na Niego spojrzenie. Kręcił głową.
- Daj spokój, bo przestanie być miło.
Bez słowa skończyłam się przebierać, złożyłam brudne ubrania w kostkę i
rzuciłam pod tylni fotel, uważając, że Sam nie dba przesadnie o porządek
w aucie, bynajmniej nie tym - nieswoim - więc jest Mu to bez różnicy,
gdzie koszulka przesiąknięta moim zapachem będzie leżeć. Poprawiłam
kucyka na włosach i przejrzałam się w lusterku.
Nic z Sophie. W żadnym calu nie przypominałam już pani psycholog żyjącej
we wprost idealnym małżeństwie z najlepszym adwokatem w mieście. I nic
nie wskazywało na to, że mój wygląd się zmieni, a Sophie powróci. W
głębi serca tęskniłam za spokojem, który dawały mi silne ramiona Roberta
- bez skazy. Mocne, męskie ramiona, nie połączone z miłością, a
zwyczajną dawką pożądania i poczuciem bezpieczeństwa.
- Sam? Jestem gotowa.
Zdążyłam podnieść się z siedzenia, zamknąć drzwi i podejść do tych po
przeciwległej stronie. Pociągnęłam za klamkę oraz wcisnęłam się na
miejsce pasażera.
Usiadł za kierownicą. Przekręcając kluczyk w stacyjce i wykonując kilka
kolejnych niezbędnych posunięć, ruszył w milczeniu. Dopiero po
kilkunastu minutach, źle odbierając moje sygnały, kiedy zaczęłam się
niecierpliwie wiercić, odezwał się.
- Nie próbuj żadnych numerów, Victoria.
- Och... - tylko tyle zdołałam wykrztusić, zdając sobie sprawę jak omylnie się zachowuję.
- Zrozumiałaś?
- Nie będę, obiecuję.
Nie miałam siły tłumaczyć. Ręce bezwiednie położyłam po bokach, a głowę
oparłam o zimną szybę wyczuwając pierwsze oznaki bólu głowy. Miałam
powiedzieć Mu wszystko, jak było? Że ciążyła mi cisza, Jego milczenie i
myśli, które jak wyczuwałam kołaczą się po Jego głowie i dotyczą
wyłącznie mnie? To chore. A przypuszczenia, że szamoczę się, bo chcę
stąd uciec, dawały mi perfekcyjne alibi.
Nie wspominając bynajmniej o tym, że próba ucieczki, mogła mnie zabić.
Na drodze nie działo się zbyt wiele. Raz na jakiś czas minęliśmy
samochód jadący z naprzeciwka. Jakiś, jadący na naszym pasie, dogonił
nasze auto i minął je z zawrotną prędkością. W myśli szybko się z nim
utożsamiłam - moje życie posuwało się ostatnio w podobnym tempie, z
równie widocznym ryzykiem na szybki wypadek.
Mijały kolejne kilometry, dziesiątki, w końcu setki, kolejne tablice z
obcymi mi nazwami. Droga była pewnie jedną z tych najmniej widocznych na
mapie, bo domy wokół też nie pojawiały się zbyt często. Jeszcze
rzadziej, niż zabudowania i pojazdy, pojawiały się jednak słowa. A to,
jak jeszcze nigdy w życiu, doskwierało mi najbardziej.
- Mogę coś do picia...?
- Weź sobie stamtąd. - mruknął wskazując na torbę, która znajdowała się
tuż koło mojej lewej nogi. - Pepsi, woda, coś mocniejszego, wybierz. I
podaj mi pepsi.
Otworzyłam Mu puszkę i podałam. Kiedy podziękował, miałam wrażenie, że
nie powiedział tak dużo owych magicznych słów nigdy w jednym dniu.
Odkręciłam sobie butelkę z wodą, wypijając następnie kilka sporych
haustów.
Zaspokajając pragnienie usiadłam wygodniej, opuszczając pokrętłem z
boku, fotel trochę do tyłu. Zamknęłam oczy, starając się zasnąć, jakby
nie widząc sensu w robieniu czegoś innego. To irracjonalne, zasypiać
spokojnie przy wrogu, i pozwalać sobie na przeoczenie ruchów, które
będzie wykonywał.
Nie miałam już sił.
Nie miałam również pojęcia, że to będzie moje ostatnie pogrążanie się w
śnie, kiedy ostatnią myślą przez ostatecznym odpłynięciem będzie
wyłącznie Jamie.
- Postój. - zakomunikował mi Sam, kiedy w końcu udało Mu się mnie
dobudzić. - Wybacz za mało ekskluzywną toaletę, ten lasek musi Ci
wystarczyć. Rozprostuj nogi.
- A Ty?
- Ja już to wszystko zrobiłem. I dałem Ci jeszcze chwilę... potem. Zanim Cię obudziłem. Cudownie wyglądasz, gdy śpisz.
Komplementujesz mnie, Sam. To wbrew naszej grze.
- Zaraz wracam. - mruknęłam, wysiadając. Odwróciłam się jeszcze na moment, zanim zamknęłam drzwi. - Masz chusteczki?
Podał mi całą paczkę, jeszcze nierozpakowaną. Skinęłam w podziękowaniu
głową. Szybko załatwiłam swoje potrzeby fizjologiczne. Okrężny powrót do
samochodu, podczas którego przeszłam się jeszcze mijając kolejne drzewa
oraz wdychając świeże powietrze. W końcu dobyłam do auta. Siadając znów
w fotelu, rozbolały mi plecy. Syknęłam pod nosem.
Sam wystawił ku mnie ramiona, a korzystając z tego, że nie zamknęłam
jeszcze drzwi, obrócił mnie tak, że moje nogi zwisały na zewnątrz, a On
mógł spokojnie masować mi plecy. Po kilku minutach przesunął dłoń wyżej i
ściągnął gumkę z moich włosów. Odgarnął je na bok. Starałam się obrócić
głowę tak, by Go zobaczyć. Kątem oka mignęła mi Jego niepewna mina.
Krótkim muśnięciem warg obdarzył moje ramię.
Niebo zaczynało powoli zmierzchać, kiedy obróciłam się z powrotem, może
trochę za daleko, siadając na jednej ugiętej nodze. Twarzą w twarz na
odległość kilku centymetrów okazało się nazbyt blisko. Dla Sama. Z wolna
wplótł palce w moje włosy, a opuszkami muskał moją szyję. Zbliżył się
na tyle, że moja górna warga stykała się z Jego, dolnej brakowały dwa
milimetry. Drażnił mnie swoim oddechem. Przyjemnie.
Do przekroczonej już granicy Sama, dołączyła moja. Brak panowania nad
sobą odnalazł ujście w zachłannym pocałunku. Objęłam Go za szyję
początkowo licząc sekundy naszej bliskości. Jedna, druga, trzecia,
czwarta... dziesiąta, minuta, dwie, kilka więcej. Odsunął się, niewiele.
Łapał oddech, wciąż trzymając mnie jak najbliżej siebie.
- Kocham Cię. - jęknął. - Mimo wszystko Cię kocham.
Po Jego słowach wszystko zawirowało na dobre. W sekundę przekroczyłam
dzielącą nas odległość i usiadłam Mu się na kolanach. Rękoma objął teraz
moją talię, a kiedy ja rozpoczęłam kolejny pocałunek, wsunął rozpalone
dłonie pod moją koszulkę. Na moment odrywając od Niego ręce uniosłam je w
górę, by ułatwić Mu zdjęcie ze mnie górnej części ubrania. Rozpiął
również mój stanik i rzucił go na siedzenie obok. Drzwi wciąż
pozostawały otwarte, więc wieczorny wiatr muskał drażniąco mój nagi
brzuch. Sam oparł mnie o kierownicę, po czym wsunął z siebie w
niemożliwie szybkim tempie koszulkę. Moje ciało błagało wręcz o Jego
dotyk, o Jego obecność na każdym skrawku skóry.
Wziął w dłonie moje piersi po czym nachylił się nad nimi i zaczął
podjuszać gorącymi wydechami. Mimo starań o zachowanie względnego
spokoju, w postaci zagryzania dolnej wargi, krótki jęk wydobył się z
mojego gardła. Chciałam więcej, natychmiast. Zaczął zataczać językiem
chaotyczne kształty na moim dekolcie.
Wiedziałam, że jeśli chodzi o wojnę, która trwała, to tą bitwę przegrałam...
Lecz było to takie nieistotne, kiedy sięgnęłam ręką ku rozporkowi Sama, a
On kilka minut później ściągnął ze mnie szorty i pozostałą część
bielizny. Szalałam na punkcie Jego spoconego z podniecenia ciała,
błyszczącego się w świetle coraz wyraźniejszego księżyca.
Całowałam Jego tors, brodę i policzki na których pojawił się lekki
zarost, czubek nosa, czoło, przymknięte w spazmach rozkoszy powieki,
płatki uszu. Z wolna uświadamiałam sobie dwa fakty.
Pierwszy - że jeśli tak ma wyglądać przegrana, to chcę przegrywać.
Drugi - Jamie nie był jedynym mężczyzną, którego potrafiłam kochać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz