ROZDZIAŁ 18

Podnosząc do góry powieki, słyszałam Sama. Rozmawiał przez telefon. Nie dając znaku, że się obudziłam ze stanu… No właśnie jakiego stanu ? Tak naprawdę pamiętam tylko jak krzyczałam i Sam mnie uderzy, nic więcej.

„Co ty odwalasz ? Jak to go zgubiliście ? On nie jest małym dzieckiem. Już prawie jest moja dajcie mi jeszcze trochę i lepiej znajdźcie Jamiego.” Chwila ciszy, długa chwila, w której osoba po drugiej stronie słuchawki coś mówiła. Nie wiem, nie pamiętam dalszych słów Sama, rozważałam to co powiedział. „Jak to go zgubiliście ?” czy to znaczyło, ze Jamie im uciekł ? Boje się cholernie się boję. Nie o swoje życie, bo ja mogę zginąć, boję się o życie Jamiego. Przecież on się poświęcił dla mnie.

„Dobra kończę, obudziła się. Na razie.” – tyle skończył rozmowę. Nawet sama nie spostrzegłam, gdy otworzyłam oczy i dałam znak Samowi, żeby zakończył rozmowę.

-Co tu się do cholery dzieje ?  - ni stąd, ni zowąd wyskoczyłam na Sama.

-Słucham ? Victorio, jak się czujesz ? Zasnęłaś mi na dobre cztery dni.

-Sam nie wciskaj mi jakichś kitów, że jesteś troskliwy.  Czuję się dobrze, tylko głowa mnie boli. Przez ciebie !

-O przepraszam, nie musiałaś mi się stawiać i tak się zachowywać. Zdecydowałaś?  Zostało ci dwa dni. I po wszystkim.

-Jakie dwa dni ? Sam skoro zapadłam w sen z Twojego powodu, to chyba należy mi się te cztery dni więcej na przemyślenia ?

-Jakie cztery dni ? No proszę cię. Jeszcze nie zdecydowałaś? Uwierz mi, dla waszego dobra wybierz mnie.

Nie odpowiedziałam mu. Wskazałam tylko drzwi i wyszedł. Nawet nie zauważyłam, a łzy spływały mi jedna za drugą.

Chciałabym się pomodlić do Boga, ale co to da. Co prawda jestem katoliczką, ale do Kościoła chodzę rzadko raz w miesiącu, czasem rzadziej. Nie wiem dlaczego, ale dla mnie to dziwna sprawa. Bóg jest. Tak mówią ludzie, to dlaczego tak się zachowuje w stosunku do mnie ? Ja naprawdę Go potrzebuję. W najgorszych chwilach Go nie ma, a jeśli jest to nie pomaga. Skoro jestem Jego dzieckiem, to chyba nie powinien mnie opuścić i być. Pomagać mi, szczególnie teraz. Nie powinien mnie zostawiać w najgorszych chwilach i zgotować takiego piekła na ziemi jakie przechodzę. Boże pomóż.

***

Mijały kolejne godziny, a ja nadal nie wiem co mam zrobić. Chcę ratować siebie i Jamiego. Kurde, a może by uciec. Tak to dobry pomysł, w nocy albo gdy Sam pojedzie na zakupy. Przecież nikt nas nie pilnuje, a jeśli jest jakiś marny monitoring, to ja zrobię tak, że go nie będzie.

-Witaj Victorio, spytałbym czy masz plany na dzisiejszy wieczór, ale zapewne nie masz. Więc co powiesz na kino, a może teatr. Zaledwie 20 kilometrów stąd.

-Nie – odpowiedziałam oschle, bardzo oschle – po co mnie tam ? Narobiłabym ci takiego wstydu, że byś ze mnie automatycznie zrezygnował to o czym my rozmawiamy.

-Daj mi szanse – podszedł bliżej, w sumie nie wiedziałam, że potrafi tak spokojnie, wręcz romantycznie mówić – mi odmówisz ? Proszę.

-Ale… - próbowałam dokończyć, nie dał mi. Zaczął jeździć ręką po moi udzie. Chyba wyczuł, że mi się to podoba, ba ! Zaczęłam przygryzać wargi. Czekałam, aż jego ręka zawędruje pod moją koszulkę pod którą nie miałam nic. Krzyczałam w głowie „nie”, ale tego tak cholernie chciałam, pożądałam go. Przestał. – Sam…

-Chcesz tego prawda ? – szepnął mi na ucho, a ja ? Ja jak głupia tylko kiwnęłam głową, na co on się zaśmiał. Ale kontynuował. Moje podniecenie wzrastało, oddałam mu się. Jego ręka wędrowała po moim nagim udzie, gdyż siedziałam w krótkich spodenkach i koszulce na ramiączka pod którą nie miałam nic. Powoli z uda przenosił rękę pod koszulkę.  Zatrzymałam jego rękę. Nie wiem czemu. Ale moja ręka sama z siebie rozpięła jego koszule. Pieprzył mnie, znowu.

Obudziłam się następnego dnia wtulona w Sama. Byłam naga, nie tylko ja, on też. Wstał ubrał się i przyniósł mi śniadanie. Był miły, za miły.

-Sam… Dlaczego chcesz wpłynąć na moja decyzję ?

-Nie jest Ci ze mną dobrze ? Będę do tego wracał, chce cię mieć, na zawsze.

-Ale ja cię nie kocham – zaczerwieniłam się, nie kochałam go, ale jednak chciałam go mieć. Szybko kontynuowałam nie dając mu dojść do słowa – nie kocham cię, ale chcę cię mieć. To skomplikowane. Ja naprawdę nie chcę z Toba być, ale podniecenie, pożądanie jakie mną targa kocha cię, chce ciebie – co ja w ogóle robiłam ? Siedziałam naga. Kompletnie naga. Zaciągnęłam na siebie kołdrę i popatrzyłam na Sama, widział moje zawstydzenie.

-Wstydzisz się dlaczego ? Przecież się ze sobą kochaliśmy. Ja widziałem i czułem cię nagą, a Ty mnie. Odbiegłem. Widzisz, a jednak mnie chcesz. Zdecyduj masz jeszcze trzy dni. Kocham cię pamiętaj o tym. Smacznego.

Nie było go już mignął mi jeszcze jak wchodził do swojego pokoju.

Śniadanie było pyszne takie jak lubię. Wiedział co lubię. Był kochany, opiekuńczy, ale spiskował. To stawiało przy nim wielki minus. Ufał mi ? Chyba tak, bo w sumie kochał się ze mną. Musze z nim porozmawiać. Najlepiej dzisiaj albo jutro, ale nie mogę się mu  z n o w u oddać, nie mogę.

ROZDZIAŁ 17

Ten widok, ten zapach. To wszystko tworzyło ze sobą idealną całość. Stałam w oknie i obserwowałam niebo, chmury płynące przed siebie. Po raz pierwszy od dłuższego czasu czułam się odprężona, spokojna. Czas płynął wolniej. Przymykając powieki widziałam Jamiego stojącego za mną. Obejmował mnie. Szeptał na ucho, że wszystko będzie dobrze. Nie było.
Nie wiedziałam co mam zrobić. Z jednej strony Jamie, ten którego kocham, kochałam i będę kochać. Uwielbiam się zatapiać w jego brązowych tęczówkach i nie zważać na otaczający mnie świat. On całym sobą wypełnia pustkę, brak kontaktu ze światem. Wystarczy, że jest.
Z drugiej strony Sam. Pożądanie, jakie mnie do niego sprowadzało. Wystarczy lekki dotyk jego palców na moim ciele, a byłabym gotów być cała jego.
I trzeci mężczyzna, którego nie jestem warta Robert. Nie wiem nawet co się dzieje z nim dzieje. Jak On się czuje ? Ten, z którym jestem związaną przysięgą małżeńską, ten któremu powinnam być najwierniejsza do końca życia i to jemu powinnam się oddać całą sobą.
Kiedyś nie było tak. Zmieniłam się.
Tak naprawdę z Sophie nie pozostało we mnie nic, z Victorii niewiele. Nie byłam już tą Sophie wierną mężu, a zarazem chcącą wrócić do przeszłości. Mogłoby mnie tu nie być. Ale nie. Moja kariera była dla mnie zawsze ważniejsza.  Robert powinien być najważniejszym mężczyzną w życiu Sophie, ale nie w moim. Życiu osoby, która nie wiedziała kim jest. Nie jestem ani Sophie, panią psycholog ze spokojnym życiem i kochającym mężem, ani Victorią kobietą z marzeniami o tym, aby swoje całe życie spędzić z mężczyzną którego kocha Jamiem.
Więc kim jestem ?
Nie zasługuję na żadnego z tych mężczyzn, nawet na Sama, który pomimo spisku kocha mnie. Początkowo mnie zwodził, ale teraz na rzeczy jest coś więcej. Jamie, zdradziłam go. Pozwoliłam sobie na wyjście poza swoje zasady i nie byłam mu wierna oddając się Samowi. A Robert ? Jego zraniłam najbardziej. Nie oddałam się mu a na dodatek mu tego nie wytłumaczyłam. On.. On nie wie nawet co się ze mną dzieje. Oszukuję samą siebie. Podsumowując:
-Kocham Jamiego, ale nie mogę z nim być i zdradziłam go z Jego/naszym największym wrogiem.
-Pożądanie jakie wzbudza we mnie Sam jest nie do określenia, ale tak naprawde nie wiem czy go kocham, to jest coś mniej niż miłość.
-I Robert. Kocham Go. Ale inną specyficzną miłością. W pewnym stopniu skażoną jakimś nieznanym mi czynnikiem z przeszłości, który nie wymaga, aby on był obok.

Mam dość rozmyśleń, dość wszystkiego. Ta noc była męcząca. Musze odpocząć.

***

Otworzyłam oczy, Jamie pocałował mnie w policzek, był. Był !?

-Jamie to Ty ? Czy to znowu moja chora wyobraźnia ukształtowana kilkuletnią pracą pani psycholog uroiła sobie to wyobrażenie. Jamie...

Nie było go. Rozpłynął się nagle jak sen. I znowu ból, ukłucie w klatce piersiowej skutkujące napłynięciem większej ilości śliny do jamy ustnej. Nie czułam się dobrze. Było mi mdło i słabo.

-Dzień dobry Victorio. Widzę, ze już wstałaś. Może masz ochotę na kolację ? - nie zauważyłam nawet jak do pokoju wchodził Sam. Podszedł, objął mnie i obdarował pocałunkiem w policzek. Rozpłynęłam się, pomimo że nie ciągnęło mnie do jakiegokolwiek posiłku skinęłam głową, jak posłuszna marionetka.

Nim się obejrzałam, na szafce nocnej stał talerz z kanapkami przyrządzonymi tak, ze wzrokiem je pożerałam oraz sok pomarańczowy z lekką nutką alkoholu.

-Dziękuję Sam, ale wiesz... – nie musiałam kończyć, wyczytał to w moich oczach. Podszedł do okna, odwrócił się do mnie tyłem. Patrzył prosto przed siebie, westchnął po czym odwrócił się do mnie.

-Rozumiem, ze nie chcesz żebym traktował cię w jakiś szczególny sposób, a tym samym nakłaniał cię do mojej decyzji. Zrozum Victorio, że Cię kocham i nie chcę dla Ciebie źle. Nie wiesz tak naprawdę w jakim jesteś niebezpieczeństwie. Wszystko, naprawdę wszystko jest dla ciebie zagrożeniem. Jeden niewłaściwy ruch i cię nie ma. Ciebie albo Jamiego…

-Nie tylko nie Jamie ! Weźcie mnie ! Ale nie on… Tylko nie on… - nie dałam mu dokończyć. Oburzył się. Widziałam na jego twarzy nutkę złości. Ten odruch krzyku, to od niego biło. Lubiłam to. To mnie do niego jeszcze bardziej pociągało… Stop ! O czym ja myślę.

-Kochanie ja nie chcę dla ciebie źle ! Wiem… Wiem o tym, że mnie nie kochasz. Jestem dla ciebie śmieciem, który chciał cię tylko zdobyć i uprowadzić. To nie tak. Kocham cię. Początkowo to była nienawiść, ale potem… Potem zaczęłaś mnie tak pociągać – podchodził coraz bliżej, jego ręka już wędrowała po moim udzie – cholernie mnie pociągasz.

Już leżał obok mnie, chciał mnie pocałować. Ale nie. Nie pozwoliłam mu, odepchnęłam go.

-Sam co Ty robisz, zrobiłam to raz ale więcej nie potrafię.

-Dlaczego ? Odskoczyłaś ode mnie jak od trędowatego, a taki nie jestem. Nie chcesz się ze mną kochać, nie podoba Ci się to, zrozumiem. Ale wytłumacz mi dlaczego, przecież widzę, że Cię pociągam, chcesz mnie.

-Cholernie mi się podoba jak się kochamy. Uwielbiam to. Ale nie mogę – odpowiedziałam mu dociskając kolana do całego ciała – Jamie…

-Tak to on jest powodem. Jak zawsze on jest najważniejszy. Chcesz to możesz się z nim skontaktować jeden list. Nic więcej, ale potem proszę Cię oddaj mi się. On i ty – powiedział to z taką odraza do słowa „on”, że miałam ochotę tak go uderzyć w twarz, że połamałabym mu wszystkie kości twarzy – nie możecie być razem. Zrozum to do cholery. Ja i ty to związek idealny, ale on. Z nim nie masz szans na normalne życie.

-Jak to nie ! Mam dość tego wszystkiego. Tylko ty się liczysz czy co ? Mam już trochę tych lat i nie jestem naiwną nastolatką, ale kogo kocham to chyba wiem. Kochasz mnie ? Pozwól mi odejść i żyć z nim. Do cholery jasnej ! Was się we mnie zakochuje tylu, ale ja to nawet jednego związku nie mogę sobie ułożyć z tym którego kocham. Nienawidzę Cię !

Wykrzyczałam mu to prosto w twarz i dostałam. Dostałam z otwartej ręki w twarz nic więcej nie pamiętam, tylko tyle, że pogrążyłam się w głęboki sen.

[Proszę o komentarze, czy wam się to w ogóle podoba. Mam nadzieję, że jednak sprostam zadaniu, a jeśli chodzi o błędy lub coś piszcie w komentarzach] 

ROZDZIAŁ 16

Zmarzłam. W samochodzie nie znajdowała się pościel o której mogłam tylko pomarzyć w tamtej chwili - ba, musiałam zadowolić się cienkim, niezbyt przyjaźnie pachnącym kocem, którego Sam zdołał odnaleźć w bagażniku.

Dopiero po przebudzeniu dostrzegłam zakrzepniętą krew pokrywającą gdzie nie gdzie strukturę materiału. Czyli nie mnie pierwszą dostarczano gdzieś, tym autem. Zakładałam, że inni mieli w tych chwilach, niestety, znacznie mniej przywilejów...

Musiało być wcześnie, bo słońce leniwie zaczynało wychodzić ponad linię horyzontu. Rzadko kiedy mogłam obserwować wschody słońca, bo mimo, iż praca wymagała ode mnie stawiania się wcześnie, to Robert musiał wyciągać mnie zazwyczaj z łóżka. Nie należałam do rannych skowronków. Chciałam w tamtej chwili zrzucić to wszystko na niekomfortowe warunki tylnego siedzenia samochodu, ból pleców, który mi towarzyszył i gęsią skórkę, spowodowaną zmarznięciem.

Nie mogłam. Zdawałam sobie sprawę, że wymigiwanie się takimi drobiazgami nic nie da i choć trochę załagodzi sytuację, nie zmieni jej. Zachodziło we mnie coś, co z przerażeniem obserwowałam - zmieniłam się. Pomijając, że na dobre odsunęłam od siebie rzeczywistość, którą utworzyło mi życie, gdy grałam Sophie i na powrót stałam się Victorią... Lecz zmieniłam się jako ona, trochę.

Szlag! Nie przypominałam w żadnym stopniu Victorii. Nie byłam już tą dziewczyną, która rzucała wszystko dla miłości, dla której istniał tylko Jamie, a wśród innych nie wyróżniała ani jednej osoby. Jedyne, co pozostało we mnie z chwil, kiedy wraz z Jamiem spacerowaliśmy najmniej zatłoczonymi londyńskimi ulicami, napawając się zmierzchem i coraz bardziej gęstniejącym powietrzem, zwiastującym iż lada chwila może rozpocząć się burza, którą tak oboje uwielbialiśmy, to wspomnienia. Dawniej towarzyszyło mi poczucie, że gdybym mogła cofnąć się do tamtych chwil, mimo późniejszego bólu rozdzierającego mi skrupulatnie serce, zachowałabym się identycznie. Teraz zwyczajnie nie miałam pojęcia.

Przeanalizowałam wszystko od początku, mając nadzieję, że skoro w gruncie rzeczy tak różnię się od Victorii, zostały we mnie namiastki Sophie. Podczas lat pracy jako szanowana pani psycholog, szkalowałam się tęsknotą do Jamiego, nie pozwalałam sobie na normalne życie, odrzucałam adoracje mojego szefa, raniłam męża nie chcąc się do Niego zbliżyć poza granicę średnio odważnych pieszczot. Trzymałam się opracowanego planu, narzucając na siebie wianuszek wierności względem mężczyzny, którego kochałam. Victorię od Sophie różniło głównie to, że posiadała Jamiego w przeciwieństwie do drugiej, której zastawiła wszystkie wspomnienia, tworząc fundament na którym miała zbudować całą swoją osobowość.

Nie wiem kim byłam w tym momencie. I choć wielu stwierdziłoby, że zdradziłam tej nocy Roberta z którym wiązała mnie przysięga małżeńska, wiedziałam, że zdradziłam innego mężczyznę. Och, zdradziłam obu. Dlaczego to nie mogło być prostsze? Dlaczego człowiek, któremu obiecywałam wierność przed ołtarzem nie mógł być tym, któremu oddałam serce?

Przeszył mnie dreszcz, kiedy poczułam muśnięcie ust Sama na karku. Opierałam się o drzwi samochodu, a okno otworzyłam kilka minut wcześniej, dochodząc do wniosku, że wnętrze ochłodziło się przez noc, a pierwsze promienie słońca ogrzeją mnie choć trochę.

- Odsuń się, wchodzę.

Mimo krótkiego pocałunku, którym chwilę wcześniej Sam mnie uraczył, pierwsze słowa rozczarowały mnie. Chciałam, żeby najzwyczajniej w świecie zapytał, jak mi się spało lub jak czuję się po tym, co wczoraj zrobiliśmy. Cokolwiek, tylko nie takie słowa, nie wypowiedziane tak szorstkim tonem.

Usiadł koło mnie.

- Trochę Cię poznałem przez czas, gdy u mnie pracowałaś i wcześniej, kiedy nie zdawałaś sobie w ogóle sprawy z mojej obecności. Wiem, że będziesz wszystko analizować, dlatego zdobyłem dla Ciebie cenny czas. Wiesz, że nie zdołasz uciec, więc nie próbuj. Daję Ci do pewnego stopnia swobodę, czas na przemyślenie. Potem podejmiesz decyzję...

Nie palił się do owijania w bawełnę i choć przestawił mi wprost najistotniejsze fakty, niewiele rozumiałam.

- Jaką decyzję? - zapytałam, podciągając koc trochę wyżej pod pachy, zdawszy sobie sprawę, iż mam prawie obnażone piersi. Sam starał się patrzeć mi w oczy.

- Dowiesz się wszystkie w swoim czasie. Jeszcze będziesz miała wybór, a propos tego jakie życie wybierzesz. Do niczego Cię nie zmuszę. Nawet do kierunku refleksji. Masz w naturze myślenie, lecz, proszę, nie przemęczaj się. 

- Nie podoba mi się to, Sam.

Zbliżył wargi do moich warg.

- A co Ci się podoba? - mruknął, zbliżając dłoń do rantu koca. - Mogę...?

 Cichy pomruk, który z siebie wydałam posłużył Mu za potwierdzenie. Zsunął ze mnie cienką warstwę materiału, a ja, zapominając o wyrzutach sumienia, nie pozostawałam Mu dłużna. W minutę uporałam się z Jego bawełnianą chabrową koszulką wciśniętą przez głowę i jasnymi jeansami. Nawiasem, ta kompozycja w połączeniu z Jego ciemnymi włosami, prezentowała się idealnie. Lecz efekt Jego nagiego ciała bił o głowę wszystko.

Wiedziałam, że przy takim trybie aktywności fizycznej, za dwa dni nie będę mogła wręcz chodzić. Uzależniał mnie jednak od siebie. Z każdą minutą głód na Jego ciało się wzmagał, a kolejne pocałunki nabierały na intensywności, co uświadamiała strużka krwi płynąca po Jego brodzie. Dwudniowy zarost powiększał moje pożądanie, więc kiedy przyciągnął mnie do siebie, z uwielbieniem zlizałam z Jego skóry szkarłatną ciecz.

Przerwał. Wziął w dłonie moją twarz i pocałował mnie najdelikatniej jak potrafił. Potem musnął czubek mojego nosa i przytulił mnie do siebie.

- Nie muszę być Twoim wrogiem...

- Nie musisz. - wyszeptałam i choć miało to zabrzmieć jak pytanie, wyszło jak twierdzenie pełne nadziei. Coś w stylu: nie, nie będziesz moim wrogiem, zbyt wielkim uczuciem Cię darzę.

- Victoria, to wszystko zależy od Ciebie.

- Nie mów tak do mnie. Nie jestem już Victorią.

- Jesteś. - stwierdził tak pewnie, że prawie mnie do tego przekonał. - Poznałem Cię jako Victorię, jesteś nią. Ludzie się zmieniają, lecz czy nie są wtenczas już sobą? Byłaś Sophie, Sophie była Twoją udawaną nieprawdziwą wersją i wtedy nie byłaś Victorią, rozumiesz? Ale jesteś. Bo spaliłaś w sobie tamto złudzenie.

- Nieprawda. Wciąż czuję się tak, jakbym miała wrócić, jakbym miała znów pracować. Mieszkać z Robertem. Znów odpierać Twoje adoracje, choć teraz już wiem, że nie były tak czyste jak mi się...

Słowa, które właśnie wypowiedziałam, uderzyły we mnie. Sam uwodził mnie, bym nie czuła w Jego osobie zagrożenia, bym traktowała Go jako mężczyznę, który mnie kochał, a nie jak potencjalnego wroga, nie ponieważ zwyczajnie chciał ze mną być. Jak było w tym momencie?

- Och, skarbie, jak łatwo odczytać wszystko z Twoich oczu. - mruknął uśmiechając się w sposób, który ani trochę mi się nie podobał. Odsunęłam się od Niego. - Życie to często udawanie, zgadza się.

- Udajesz... teraz?

- Teraz nie. Ale nie zdajesz sobie sprawy jak wiele razy udawałem i jak często zdarzyło mi się Cię okłamywać.

Byłam już tak daleko, że nie stykaliśmy ciałami, łączył nas jedynie koc, którymi obydwoje niezdarnie się zakrywaliśmy. Nagle wzbudziło odradzę we mnie wszystko to, co robiłam z Samem, która stopniowo zaczęła również rozpływać się. Mówił o wszystkim w czasie przeszłym, przyznał się, że mnie okłamywał i pozorował różne sytuacje, lecz zarzekł także, iż teraz wszystko jest szczere.

Dotychczas nigdy nie byliśmy sobie tak bliscy.

- Sam, nie mam już siły do tej rozmowy, daj mi odpocząć.

Sięgnął na przednie siedzenie i podał mi ubrania, które miałam wczoraj na sobie. Nie wiedziałam gdzie leżą. Brakowało wśród elementów stroju biustonosza, a ja nie miałam siły na jakiekolwiek słowa. Wcisnęłam koszulkę na nagą skórę, włożyłam dół stroju oraz japonki. Wcisnęłam koszulkę na nagą skórę, włożyłam dół stroju oraz japonki. Poszedł za moim przykładem i ubrał się w swoje ubrania. Znów uderzyło mnie jak cudownie pasowały do Jego urody.

- Ruszajmy w takim razie. - mruknął omiatając mnie ostatnim spojrzeniem.

Wysiadłam i okrążyłam samochód, żeby przesiąść się na miejsce pasażera. Zrobił prawie to samo tylko zajął miejsce za kierownicą.

Nie przemęczaj się. Nie wiedziałam, gdzie jest granica wspomnianego zmęczenia i na jak długie rozważania mogę sobie pozwolić. Żyłam jednak podczas kolejnego odcinka drogi w przeświadczeniu, że póki nie wymyślę, jak postąpić, wszelkie aspekty nie wyjdą z mojej głowy. Musiałam wybrać - to powiedział mi Sam i to było od samego początku oczywiste. I pasowało. Moje życie w zadziwiający sposób składało się głównie z wyborów. Teraz odebrano mi jednak sporą część palety alternatyw. Najchętniej wbiegłabym do kamienicy z charakterystycznym łoskotem szpilek, przeszukując torbę w poszukiwaniu kluczy. Mogłabym rzucić pracę, tą ukochaną, która przez lata figurowała na szczycie moich marzeń. Co dzień z uśmiechem wykrzywiającym wargi podawałabym Robertowi trzy posiłki dziennie - tak, nawet to cholerne śniadanie wiążące się ze wstaniu tuż po świcie. Chciałabym teraz żyć tak jak każda mężatka, zasypiając każdego późniejszego wieczoru w ramionach mężczyzny, którego palec zdobi obrączka wsunięta przez moje, żadne inne, dłonie. Opierając twarz o szybę, w milczeniu otarłam łzy, które wypłynęły na moje policzki. Czego bym nie wybrała, fakt, że kiedykolwiek przekroczę jeszcze próg naszego gwiazdka uwitego w samym sercu Londynu, graniczył z cudem. Mój wybór zdawał się wahać pomiędzy znienawidzonymi stronami, odwiecznymi wrogami, a ja prosiłam w myślach tylko by nie było to starcie dobra ze złem. Nie wiedziałam kto jest zły, teraz już nie, kiedy omiatałam ukradkowym spojrzeniem Sama, tego samego, który kochał się ze mną w tak cudowny sposób ubiegłego dnia. Najistotniejszy wybór był gdzieś ponad. Ja miałam dwie możliwości - Sam lub Jamie.

Dopiero, kiedy Sam zgasił silnik, przyjrzałam się widokom. Uroczo. Naprawdę, zieleń i cały ten wiejski klimat, którego tak mało w życiu zasmakowałam, ująłby mnie momentalnie za serce, gdyby nie okoliczności. Wiedziałam jedynie, że tu będzie mi łatwiej, niż wśród miejskiego skwaru. Sam czuł to samo, lecz w kontekście tego, iż stąd nie ucieknę. 

- Wynająłem ten domek na tydzień. Tyle masz czasu do ostatecznej decyzji. 

- Przez ten czas będziemy tu ciągle siedzieć? 

- Mów mi, czego potrzebujesz do podjęcia decyzji... Wejdźmy do środka, oprowadzę Cię. - przekręcił zamek drzwi wejściowych i pokazał mi kolejno najważniejsze pomieszczenia. - Kuchnia. Łazienka. Salon. Biblioteka. Tyle na dole. Dom składa się z dwóch pięter, więc zapraszam, madame. Tam na przeciwko jest moja sypialnia. Tutaj druga łazienka. Pokój gościnny, którego wydaje mi się, że nie użyjemy. I tu Twoja sypialnia. Wchodź. 

- Ogromna. - nigdy nie sądziłam, że po porwaniu będę żyć w takim komforcie. 

- Jak wspomniałem, za tydzień będziesz musiała powiedzieć mi na co się zdecydowałaś. Nikogo nigdy nie potraktowano tak jak Ciebie... oczywiście nie chcę wpływać na Twoją decyzję, ale doceń to. Jeśli będziesz potrzebować czegoś, co Ci ułatwi wybór, mów. Nie ukrywam, iż liczę, że zaprosisz mnie do swojego łóżka. Mogę Cię pokierować... 

- Chcę zostać na razie sama. Daj mi na razie czas na przemyślenie wszystkiego. - odpowiedziałam, choć już wiedziałam, czego potrzebuję.