- Cześć, Sam. - wybełkotałam odpychając Go od siebie.
- Wyjeżdżamy, Soph! Znaczy, ja wyjeżdżam, służbowo, zaraz Ci wszystko wytłumaczę. Mam nadzieję, że pojedziesz ze mną.
Patrzyłam zdezorientowana jak zmierza do sekretarki, mamrocze coś do Niej, a chwilę potem odwraca się z powrotem ku mnie.
- Gotowe. Wszystkie Twoje dzisiejsze spotkania odwołane! Możemy wszystko na spokojnie zaplanować, wyjaśnię Ci...
Złapałam Go za ramię dając znak, że chcę, aby się obniżył. Nachyliłam wargi do Jego ucha.
- Opanuj się. Ci ludzie mnie potrzebują. - odwróciłam się do sekretarki. - Niech pani nic nie odwołuje. Proszę przygotować mi dokumenty, listę spotkań. O której mam pierwsze?
Sam w między czasie, kiedy dogadywałam się a pro po wizyt, siedział na kanapie wyraźnie pokonany. Miałam wolne piętnaście minut, więc postanowiłam na razie choć tyle Mu poświęcić. Usiadłam koło Niego.
- Szczegóły omówimy później, dobra? Sam, Ci ludzie, którzy tu przychodzą... nie są tacy jak my. Przychodzą tu, bo sami sobie nie radzą i szukają pomocy. A my musimy ją dawać. Nie wolno Nam odwoływać spotkań, na które Oni tak czekają. - wyjaśniłam cicho bawiąc się rantem bluzki, którą miałam na sobie. - Teraz mów pobieżnie, o co chodzi?
Ewidentnie się ożywił.
- Uważają Nas za bardzo dobrą instytucję, która właściwie zawsze odnosi sukces w tym, co robi. W Ameryce zawalił się budynek, czteropiętrowy, po trzy rodziny na jedno. Wyobrażasz to sobie? Była niedziela. Ludzie przebywali w domach, jak na ten dzień przystało. Dzieci bawiące się na środku salonu, ich mama gotująca obiad, ojciec przed telewizorem, wiesz jak to jest. Tak czy inaczej, na pozór mocna konstrukcja - runęła. Dorośli stracili swoje dzieci... Dzieci swoich rodziców. To jest szok. Ogromny. Nie mogą tu przyjechać, bo muszą nauczyć się tam żyć na nowo. Naprawić się. A my mamy im pomóc. Mamy się z Nimi spotykać, rozmawiać, od ósmej do osiemnastej będą odbywać się spotkania. Mam zabrać jednego pracownika ze sobą. Pomyślałem o Tobie...
- Jadę. - rzuciłam nie myśląc, ani chwili dłużej.
- Nie powiedziałem Ci nawet na ile, ani o pieniądzach...
- Sam, a jakie to ma znaczenie w takiej chwili?! Kiedy jedziemy?
- Przyjdź do mnie, kiedy załatwisz już wszystkie dzisiejsze spotkania. Powiem Ci o wszystkim dokładnie, od kiedy do kiedy. - sięgnęłam po swoją torebkę i ruszyłam się z miejsca uznając, że wszystko już jest załatwione jak na tą chwilę. - Soph? Na pewno chcesz jechać?
Prychnęłam pod nosem, po czym obrzuciłam Go uśmiechem.
- Muszę, Sam. Muszę.
Wchodząc do swojego gabinetu pospiesznie rzuciłam papiery na biurko i przejrzałam swoje dzisiejsze spotkania. Matthew, Michael, Alice. Od razu ożywiłam się na myśl o ostatniej osobie, choć dwie pierwsze również wzbudziły natychmiastowo moją sympatię. Z tym, że Alice to co innego. Alice była... Jest, taka jak ja. Matthew i Michael natomiast są braćmi bliźniakami, stracili w wypadku samochodowym rodziców rok temu. Na terapię chodzą już od dziewięciu miesięcy, kiedy to babcia wychowująca ich doszła do wniosku, że bez pomocy nie dadzą sobie rady.
***
Wychodząc ze spotkania z Alice odprowadziłam Ją do wyjścia z budynku. Po drodze opowiadałam Jej o tym, że planuję wyjazd, prawdopodobnie będzie musiała się zapisywać przez pewien czas na spotkania do kogoś innego. Była lekko... zmartwiona? Zapytałam o co chodzi, na co odpowiedzią było nagłe rzucenie mi się w objęcia.
- Pani jest dla mnie jak matka. Prawdziwa matka, taka, jak na matkę przystało. Cudowna, jedyna w swoim rodzaju. Taka, którą potrafię kochać. To głupie. Głupie... Bardzo. Przepraszam. Nie powinnam.
Wyrwała mi się z uścisku. Skierowała się w stronę drzwi.
- Alice. - krzyknęłam za Nią. - Jeśli kiedyś będę miała córkę, chciałabym, żeby była właśnie taka, jak Ty!
Odwróciła się na chwilę, posłała mi uśmiech. Odwzajemniłam Go.
To był jeden z tych momentów o których myślałam siedząc w fotelu w samolocie tuż obok Sama. Moment, który miał się również chwilami poprzednich dwóch wieczorów, kiedy staraliśmy się z Robertem napawać się swoją obecnością do maksimum wiedząc, że wkrótce będziemy musieli rozdzielić się na długi, jak na nasz związek, okres. Zdawałam sobie coraz częściej sprawę, że mojego męża było łatwo pokochać. Pierwszej zgarniętej z ulicy osobie, kobicie, bez doświadczeń - z częścią zajęłaby miejscu u Jego boku. Wiedziałam jaki skarb posiadam. Rozumiałam, że powinnam o Niego dbać, ale... Był On, Jamie. Ten, kto głównie zaprzątał moje myśli, wirujące wokół tak niezliczonej ilości tematów.
Przestań, błagałam się w myślach, przestań uciekać przed swoimi uczuciami.
Zastanawiałam się czy On wie, że jestem tutaj, w tym samolocie, lecę do Ameryki ratować ludzi, ich dusze, wybawiać je. Zastanawiało mnie również czy Jamie rozumiał to co robię. Nie potrafił nigdy pojąć lekarzy: Przypadków nie ma, Victoria. Jeśli coś się stało, miało się stać. A Oni burzą prawidłowy przebieg. Usilnie ratują. A ten ktoś w końcu i tak zniknie z powierzchni Ziemi. Może jeszcze boleśniej. Może bardziej niepostrzeżenie, niezauważony.
Tym się stałam. Lekarzem. Serc, rozumów, ran wyrytych głęboko, widzialnych tylko w oczach, jeśli ktoś umiał patrzeć.
Kiedy zaczynałam się tym zajmować uważałam to zajęcie za proste. Naprawić duszę - przecież to żaden, naprawdę żaden, problem. Ale potem uszkodziłam moją, Jamie ją zniszczył, choć nie chciał. Musiał. Dawał mi zapomnieć, ale zawsze stawiałam opór. Zawsze działałam na przekór temu, czego ode mnie oczekiwał.
Patrz pod nogi - uniesiony wzrok.
Nie wchodź tam - krok do przodu.
Nie próbuj mnie pokochać - serce zabiło milion razy szybciej.
Życie po raz kolejny wystawiło mnie na próbę. Zbliżenie, rozłąka, chęć zbliżenia. Poczułam dreszcz gorącego powietrza na ramieniu. Uniosłam wzrok, na przechodzącego mężczyznę. Te same ruchy, obcisłe czarne jeansy, czarna koszulka. Szedł w stronę toalety. Zerwałam się z miejsca, mimo prób powstrzymania mnie przed Sama.
- Muszę do łazienki!
- Ktoś tam szedł, zajęta. - uspokajał mnie jednak wyrwałam się, kiedy tylko rozluźnił uścisk.
- Właśnie wyszedł...
I wparowałam tam, jak gdyby nigdy nic. Opierał się o ściankę wydzielającą granice toalety. Posłałam Mu nieśmiały uśmiech, a On mimowolnie wziął mnie w ramiona.
- Zawsze będę blisko Ciebie.
- Wiem o tym. - odpowiedziałam mocniej przyciągając Go do siebie. - Wiem też, że to niewłaściwie.
Całował mnie. W usta, w czoło, we włosy, w czubek nosa. Muskał opuszką palca płatek mojego ucha, kości policzkowe, szyję, talię, biodra. Szeptał jak bardzo brakowało Mu mnie przez ostatnie kilka dni, jak mijające minuty stawały się dla Niego wiecznością.
- Jamie. Coś się zmieniło, prawda?
Zastanowił się chwilę nadal trzymając mnie w mocnym uścisku.
- Nie. Nadal są. Nadal musimy być ostrożni, uważać na nich. Ale... - zawahał się dobierając dalszą część zdania w słowa. - Postanowiłem ryzykować. Choć czasem być najbliżej, oddech mieszający się z oddechem. Wkrótce znów się pojawię, Victoria. Bądź cierpliwa, kochanie.
- Obiecaj. - poprosiłam zaciskając dłoń na Jego koszulce.
- Nigdy nie ufaj obietnicy składanej przez osobę zakochaną. - zmierzył mnie spojrzeniem pełnym ciepła. Tak młodych, tak dawnym, kochanym, upragnionym. - Obiecuję.
- Kochasz mnie?
- Musisz już wyjść. Sam się martwi i zaraz tu podejdzie, zapuka i zapyta czy wszystko w porządku. Idź, diable.
Zrobiłam to, co kazał. Poprawiając przed samym wyjściem ubranie, obrzucając Go ostatnim tęsknym spojrzeniem, ze świadomością, że lecimy razem, w Ameryce znów się spotkamy... Miałam skupić się na celu tego wyjazdu. Cel się zmienił. A może pojawił się obok wcześniejszego ten drugi. Ważniejszy. Być z Jamiem. Choć trochę, blisko. Ciało stykające się z ciałem. Oddech mieszający się z oddechem - to nie była moja myśl.
Jamie, jęknęłam w duchu upewniając się czy dobrze rozumiem.
Kocham Cię, diable.
Ostatnie trzy słowa Jamiego rozbrzmiewały w mojej głowie do momentu wylądowania. Sam próbował nawiązać ze mną rozmowę, jednak nie potrafiłam odpowiadać Mu sensownie na pytania. Gubiłam się w każdym słowie, w każdej sylabie, w Jamiem, w Jego miłości. Nie mógł mówić tego na głos, ale nie słyszeli naszych myśli. Wystarczyło... podesłać swoją myśl drugiemu. Rozmowa. Bez słów wypowiadanych na głos. Rozmowa dusz. Zakazanych, zabronionych sobie nawzajem.
- Sophie, dzisiaj mamy zaklimatyzować się w nowym miejscu... Oczywiście, zrozumiem, jeśli wolisz zostać tutaj, w hotelu, odespać podróż, jednakże myślałem, że moglibyśmy wybrać się na kolację, potańczyć trochę?
***
Odłożyłam sztućce na prawie pusty talerz, upiłam z kieliszka łyk wina, wygładziłam czerwoną sukienkę, którą miałam na sobie. Zaczęłam wodzić palcem po rancie szła, w którym znajdował się czerwony trunek.
- Przepraszam Cię na moment, idę do toalety.
Sam wstał od stolika, zmierzył mnie ostatnim spojrzeniem jakby próbując przybić do miejsca i mieć pewność, że nie odejdę, nie zniknę w momencie, kiedy przekroczy próg męskiej łazienki.
Drzwi dobyły zawiasów. Świat jakby się zawirował, po czym stanął. Zatrzymał się. Wszyscy zastygli... z wyjątkiem mnie i Jego. Poczułam tą upragnioną dłoń muskającą wierzch mojej. O uszy obijała mi się znajoma muzyka, nasza melodia, do nozdrzy uderzał zapach Jego ciała - mięta pomieszana z męskimi perfumami. Tak wyrazisty aromat, otaczający tak magiczną powłoką bezpieczeństwa.
- Zatańczysz?
Bez słowa odzewu wstałam od stolika. Złapał mnie za rękę i pociągnął w stronę parkietu. Jedną ręką obejmował mnie w talii, drugą - łącząc z moją, wyznaczał kierunek poruszania się. Czubek Jego nosa wędrował po mojej szyi, wdychał zapach mojego ciała. Skóry, mięśni pod nią - które należały tylko do Niego. Rozejrzałam się po sali niedowierzając temu, że wskazówki zegara od tak się zatrzymały. Czas nie płynął. Żadne tykanie nie odbijało się echem. Nikt nas nie gonił.
- Jamie, kim Ty jesteś? O co tu chodzi...?
Mocniej przygarnął mnie do siebie, zamknął oczy i przycisnął swoje wargi do moich. Desperacki pocałunek. Chwytanie się ostatnich strzępków nadziei.
Czar prysnął, a wszystko wróciło do realnego biegu - kelner podążał do jednego ze stolików, kucharz szykował posiłki, za barem młoda kobieta nalewała drinki, podawała kolejne butelki wina, czy szampana do stolików.
- Nie zdajesz sobie nawet sprawy, jak ryzykowałem... Mogłaś zginąć. W tym jednym ułamku sekundy. - szepnął w moje włosy przywracając normalny rytm tańca, normalne ruchy, krył to, jak mnie pragnie. Ja nie potrafiłam - trzymając dłoń na Jego ramieniu ukradkiem muskałam opuszką palca Jego kark.
- Ułamku sekundy? - powtórzyłam delektując się blaskiem Jego tęczówek.
- Czas to pojęcie względne. Dla tych ludzi nie było nawet ułamka, nie było nic, żadnej przerwy. Dla nas była to część wybawienia z nierozerwalnej części wieczności, którą powinniśmy spędzać osobno.
Dezorientacja. Jego spokojny dotyk na plecach.
- Wieczność...?
- Nazywajmy to jak chcemy. Nic nie mów.
Wtedy poczułam jak ktoś wyrywa moją dłoń z dłoni Jamiego, i przyciąga mnie do siebie.
- Odbijamy.
Sam.
- Wielka szkoda. Dziękuję za taniec. - wydukał perfekcyjną formułkę całując mnie w dłoń. - Jest pani piękna.
Mój szef przyciągnął mnie do siebie, mimo, iż wyrażałam drobną niechęć. Starał się być tak perfekcyjny, jak mój poprzedni partner... Ale to było coś zupełnie innego.
Kiedy byłam małą dziewczynką na pytanie - Czym jest taniec? Wygłosiłam krótką definicję, banalną, ale tak dopasowaną do mniemania jakie miałam a pro po tej czynności. Kręcisz się, kręcisz, aż wiruje Ci się w głowie. I jest fajnie, mega fajnie!
Będąc w objęciach Jamiego użyłabym jednego słowa, więcej było niepotrzebne. Magia.
- Znasz Go? - wyrwało mnie pytanie Sama. - Tamtego faceta?
- Nie. Ale był miły.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz