ROZDZIAŁ 7

- Sophie, czas wstawać, moje słońce.
Poczułam przez cienką warstwę kołdry dłoń Roberta na wysokości swojego brzucha. Obróciłam się w Jego stronę rozciągając mięśnie i wydając przy okazji cichy pomruk. Przetarłam oczy dłonią i w końcu rozchyliłam powieki.
Przyglądał mi się ze szczerym uśmiechem i cudownym błyskiem szczęścia w oczach, które tak sobie ceniłam. Miał spuszczone ramiona, jednak i tak nie sposób było nie zauważyć Jego idealnie wyrzeźbionego ciała. A może prawie idealnie? Miałam okazję zobaczyć inne... I chyba tamto zasługuje na miano przykładnego. A może to tylko mój punkt widzenia, bo kocham właściciela tamtego wyrysowanego torsu?
Boże, jakie to idiotyczne kochać, kogoś z kim się nie jest, a być z kimś, kogo traktuje się co najwyżej jak przyjaciela.
- Na którą masz do pracy? - zagadnęłam.
- Spokojnie, mam być dopiero za dwie godziny.
- A jest...?
- Szósta.
- Robert! - jęknęłam rzucając się na łóżko i przykrywając głowę poduszką. - Zabiję Cię kiedyś.
Ściągnął ze mnie kołdrę i zaczął łaskotać, wtykać boleśnie palce pomiędzy żebra. Zerwałam się i rzuciłam na Niego przewracając do pozycji leżącej. Zaczęliśmy sobie coraz bardziej dokuczać, przekręcać się na boki, kłaść kolejno na siebie.
- Nie daruję Ci dzisiaj! - krzyknęłam z uśmiechem podgryzając Jego dolną wargę. - Nie dar... Robert, nie!
Ześlizgnęłam się z łóżka wraz z Nim uderzając plecami o podłogę. Jedyną, minimalną amortyzacją był puchowy dywan pokrywający całe panele w sypialni.
- Pognieciesz sobie koszulę. - wydusiłam starając się wydostać spod Jego ciężaru.
- Kłamczucha, już widzę jak się o to martwisz.
Przestałam się szamotać i ułożyłam się maksymalnie wygodnie, jak tylko mogłam, pod Jego ciałem.
- Więcej prasowania, skarbie. O całą jedną koszulę. Trzy minuty w plecy.
Roześmiał się po czym powoli wstał i pomógł mi się podnieść, po czym kiedy znalazłam się w stabilnej pozycji, mając twarz na wysokości Jego twarzy, pocałował mnie. Inaczej, niż kiedyś, może nawet trochę czulej i delikatniej, niż w ciągu ostatnich kilku dni. Jego oddech pachniał miętową pastą do zębów pomieszaną z wonią cynamonu. Zachichotałam pod nosem na co spojrzał na mnie zdezorientowany.
- Znowu to robisz. - wyjaśniłam czule. - Najpierw myjesz zęby, potem jesz śniadanie.
Pogłaskał mnie po grzbiecie dłoni.
- Przyznaj, że wzbudzam tym w Tobie apetyt.
- Jak cholera.
Powoli zaczepiłam Mu ręce na szyi, a On wziął mnie na ręce. Dla utrzymania stabilności oplotłam Go w pasie nogami. Wtuliłam się mocno w Jego ramiona wdychając zapach perfum, które dostał ode mnie na gwiazdkę. Delektowałam się Jego bliskością, tak normalną, niewymuszoną i bezkarną, do zdobycia od tak, w każdym momencie.
- Myślałem raczej... O bułkach z dżemem i kawie. - wyszeptał mi we włosy i wtedy jak na znak zaczęło mi burczeć w brzuchu. Głośno burczeć. - No, właśnie. Koniec tego, idziesz jeść. W tej chwili.
Zaniósł mnie w tej samej pozycji do kuchni, po czym tuż przy krześle postawił na ziemię.
- Daj mi pięć minut... - zerknął na zegarek. - Albo nie mam nawet pięciu. Musisz mi wybaczyć, ale miałem jeszcze przed pracą podjechać w jedno miejsce. Potrzebuję kilku materiałów do kancelarii, a potem nie będę miał czasu tego załatwić.
Uśmiechnęłam się do Niego dając Mu znak, że naprawdę może iść, a ja dam sobie sama radę. On jednak wciąż się wahał.
- Robert, nie traktuj mnie jak dziecka. Wiem, że o kobietę trzeba dbać, ale... Umiem trzymać nóż, postaram się nie pokaleczyć. Dam radę posmarować dwie kromki bułki, zaparzyć sobie kawę.
- Wiesz, że nie o to chodzi. - wydusił z siebie ciężko, a ja odniosłam wrażenie, że kamień spadał Mu z serca. Przynajmniej część kamienia, jaka się tam ulokowała. - Boję się, że Cię stracę, wciąż i wciąż. Boję się, że znikniesz z dnia na dzień, jeżeli nie będę wystarczająco dobry, troskliwy, nie będę taki jak ten... Którego kochasz. Znam Go? Albo nie, nie chcę wiedzieć.
Wstałam i bez słowa przytuliłam się do Niego, przygarnął mnie do siebie niepewnie. Przełknęłam ślinę zalegającą mi w gardle, odchrząknęłam.
- Jesteś idealny, Robert. Jesteś cudowny, opiekuńczy, kochany, delikatny. Potrafisz czekać, słuchać. I zrobiłbyś wszystko, dosłownie wszystko bylebym tylko była szczęśliwa. Wiem to, jestem tego pewna. I gdybym chciała odejść... A Ty miałbyś pewność, że odejdę w lepsze miejsce, które da mi więcej radości, uśmiechu, niż to tutaj, przy Tobie... Pozwoliłbyś mi. - wyrzucałam z siebie kolejno słowa, które tylko wpadały mi do głowy. - I jak wspomniałam przed chwilą, nie da Ci się właściwie nic zarzucić, niczego Ci nie brakuje i spokojnie można przyczepić Ci tabliczkę z krótkim napisem 'ideał', ale ja nie potrafię docenić tego, iż mam przy sobie taki skarb. I kocham, kocham kogoś innego, choć chciałabym kochać Ciebie, być z Tobą do szaleństwa szczęśliwą, normalnie funkcjonować, nie martwić się, że gdzieś jest ktoś za kogo dobro oddałabym swoje życie.
- Nie chcę tego dłużej słuchać. Nie chcę słuchać o Nim... - poprosił prawie bezgłośnie.
- Jestem Twoją żoną, kochanką, ale przede wszystkim... przyjaciółką. I mam nadzieję, że zrozumiesz co czuję. - dodałam na koniec ignorując Jego ówczesny protest.
Musnął opuszkiem kciuka mój policzek po czym pocałował delikatnie moje usta.
- Szaleję za Tobą. To mnie niszczy. - szepnął po czym zabrał marynarkę, teczkę i wyszedł z mieszkania pozostawiając po sobie jedynie drobinki swojego zapachu w powietrzu i echo odgłosu zamykanych drzwi.
Łza, jedna przezroczysta kropelka, spłynęła po palącym mnie od nadmiaru emocji policzku.
Podczas zaparzania kawy analizowałam wszystko od początku, starałam się odnaleźć wyjście z tej chorej sytuacji. A może nie tyle co wyjście, a dojście do wyjścia. Wyjście miałam, wiedziałam jak chcę to zakończyć i byłam tego stuprocentowo pewna. Może to było z mojej strony dość... egoistyczne? Ale przymknęłam oko na uczucia, którymi darzył mnie Robert, bo wiedziałam, że najważniejszy priorytet stanowi dla Niego moje szczęście. A ja mogłam dojść tylko do jednego, tylko jednego pragnęłam najbardziej na świecie... Być z Jamiem. Na przekór wszystkiemu, wszystkim. Mimo tego, co mogło Nam przez to grozić. Kochałam Go. Nadawał mojemu życiu sensu, barw, zwyczajności. Był synonimem szczęścia, nadal jest.
Cały problem w tamtej chwili tkwił w tym, że miałam obrany cel, a do niego zazwyczaj trzeba dobrnąć i zrealizować go na podstawie ówcześnie opracowanego planu, a na niego właśnie - nie miałam żadnego pomysłu.
Ciągle miałam w myśli tylko jedno - kocham Go, a On kocha mnie. Choć nie powiedział tego teraz wprost, wyznał mi to kiedyś, dawno. Ludzie powiedzieliby, że przez lata wiele może się zmienić, ale ja wiedziałam, że akurat to - nie. Sposób w jaki spojrzał na mnie w moim mieszkaniu tuż po prowizorycznym poznaniu się, kiedy to Robert przedstawił nas sobie nie mając pojęcia jak idealnie znamy się już od długiego okresu; perfekcja z jaką zaciskał moją dłoń w swojej zapamiętując mój niepewny, tęskny dotyk; pocałunki tak przepełnione czułością i poczuciem, iż są ostatnimi.
Miałam u boku anioła.
Miałam, będące tu najtrafniejszym określeniem. Bo mimo przyrzeczeń byłem, jestem, będę nigdy nie potrafiłam im zaufać i doszczętnie w nie uwierzyć. Chciałam, ale zwyczajnie nie mogłam. Bo jeśli ktoś jest... To można go dotknąć, prawda? Powiedzieć mu, że niemożliwie nas ta obecność cieszy i nie wyobrażamy sobie życia, z dnia na dzień, bez niej.
Takie banały, moje chore urojenia sprowadzające się jedynie do wniosku, że jestem psychicznie chorą kretynką, która nie ufa nawet samej sobie, a co dopiero osobie, która na dobrą sprawę jest najistotniejszą częścią jej życia. A Jamie nigdy nie kłamał. Bynajmniej, nigdy, kiedy nie był do tego zmuszony.
Nigdy nie możemy powiedzieć, że coś będzie trwało wiecznie. Zawsze coś może stanąć na przeszkodzie, zepsuć to, co budujemy. Niczego nie możemy być pewni. Wiedziałam to, wiedziałam od śmierci rodziców. Tracąc tą dwójkę, w tamtym momencie najcenniejszą pytałam wciąż Boga czemu tak postąpił, co noc wylewając łzy w poduszkę szeptałam ciche prośby o przywrócenie mi ich, przywrócenie cząstki mnie. Byłam mała, wciąż bezustannie wierzyłam, że ludzie, których nazywają zmarłymi - odchodzą tylko na trochę, i w miarę tego jak dużo się o nich modlimy, wracają.
Musiałam się przenieść do mieszkania siostry mamy, nasz dom sprzedano, po ukończeniu osiemnastego roku życia otrzymałam pieniądze ze sprzedaży. Nadal mam je na koncie w banku i nie potrafię ruszyć, jedynie przekładam z lokaty na lokatę.
Z ciocią było dobrze do czasu, kiedy nie wyrosłam z różowych sukienek i odmówiłam nabycia nowych, przestałam być małą, naiwną, skończyłam gimnazjum. Zaczynałam się buntować, rozumieć, iż dopóki nie miałam swojego zdania - mogło być dobrze, ale teraz... Zwyczajnie nie potrafimy się zrozumieć.
I wtedy pojawił się On, Jamie. Niczym wybawienie z najtrudniejszego dla czasu.
Z czasem zaczęłam zauważać jak wiele nas łączy i jak bardzo przeznaczeni sobie jesteśmy. Jamie nie miał rodziców, nawet nigdy nie miał okazji ich poznać. Tata zginął podczas pracy w jakieś fabryce, mama umarła przy porodzie. Nie miał z nimi żadnych wspomnień, dzięki czemu zrozumiałam, że nie mam najgorzej. Ja dostałam od losu te siedem lat, codzienne warkoczyki, które plotła mi mama, oglądanie wspólnie z tatą telewizji, czy rozgryzanie łamigłówek z gazet. Jamie uleczył cały mój żal do Boga, sprawił, że potrafiłam jedynie przepraszać i dziękować. Dopóki nie zaczęłam odnosić wrażenia, że tracę Go. Znów z mojego gardła wydobył się urywany krzyk pretensji.
A potem ogromna fala szczęścia, kiedy On nadal był, wciąż całkiem mój; kiedy wróciłam w nasze miejsce, a On czekał.
- Nie radzę sobie. - wyznałam wtedy cicho.
- Mów mi o wszystkim, Victoria. Dziel się ze mną każdym szczegółem. Chcę Ci pomagać, zabierać Twój ból...
- Przestań...
- Chcę Twojego szczęścia. - wyznał po czym właściwie pierwszy raz szczerze przygarnął mnie do swojej piersi. Czułam jak Jego serce przyspiesza z każdą sekundą. Przymknęłam powieki delektując się tą cudowną arytmią. Melodią tylko dla mnie. - Kocham Cię. Kocham Cię do granic możliwości.
Wciąż milczałam podczas kiedy gładził mnie po włosach.
- Jeszcze wiele przed nami. - szepnął mi do ucha, a ja odebrałam wrażenie jakby wpuścił do niego cierpienie, tęsknotę, wszystko to, co boli.

***

Pranie było zrobione, naczynia powkładane do zmywarki, ja gotowa. Nie mając nic innego do robienia poszłam pieszo do pracy, raz w życiu można. Obserwowałam Londyn, ulice wypełnione po brzegi samochodami, tysiące ludzi na chodnikach, muzyka wydobywająca się z pobliskich lokali.
Postąpiłam krok na ulicę nie obserwując dokładnie koloru światła. Rozległ się przeciągły odgłos klaksonu, a kiedy przygotowałam się na uderzenie poczułam jedynie mocne szarpnięcie za ramiona po czym znalazłam się na przeciwległej stronie jezdni.
- Uważaj, diable. - syknął mi do ucha, a do nozdrzy uderzył mi zapach Jego ciała.
- Zostań! - jęknęłam robiąc obrót wokół własnej osi, jednak już Go nie było, a wszyscy wyglądali jak gdyby nic nie zauważyli. Światło było zielone.