Osunęłam się po ścianie na marmurową posadzkę nie hamując łez. W głowie
kłębiły mi się setki myśli, tysiące faktów tak irracjonalnie nie
pasujących do siebie. Musiałam je złożyć, posklejać w przystępną całość.
Jamie. Tak wiele brakujących elementów było w Jego posiadaniu, to On
widział wszystko to, co umknęło mojemu wzrokowi, On wiedział rzeczy,
które nie mieściły się w zasobie moich informacji.
Jak miałam Go zapytać nie wiedząc chociażby gdzie mieszka, jaki ma numer
telefonu? Robert, przeszło mi przez myśl i w jednej sekundzie ruszyłam
do mieszkaniu w pośpiechu ocierając załzawione oczy. Wbiegłam do środka z
nierównomiernym oddechem. Robert leżał na łóżku w samych bokserkach
pochrapując cicho, w salonie nadal leżały brudne talerze, miska z
sałatką i kieliszki z kroplami niedopitego wina. Ale nie tego szukałam.
Starałam się przemieszczać jak najciszej, byleby tylko nie obudzić męża.
Dobyłam do parapetu na którym leżała komórka podłączona pod ładowarkę,
wybrałam na liście literę 'H'. Haburten, Hedinger, Hertzsh, HODDER.
Sięgnęłam po długopis i szybko nabazgrałam kilkucyfrowy numer na dłoni.
Ściągnęłam sukienkę zamieniając ją na obcisłe spodnie, koszulkę na
ramiączka i bluzę, którą kupiłam z zamiarem zakładania na siłownię. Z
czasem zwyczajnie zabrakło mi czasu na ćwiczenia. Wsunęłam telefon do
kieszeni, zgasiłam wszystkie światła, a jedynym odgłosem jaki
pozostawiłam było powolne przekręcanie klucza w zamku.
Delikatnie mżyło. Liczbę z ręki wystukałam na klawiaturze telefonu i
wykonałam połączenie. Pięć sygnałów i nic. W końcu usłyszałam delikatne
westchnienie w słuchawce, a kiedy spojrzałam na wyświetlacz -
zauważyłam, że mijają już kolejne sekundy. Milczał.
- Jamie... - wydukałam ciężko przełykając gulę, która utworzyła się w
gardle. - Spotkajmy się, nad rzeką, za dwadzieścia minut, powinnam
dojść. Musisz mi to wyjaśnić. Musisz, Jamie. Nie wiem o co chodzi,
kompletnie. A powinnam wiedzieć, prawda? Coś się stało, zgadza się?
- Nie wolno mi, Victoria.
Zadrżałam na głos Jego lodowatego tonu, jednak szybko odzyskałam koncentrację.
- Jestem diabłem. - wyszeptałam przywołując jedno z zatartych już wspomnień.
- A ja zawsze ulegam złu. Będę, diable.
Zakończył połączenie, a ja ruszyłam biegiem w stronę miejsca, gdzie
zawsze się spotykaliśmy. Do wtedy wydawało mi się, że z moją kondycją
jest całkiem przyzwoicie, jednak zadyszka złapała mnie już po pięciu
minutach. Szłam, więc jedynie szybkim krokiem co gwarantowało mi minimum
dziesięć minut w plecy.
Czekał. Siedział na tym znajomym murku oświetlany jedynie przez światło
księżyca, zapatrzony w pomarszczoną taflę wody. Przystanęłam na moment
delektując się widokiem wyrazistych mięśni na Jego barkach, ramionach,
rysów twarzy.
- Chodź, wiem, że tam stoisz.
Przemierzyłam kilka kroków na przód i kiedy tylko miałam ku temu sposobność wspięłam się na miejsce koło Niego.
- Co chcesz wiedzieć? - zagadnął jak gdyby nigdy nic. Zacisnęłam dłonie na udach.
- Nie bądź taki, błagam.
- Jaki?
- Jamie, cholera! - krzyknęłam Mu w twarz mierząc zaciekłym spojrzeniem.
- Kilka lat temu zniknąłeś jak gdyby nigdy nic po tym wszystkim co
razem przeżyliśmy, wszystkie pocałunki, rozmowy, muśnięcia, tamta noc.
Odszedłeś nie podając mi nawet konkretnego powodu, odszedłeś nie dając
nadziei na to, że wrócisz. Wiesz co mi potem mówiono? Że umarłeś, nie ma
Cię, nie będzie. Ale ja wiedziałam. To nie mogła być prawda, bo nadal
Cię czułam. Tutaj. - położyłam dłoń na wysokości serca przełykając
równocześnie zaległą w ustach ślinę. - Bicie mojego serca od tamtych
chwil było uzależnione od Ciebie, wykonywało tą arytmię dla Twojej
osoby, ja żyłam tylko po to, by być przy Tobie. Gdybyś zginął ja
również... zginęłabym. Jamie, ja wiedziałam, że Oni mnie okłamują,
wszyscy. Tylko po to, żebym skończyła z tą chorą tęsknotą, zaczęła żyć
na nowo. Tak bynajmniej myślałam, ale teraz. Kazałeś im, prawda?
Zleciłeś zatajanie istnienia Twojego istnienia? Nie mogłeś być tym kim
byłeś. Nie możesz. Patrick? Tak mam do Ciebie mówić?
Mocno szarpnął mnie za ramię i zamknął moje usta w długim pocałunku, tak
cholernie perfekcyjnym, tak niemożliwie pasującym do Jego osoby. Kiedy
odsunął mnie od siebie na niecały centymetr wciąż trzymał kurczowo moją
twarz w dłoniach.
- Imię nie ma znaczenia, Victoria. - syknął gniewnym tonem. - Dla
wszystkich jesteś po prostu Sophie, a dla mnie na zawsze pozostaniesz
Victorią. Bo Twoje usta, Twój oddech, dotyk Twoich dłoni, sposób w jaki
do mnie mówisz czy to jak do szaleństwa mnie teraz pragniesz... To
uczucia, które władały Victorią. Władały Tobą i nadal się ich nie
pozbyłaś. Tak samo jest ze mną. Mogę przybrać szatę Patricka. To
nieistotne. Ty nadal będziesz mnie kochać, a ja nadal będę tym wariatem,
który zamiast ratować siebie, oddałby za Ciebie życie.
Kilka łez w między czasie przemierzyło po moich policzkach. Miałam Go
znów tak blisko, na wyciągnięcie ręki, i choć wiedziałam, że zaraz cała
magia tej chwili pryśnie - starałam się nią delektować na każdy z
możliwych sposób. W głowie wciąż przemierzało mi jedno pytanie - czy
istnieje sposób, aby zatrzymać Go przy sobie, choć na trochę dłużej, niż
jest to przewidywane?
- Zostań ze mną, choć tej nocy. - wybełkotałam.
Pogładził mnie dłonią po włosach i całując w czoło. Jasno mówił tymi
gestami, że zostanie, jeszcze do świtu, do momentu, kiedy razem powitamy
obserwujące nieśmiało świat słońce, trochę ponad linią horyzontu. Ale
potem będzie musiał ostatecznie zamknąć się na napływ moich uczuć,
emocji. Bo oni. Ktoś, kto jakimś nie trafem ma śmiertelnie poważny wpływ
na nasze życie. Ktoś o kim nie mam bladego pojęcia.
- Kim oni są? - rzuciłam pytanie wprost w Jego ucho, co mimowolnie ignorował zeskakując na ziemię i biorąc mnie za rękę.
- Jak chcesz wykorzystać te kilka godzin do poranka? - zagadnął z
uwodzicielskim uśmiechem. Znów poczułam się tak, jak wtedy, gdy byłam tą
głupią nastolatką, która robiła wszystko to, co niewłaściwe, która
oddała swoje serce chłopakowi uważanemu przez innych za bezczelnego
drania mającego na celu tylko zranienie mnie. Splotłam nasze palce ze
sobą.
- Doskonale wiesz jak.
Jamie złapał pierwszą napotkaną taksówkę, otworzył przede mną drzwi i wszedł chwilę po mnie.
- Dokąd? - zapytał nas kierowca.
Milczałam nie wiedząc właściwie gdzie się wybieramy. Liczyłam, że Jamie postanowi coś za nas dwoje.
- St Ermin's Hotel.
Przyciągnęłam Go do siebie zbliżając swoje usta do Jego ucha.
- St Ermin's Hotel?! Wiesz ile pieniędzy tam ściągają?
- Jeśli to ma być nasza ostatnia noc jestem w stanie wydać wszystko co mam.
- Jamie...
Położył mi palec na ustach, żeby chwilę potem zamknąć je doszczętnie swoimi wargami.
- Mam klucz. - wyszeptał zachodząc mnie od tyłu, kiedy czekałam na Niego
na jednej z sof w holu. - Specjalnie dla Ciebie, diable.
W moich dłoniach wylądował kluczyk średniej wielkości z doczepionym
numerem - 666. Bez słowa skierowaliśmy się w stronę windy, Jamie wybrał
piętro.
- Nie wierzę, że to robimy. - rzuciłam przyglądając się Jego reakcji.
- Victoria, ta noc minie. Obudzimy się rano i po prostu o tym zapomnimy
nie mając innego wyjścia. Jednak jeśli chcesz mogę z powrotem skierować
nas na parter. Nie zrobimy nic. Nie zrobisz czegoś, czego nie chcesz.
Miałam przestać myśleć o życiu, o tym, że mam Roberta, Sama - facetów,
którzy nie wiadomo z jakich powodów mnie kochają. Miałam zapomnieć o
tym, co powinnam, jak byłoby właściwie, oddając się całkowicie
rozpoczynającej się chwili.
- Chcę, wiesz, że chcę. - wydukałam gubiąc się coraz bardziej z każdym
kolejnym słowem. Wzięłam głęboki oddech. - Nie sądzisz, że to chore?
Patrząc na to z zewnątrz, wychodzę z domu w środku nocy zostawiając w
łóżku mężczyznę, któremu przed ołtarzem przysięgałam miłość i wierność.
Powodem wyjścia jest nic innego jak spotkanie z innym facetem, które
znajduje swoje ujście we wspólnie spędzonej nocy w pokoju jednego z
najdroższych lońdyńskich hoteli. Mimo wszystko nadal mogę to przerwać i
po prostu wrócić do swojego mieszkania, położyć się obok Roberta,
przykryć kołdrą pod samą brodę, a o poranku wypić z Nim mocną kawę i
udawać, że nic się nie stało. Mogę, ale nie chcę, i to boli mnie
najbardziej.
Winda dała znak tego, że dojechaliśmy na miejsce. Wysiedliśmy milcząc,
jednak w dalszym ciągu miałam w ustach milion słów, które zamierzałam z
siebie wyrzuć, gdy tylko znajdziemy się sami, pośród ścian pokoju. Około
dwie minuty zajęło Nam odnalezienie właściwych drzwi, aż w końcu
trafiliśmy do środka. Usiadłam na skraju łóżka biorąc na kolana jedną z
poduszek obleczonych w jedwabną poszewkę. Zaczęłam skubać delikatnie jej
ranty układając w głowie wszystko to, co miałam chciałam powiedzieć.
Uprzedził mnie.
- Masz do mnie tysiące, a może i miliony pretensji. Ciągle włada Tobą
żal za to wszystko, co zrobiłem, za to, że odszedłem i kazałem Ci
myśleć, że zginąłem. To było dla Twojego dobra, dlatego mam nadzieję, że
kiedyś to zrozumiesz. Czas pojąć, że nie wszystko co z pozoru wydaje
się właściwe, takim jest. Wydawało Ci się, że układa się idealnie, ale
wcale tak nie było. Pamiętasz Twój żal o to, że nie chodzę z Tobą za
rękę? Infantylność. Z Twojej strony, bo uważałaś to za niemożliwie ważny
element związku, oraz z mojej strony, bo się na to zgodziłem. -
patrzyłam na Niego zdezorientowana nie do końca wiedząc do czego
zmierza. Szybko odczytał wyraz mojej twarzy. - Skończ z tym spojrzeniem.
Nie chodzi o to, że nie chciałem. Nie mogłem. Byłem na przegranej
pozycji, bo z góry miałem narzucone zasady, reguły na których podstawie
powinienem postępować. To nas zniszczy, rozumiesz? Wykończy. Nie
powinniśmy.
- Od kiedy to przejmujesz się tym co powinniśmy, a czego nie? - w końcu odzyskałam głos.
- Od zawsze, Victoria. Od kiedy Cię poznałem.
Zerwałam się z łóżka i doskoczyłam do Niego zaczynając okładać Jego
klatkę piersiową pięściami. Wziął mnie w ramiona głaskając następnie po
plecach dopóki się w pełni nie uspokoiłam. Doszczętnie odblokowałam
wszystkie emocje nasilające się we mnie mocząc Jego koszulę łzami.
- Nic nie rozumiem, Jamie.
- Niewiedza to czasem najlepsze wyjście...
Wziął mnie na ręce i miękko ułożył na łożu, żeby chwilę potem znaleźć
się tuż nade mną sprawnie ściągając kolejne z ubrań, które miałam na
sobie. W między czasie zrzucił z siebie koszulę, a ja pomogłam Mu
rozpiąć jeansy w które jakimś cudem zdążył się przebrać po powrocie z
kolacji u mnie i Roberta.
Wodził palcami po linii mojej talii, bioder, ud. Wargami wygiętymi w
półuśmiech całował każdą z części mojego ciała ciągle powtarzając jak
bardzo Mu mnie brakowało, jak tęsknił, jak cudowna jestem i jak będzie
Mu mnie brakowało.
- Kocham Cię. - wymamrotałam sennie.
Nie odpowiedział.
Zasnęłam.
Victoria, kochanie, pamiętaj o tym co mówiłem Ci po kolacji. Będę
blisko Ciebie, zawsze. Wsłuchaj się w to co szepcze Ci serce, jak
dotychczas. Wiesz, że ten głos nigdy nie zawodzi. Będziesz mnie czuć. O
każdym poranku, każdego wieczoru, każdej nocy. Będę. Może nie w taki
stopniu w jaki powieniem... Ale będę. Uważaj na siebie. Chronię Cię, ale
nie mogę wszystkiego. Miej się na baczności, diable. Czasem istnieje
zło, większe od zwyczajnego zła. Masz mój numer, dzwoń gdyby groziło Ci
niebezpieczeństwo. Wczorajsza noc się nie powtórzy, więc nie próbuj
kontaktować się z takiego powodu. Nie mogę Ci wyjaśnić tego wszystkiego.
Może przyjdzie czas, kiedy będę mógł. Mam nadzieję, jednak nie czekaj
na mnie. Żyj, diable. Przynajmniej Ty.
- Patrick.
Zgniotłam cały list w pięści wciskając na dno kieszeni. Zebrałam swoje
rzeczy i odniosłam klucz do recepcji, gdzie oddałam cały pokój. Jamie
uregulował wszelkie sprawy pieniężne, więc cicho podziękowałam i wyszłam
na ulicę, wciąż mając w pamięci wszystko to, co się tutaj wydarzyło w
ciągu minionych kilku godzin. Wyciągnęłam telefon, gdzie było
kilkanaście nieodebranych połączeń i wiadomości od Roberta. Było trochę
po dziesiątej, więc oszacowałam, że wyszedł już do pracy, więc tylko
wysłałam Mu krótką wiadomość tłumacząc Mu w niej konieczność pilnego
pojawienia się w pracy.
Miałam dziś pierwszą wizytę zaplanowaną na czternastą. Niecałe cztery
godziny na ułożenie swojego życia, powrót do normalności funkcjonowania,
odnalezienia siebie pomiędzy koniecznością bycia w miejscu, które nie
pasowało mnie w żaden sposób. To cholernie niesprawiedliwe nie móc być z
kimś kogo kocha się nade wszystko.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz