Nie tracić nadziei, kiedy wszystko zmierza w przeciwnym kierunku, niż byśmy tego chcieli. Nie przyzwyczajać się, mając w podświadomości fakt, iż lada chwila coś, choć najmniejsza część może ulec zmianie, obróć się o te nędzne sto osiemdziesiąt stopni, które a nuż zrujnują nasze życie, przynajmniej na jakiś czas. Silne uczucia nie są łatwe, bo choć trwałe i nie łatwo je zniszczyć, nie są do końca mocne, składając się z wielu drobnych elementów podoczepianych do węzła łączącego ze sobą dwie osoby. Draśnięcia, delikatne, niewielkie odrywają kolejne cząsteczki, niczym słabo doczepione cekiny od bluzki. Konstrukcja się niszczy i ju nie jest ściśle spojoną całością.
Miłość. To o Niej mówimy, że jest silna, prawdziwa, niezniszczalna, że jest w stanie przetrwać wszystko i mimo sytuacji, tego co się zdarzy, ona będzie trwała. Może przeżywać kryzysy, załamania, może nikle wygasać, pozornie wypalać się - ale wraca. Za każdym razem powraca do dawnego stanu i na nowo jest piękna, cała.
Wiem jedno - doświadczyłam jej, miłości. Ja i Jamie. My wyryliśmy na pniu drzewa krótkie V + J otaczając to niewielkim na dobrą sprawę serduszkiem, my całowaliśmy się w nieprzeniknionych ciemnościach nocy, kiedy niektóre partie naszych twarzy oświetlał tylko blask ulicznych latarni, my wyznawaliśmy sobie najcudowniejsze rzeczy, my kochaliśmy się w hotelowym pokoju ubiegłej nocy. Nasze serca za każdym razem biją w tym samym, nierównomiernym tempie, tylko dla siebie nawzajem. I mogę przyrzec, że to co między nami jest to nic innego, jak miłość. Mogę obiecać na wszystko, że nigdy o Nim nie zapomnę, zapewne z wzajemnością. Ale nasza miłość jest toksyczna, bynajmniej tak słyszałam. Tak mówił. A ja od zawsze Mu wierzyłam, i mimo lat przez które nie mieliśmy ze sobą żadnego, nawet najmniejszego kontaktu, w tej kwestii nic się nie zmieniło. Nić zaufania, którą się do Niego uwiązałam, nie została zerwana...
- Cholera jasna! - wysyczałam w kierunku nowej pracownicy. Patrzyła na mnie spłoszonym, niepewnym spojrzeniem, a przez chwilę nawet wydawało mi się, że stanęły w nim łzy. Tak czy inaczej, nie potrafiłam opanować furii w jaką mimowolnie wpadłam. - Jak Ty chodzisz, dziewczyno?!
Stała przede mną coraz bardziej roztrzęsiona. Dolna warga ewidentnie Jej drżała, a dłonie wcisnęła w małe kieszonki koszulki, którą miała na sobie. Szarpnęłam Ją za ramię.
- Proszę... Niech mnie pani puści, proszę. - wychlipała.
- Myślisz, że Ty będziesz mnie oblewać tym gównem, a ja... - zaczęłam wywody krzykiem, kiedy usłyszałam jak ktoś wymawia moje imię. Łagodnie, powoli, ale stanowczo. Po kilku sekundach poczułam kogoś dłoń na biodrze, a kiedy odwróciłam wzrok przekonałam się, że szef był świadkiem przynajmniej części tego zajścia. Nie mogąc opanować stanu jaki nadal mną miotał postanowiłam powiedzieć Mu co nieco a pro po tego kogo zatrudnia i jak dane osoby się nie sprawdzają w tym co robią. - O, Sam! Dobrze Cię widzieć. Ta oto istotka nie patrzy za bardzo w którym kierunku zmierza, a chyba to w funkcji jaką pełni jest niezbędne?
- Ale ja nie chciałam... Niechcący... Niech mnie pan nie zwalnia... - broniła się nieskładnie.
- Trzeba było wcześniej uważać!
- Sophie, skończ! Eve, wróć, proszę do pracy, posprzątaj też tutaj. A Ty... - pociągnął mnie za szlufkę od spodni przenosząc na mnie wzrok. - W tej chwili do mojego gabinetu.
Pięć minut później siedziałam na jednym z foteli w Jego biurze, podczas kiedy On zajmował rant biurka powoli biorąc po ust kolejne krople whiskey i co chwila pytając czy się niczego nie napiję.
- Sam, spieszy mi się. Streszczaj się.
Nie odpowiadał przez dłuższą chwilę, więc zerwałam się z miejsca, żeby stanąć na równi z Nim.
- Będziemy tak siedzieć i milczeć? Naprawdę mam co robić i nie zamierzam tracić cennego czasu na cholernie miłe pogawędki z Tobą.
Złapał mnie za rękę przyciągając do siebie. Spuściłam głowę w dół pozwalając, żeby włosy zasłoniły mi doszczętnie twarz.
- Nie pocałuję Cię teraz, Sophie, nie bój się. Nie jestem, aż takim dupkiem, żeby wykorzystywać każdą nadarzającą się okazję, choć mógłbym nieźle na tym skorzystać...
- O czym mówisz?
Zaśmiał się pod nosem, był myślami gdzie indziej, wciąż coś analizując.
- Już się uspokoiłaś? Wybuchnęłaś na biedną dziewczynę, teraz na mnie? Co się z Tobą dzieje, Soph?
- Daj sobie spokój. Nic mi nie jest. - odparowałam próbując wyrwać się z Jego uścisku.
- Sophie... Robert do mnie dzwonił. Pytał się czy faktycznie wezwałem Cię do pracy z samego rana.
Podniosłam na szefa spłoszone spojrzenie. Próbowałam nie okazywać żadnych emocji, tego jak wpłynęła na mnie ta informacja.
- Szantażujesz mnie. - stwierdziłam przełykając ślinę. Uśmiechnął się cwaniacko.
- Jeszcze nie, na razie nie zamierzam. Kryję Cię, kochanie, choć właściwie nie wiem co masz do ukrycia. Jeśli chciałabyś kogoś zabić zapewne potrzebowałabyś pomocy, a wtedy na pewno albo ja, albo Robert byśmy o tym wiedzieli... Dla mnie to proste, wiesz? Musiałaś kłamać, więc nagrzeszyłaś. Nie wiem gdzie, z kim. Żałuję tylko jednego. - podniosłam ku górze brwi. Odczekał chwilę i wciągając do płuc powietrze odpowiedział. - Że nie ze mną.
- Dziękuję. - wydukałam ciężko ignorując ostatni komentarz. - Mogę już iść? Proszę, naprawdę proszę.
- Nie zdradzisz mi żadnych pikantnych szczegółów? - zagadnął, kiedy postąpiłam krok w przód. Oczy zaszkliły mi się łzami, nogi zaczęły się pode mną uginać. Bałam się odwrócić, bałam się pokazać komuś stan w jakim się w tamtej chwili znajdowałam, jednak potrzeba bliskości drugiej osoby, właśnie wtedy, w tamtym, a nie innym momencie, przewyższała wszystko. Odwróciłam się w Jego stronę napięcie i przylgnęłam wręcz do koszuli, którą miał na sobie. Gładził mnie po włosach, szeptał wprost do ucha, że wszystko się ułoży, jest przy mnie, przeprasza za to, co powiedział, nie chciał mnie ranić. Prosił, żebym podzieliła się tym z Nim twierdząc, że tak zwyczajnie będzie mi lżej. Nie, wiedziałam, że nie. Milczałam łkając coraz bardziej, mocniej i hamując już jedynie krzyk, który zalegał mi w gardle. Chory jęk mówiący o tym jak mi potwornie źle, niewłaściwie, nie na miejscu.
Po jakiś trzydziestu minutach opanowałam się już zupełnie, co jednak sprawiło, że przegapiłam jedną umówioną wizytę. Sam nalegał, żebym wróciła do domu, odpoczęła od pracy, chciał mnie odwieść, jednak uparłam się na pozostanie.
Praca mnie leczyła, pomagała mi w wielu sytuacjach. Niesienie czegoś innym ludziom dawało mi ogromnie wiele, zapewniało spełnienie, radość, samorealizację. Akurat wtedy, gdy nie radziłam sobie sama ze sobą najlepszym wyjściem była rozmowa. Z kimś obcym, kto a nuż ufał tylko mi i to mi mówił o tym co go dręczy, czego się boi, czego nie rozumie w całej egzystencji. To jest najgorsze - nie rozumieć, nie wiedzieć, nie pojmować. Pytać, dociekać, próbować znaleźć odpowiedź na nękające notorycznie pytania.
Dlaczego tak, a nie inaczej? Dlaczego ja? Dlaczego akurat z Nim musiało nie wyjść? Dlaczego Nam nie mogło się udać? Wszystko krążyło wokół pytania 'dlaczego'? A odpowiedzi znajdowały się w podświadomości osoby, która chcąc mnie chronić trzymała to przede mną w tajemnicy.
Chciałam, żeby mi powiedział. Wyjaśnił każdą wątpliwość, której zapytanie miałam w zanadrzu. Chciałam zwyczajnie wiedzieć, czego mam unikać, czego się strzec, czego się obawiać, przed czym mam uciekać, gdybym spotkała owe coś na ulicy. I chociażby miało mnie to zabić - powinien mi oznajmić wprost, grozi Ci to, i tamto. Ale nie zrobił tego. Nie naraził mnie na rzekome niebezpieczeństwo, które miało wynikać z mojej wiedzy pozostawiając na to cholerne, powolne umieranie. Zanikałam. Kruszyło mi się serce.
Domyślałam się już wcześniej, że coś jest nie tak. Mniej więcej dzień tuż przed tym jak zniknął, kiedy oznajmił mi, iż od tej chwili przestaję być Victorią, że nie mogę nosić tego imienia, bo nie pasuje do mnie, zasługuję na lepsze. Chyba wtedy po raz pierwszy mnie okłamał podając te irracjonalne na dobrą sprawę argumenty. Tak czy inaczej, stałam się Sophie, z nowymi dokumentami na potwierdzenie mojej tożsamości, z nową kartą, która zapewniała mi wstęp do nowego życia. Chyba postąpiłam według planu Jamiego, bo kiedy orientując się, że Go nie ma, już mimo bólu jaki odczuwałam i żalu do Niego o pozostawienie mnie z tym wszystkim zupełnie samej - przestałam opowiadać ludziom o swoim dawnym życiu, zmieniałam tok zdarzeń, wymyślałam wspomnienia, aż w końcu uważałam je za prawdziwe. Wyjechałam. Nie na zawsze, na trochę. Po niedługim czasie znów powróciłam tu, do Londynu i właśnie wtedy postanowiłam sobie, że będę silna, dam sobie z tym wszystkim radę, zapomnę. Przestałam o Nim myśleć, podarował mi coś pięknego - drugą szansę, a ja nie mając innego wyjścia skorzystałam z niej. Powiększałam swoje wykształcenie, wkrótce znalazłam pracę u Sama, poznałam Roberta, a niedługo potem wyszłam za mąż mając cichą nadzieję, że ten jeden detal odbuduje moje rozszarpane serce. Ale ten dotyk, te pocałunki, nalegania na kolejny krok, prośby o seks, pieszczenie, namiętność - przerosły mnie, bo to zwyczajnie nie był Jamie. Ukradł moją duszę, na zawsze.
***
Podkurczałam nogi pod brodę ściskając w dłoniach kubek z wciąż parującą malinową herbatę. Robert był oparty o mnie plecami, przymykał powieki równomiernie oddychając. Z głośników wydobywały się kolejne kojące utwory. Przeczesałam Mu dłonią postawione na żel włosy.
- Lubię jak tak robisz. - wymruczał. Przywołałam na twarz uśmiech powtarzając kilkakrotnie wykonaną czynność. Upiłam łyk gorącego napoju odstawiając kubek na ławę. - Co takiego ważnego musiałaś zrobić w pracy, że ściągnęli Cię tak wcześnie?
Napięłam mięśnie, a włoski delikatnie stanęły mi na karku. Przemierzyłam dłonią po linii Jego ucha, policzka, aż w końcu zatrzymałam ją na torsie, mniej więcej na wysokości serca.
- Nie mówmy o tym. - szepnęłam wypuszczając wolno powietrze z ust. - Przytul mnie, Robert.
Odwrócił się w moją stronę z podejrzliwym spojrzeniem, które jednak widząc moją skuszoną minę, na powrót zrobiło się troskliwe i opiekuńcze. Wyciągnął ku mnie ramiona, a ja wspięłam się na Jego kolana po czym szczelnie przylgnęłam do Jego torsu wbijając nos w wyraźne wgłębienie obojczyka. Muskał mnie opuszkami palców po linii kręgosłupa tworząc na moich plecach gęsią skórkę.
- Cieszę się, że tu jesteś, wiesz? - zagadnęłam cicho podnosząc brodę. Pocałował mnie w czoło i przygarnął znów do swojego ciała. - Bardzo... Bardzo się cieszę.
- Nie wyobrażam sobie bycia gdzie indziej. Soph? Coś się między nami zmieniło, prawda? - zagadnął ostrożnie wiedząc, że wkracza na niebezpieczny teren.
- Dużo, nie wyobrażasz sobie nawet jak dużo.
- Nie chcę Cię stracić. Obiecaj mi, że nie znikniesz, nie odejdziesz... Nie zostawisz mnie samego.
- Przyrzekam. Zawsze będę blisko Ciebie. - wyszeptałam wypuszczając na policzek jedną ze słonym łez, które wezbrały w moich oczach. Obiecałam właśnie to, co mnie swego czasu zraniło najbardziej. Nie potrafiłam inaczej. Może każdy popełnia ten błąd? A może to na dobrą sprawę - właściwe? Nie wiem. Możliwe.
***
Stanęłam na palcach sięgając makaron z najwyższej półki. Chwiejąc się przez cały czas w końcu nie udało mi się złapać równowagi i w jednej chwili znalazłam się kilka metrów dalej, wpadając na kogoś.
- Cholera. - syknął męski głos, lekko zachrypnięty. Oceniłam, że Jego właściciel musiał być mniej więcej w moim wieku. - Uważaj trochę, dobra? Na przyszłość. - rzucił cynicznie zbierając rzeczy, które przy zderzeniu wypadły Mu z koszyka. Podniosłam się z ziemi poprawiając strój i w końcu przeniosłam na Niego wzrok. Ubrany w czarne dżinsy, równie ciemne buty i t-shirt zbierał kolejno jogurty, wędlinę.
- Przepraszam. - wymamrotałam przywołując na myśl dziewczyny z mojej szkoły. Umarłyby ze świadomością, że wpadły na kogoś takiego. - Może w przyszłości trochę podrosnę i w końcu dosięgnę do tamtego, teraz nie pozostaje mi nic innego jak wzięcie tego. - syknęłam w Jego kierunku mając nadzieję, że zwrócę na siebie choć trochę Jego uwagi. Wtedy się podniósł, kilka kosmyków Jego ciemnych blond włosów z cienkimi brązowymi pasmami opadły Mu na czoło, podkreślając Jego niemożliwie cudowne spojrzenie - niebieska głębia tęczówek, mieniących się, niczym małe diamenciki.
- Victoria... - wyszeptał na co mimowolnie się otrząsnęłam, przyglądając Mu się i próbując odnaleźć w Jego rysach wspomnienie kogoś znajomego. Na marne.
- Znamy się? - rzuciłam z uśmiechem w dalszym ciągu wertując pamięć.
- Musiałem Cię z kimś pomylić.
- Hej, przecież nazywam się Victoria! Hm, obóz letni? Zimowy, ferie, wakacje? Pomóż mi!
- Nic z tych rzeczy, naprawdę. Pomyłka. Widocznie Victorie mają to do siebie, że są niemożliwie podobne.
- Dziewczyna? - zgadywałam.
- Dziewczyna, co? Aha, nie, nie. Nie mam. - sprawiał wrażenie obcego, zagubionego. Milczał przez chwilę, a ja miałam tylko nadzieję, że odezwie się pierwszy. - Pomóc Ci z tym makaronem? Który chcesz?
Pokazałam Mu półkę i miejsce w którym leżał. Bez trudu sięgnął produkt i wpakował go do mojego koszyka. Podziękowałam cicho, a kiedy chciał już odejść, złapałam Go za nadgarstek. Opuszkami palców sięgałam Jego brzucha, więc poczułam jak ewidentnie spina wszystkie mięśnie.
- Spotkamy się jeszcze?
- Uhm, zapewne przy kolejnych zakupach, o ile nie urośniesz.
Prychnęłam pod nosem uderzając Go lekko w bok.
- Pytam serio.
- A chcesz?
- Co?
- Spotkać się jeszcze?
- Gdybym nie chciała, nie pytałabym.
- W takim razie przyrzekam, że jeszcze się spotkamy. - próbował zamknąć temat z uwodzicielskim uśmieszkiem.
- Będę czekać.
- Postaram się przybyć wcześniej, niż ten kretyn w Śpiącej królewnie, który potrzebował, aż sto lat, żeby pocałować królewnę i zbudzić ją ze snu.
Roześmiałam się i musnęłam wargami Jego policzek prosząc w myślach, żeby ten ruch nie okazał się błędem za który mógłby mnie wyśmiać. Stał nieruchomo. Wtedy i kilka minut później, gdy już odchodziłam jednym z przedziałów marketu.
Jeszcze długo potem czułam w nozdrzach zapach Słońca. Pachniał nim.
To był ten dzień, kiedy na dobre mój świat zamknął się w tajemniczych tęczówkach spojrzenia Jamiego.
Pojawił się, tydzień później, kiedy zapasy mojego makaronu się wykończyły.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz