ROZDZIAŁ 4

Ludzie różnie nazywają stosunek. Dla jednych to uprawianie miłości, konsumpcja uczucia dwojga osób, drudzy nazwą to pieprzeniem się, zaliczaniem kolejnych partnerów, zabawą, atrakcją, formą rozrywki, są jeszcze inni nazywający wszystko po imieniu i powiedzą zwyczajnie - seks.
Swój pierwszy raz przeżyłam z Jamiem. Pamiętam dokładnie każde muśnięcie, kolejne posunięcia, coraz odważniejsze jednak wciąż wykonywane z wręcz przesadną delikatnością gesty. Z Robertem znałam się przed ślubem masę czasu, byliśmy przyjaciółmi przez kilka dobrych lat, ufałam Mu, a jednak kiedy już zawarliśmy związek małżeński - wciąż nie potrafiłam odważyć się na ten kolejny krok. Nie chodziło o strefę nagości, bo nieraz chodziłam przed Nim wręcz cała obnażona, nieraz jeszcze za czasów mojej praktycznie młodości wylegiwaliśmy się na słońcu w samych strojach kąpielowych, jeździliśmy razem na basen, różne obozy. Bałam się bólu, choć dobrze wiedziałam jak to jest się kochać. Teoretycznie wiedziałam. Z Jamiem wszystko było inaczej, obiecywał, że nic mnie nie zaboli, ciągle pytał czy jestem pewna, że tego chcę, całował mnie w czoło, trzymał kurczowo moją dłoń w swojej. Byłabym skłonna nawet powiedzieć, że miał większe obawy, niż ja. Pierwszy raz z Robertem był szybki, pewny, bez zastanowienia. Bez krzty precyzji. I mimo tego, iż moja błona dziewicza została przebita dawno, bardzo dawno - dopiero teraz bolało.
Jednak mój mąż posiadał znaczącą umiejętność - kiedy wpakował się w jakieś bagno i popełnił fatalny błąd, potrafił odnaleźć rozwiązanie i naprawić każdy z tych niewłaściwych czynów. Teraz kiedy wodził wierzchem dłoni po mojej skórze, kiedy ciągle patrząc mi w oczy powtarzał, że kocha mnie ponad wszystko inne, jestem najważniejsza, cudowna, niezastąpiona, rozpływałam się. Po raz pierwszy nie porównywałam Go do swojego dawnego partnera, był tylko On. On - Jego ciało, Jego dłonie, Jego jasno brązowe tęczówki z zielonymi plamkami okalające rozszerzone źrenice.
Nie wykonywał każdego ruchu idealnie, zdarzały Mu się nieudane posunięcia, błędy - nikt nie jest perfekcyjny. Liczyło się to, że potrafił wywołać na mojej twarzy uśmiech, oblać błogą falą ciepła moje serce, resztę ciała. 
Wiedziałam, że mogę następnego ranka obudzić się ze świadomością, iż stan z tamtego wieczoru to tylko krótki epizod, który właśnie dobiegł końca. Ale zasypiałam w ramionach mężczyzny do którego zaczynałam czuć coś więcej. Mężczyzny z którym przypominałam sobie słodki posmak magii jaka może wisieć pomiędzy dwojgiem ludzi.
- Sophie... - obudził mnie cichy pomruk. Przeciągnęłam się zmieniając bok na którym spałam. - Szósta dwadzieścia osiem.
W jednej chwili stanęłam na nogi przecierając dłonią oczy i ruszając pospiesznie do łazienki. Robert stał w progu ze szczerym uśmiechem na twarzy kiedy szorowałam zęby, zakładałam na siebie ubrania, czesałam włosy. Odwzajemniałam Jego radość ciągle przypominając sobie ubiegłą noc. Czar nie prysł.
Wyszliśmy z mieszkania razem, pięć razy sprawdzając ówcześnie czy zamknęliśmy za sobą drzwi od mieszkania.
- Pamiętaj, że dziś mamy gościa! Nie spóźnij się, bo nie będę przyjmować Twojego klienta sama.
Pocałowałam Go w policzek kierując się w drugą stronę, niż On.
- Będę jeszcze wcześniej od Ciebie, zobaczysz. - bąknął udając obrażonego. Dźgnęłam Go w bok z uśmiechem. - Kocham Cię, Soph.
Wsiadłam do samochodu z myślą, że tego dnia nie wyląduje z powrotem w przesączonym potem autobusie z kompletnie obcymi ludźmi - chłopakiem, którego wygląd z góry sugerował, iż po uszy siedzi w jakimś nałogu, staruszce jęczącej na każdym przystanku, że spóźni się na spotkanie. Na jakie ważne spotkanie wybiera się około sześćdziesiąciopięcio-latka? Poza nimi na drugim siedzeniu jechała młoda matka nie potrafiąca pod żadnym argumentem wyprosić u swojego dziecka choć minuty ciszy. Obok mnie stał mężczyzna, mniej więcej w moim wieku popalający papierosa i co chwila kaszlący dymem w moją stronę. Nienawidziłam miejskiej komunikacji z całego serca.
Teraz wygodnie rozsiadłam się w fotelu mojego mercedesa klasy s, którego od zawsze każdy mi odradzał. Uparłam się i musiałam Go mieć. Zbierałam zawzięcie gotówkę, aż w końcu mogłam nacieszyć oczy widokiem tego auta ze świadomością, że będzie tak już co dzień.
Wpadłam do budynku spóźniona kilkanaście minut. Na samym wejściu natknęłam się na dziewczynę z którą wczoraj miałam styczność w biurze szefa.
- Przemyśl dobrze to co robisz. Będziesz żałowała. - rzuciłam Jej do ucha. Prychnęła pod nosem łapiąc mnie za nadgarstek.
- Nie będziesz mi mówić co powinnam, a czego nie. Wiem co robię. Jestem dorosła. Sam mnie kocha, wiesz? Kocha mnie. Obiecał, że będziemy szczęśliwi. Mówił, że jestem cudowna, że chce ze mną być. Rozstanie się z żoną, będzie płacił na bachory, tyle. Zazdrościsz mi, prawda? Też byś tak chciała.
Wyrwałam rękę z Jej uścisku ruszając dalej i witając się z kolejnymi znajomymi. Była absurdalna. Zaczynałam zadawać sobie pytanie czy tylko udaje tak głupią i naiwną, czy tak jest w rzeczywistości. Wolałabym, żeby mnie wrabiała robiąc sobie żarty. Myśl, iż ta małolata a nuż bierze sobie każde ze słów Sama do serca była niedorzeczna.
- Z kim mam pierwsze spotkanie? - zapytałam sekretarki.
- Alice Wilson, powinnaś mieć ją w ostatnich papierach. Siedemnaście lat, problemy rodzinne.
- O której dokładnie będzie? - dopytywałam się patrząc na przesuwające się z chwili na chwilę wskazówki zegara.
- Dziewiątej, ale Sam prosił, żebyś wcześniej do Niego wpadła... Potem doniosę Ci resztę grafiku, dobrze?
- Jasne, dziękuję.
Weszłam do windy i ruszyłam na pierwsze piętro. Po wykonaniu dwóch kroków naprzód znajdywałam się przed drzwiami od gabinetu szefa. Dłoń zadrżała mi delikatnie zanim zapukałam. Poczekałam chwilę na wyrażenie zgody a pro po mojego wejścia.
- Przepraszam, że wczoraj się nie odezwałam, nie mogłam. Nie byłam w stanie... Sam, to nie jest dla mnie proste...
Mimowolnie zerwał się z miejsca, uciszył kładąc palec na moich ustach, przytulił do siebie przed czym po raz jeden z pierwszych nie stawiałam oporów.
- Wolałabyś, żebym nic nie czuł, nie? Żebym zniknął, pozwolił Ci odejść, żyć dalej. Chciałbym. Pragnę dać Ci wybór. Nie chcę nalegać, staram się bynajmniej. Jednak mam świadomość tego jak postąpisz. Wiem co zrobisz. - mówił ze wzrokiem wbitym w moje oczy. Nie odbiegałam spojrzeniem. Musiałam znaleźć w sobie siły, aby stawić czoło całej tej sytuacji. - Zdajesz sobie sprawę co czuję zasypiając przy boku kobiety, która nic dla mnie nie znaczy? Jak podłym zachowaniem jest zapewnianie o swoich uczuciach kiedy ich nie ma, a właściwie kiedy są, ale ulokowane w błędnym miejscu? Chcę być przy Tobie, jednak wiem, że Ty nie życzysz sobie tego samego.
- Proszę Cię, proszę, proszę. Skończ. - prosiłam zagryzając wargi. Próbowałam Mu się wyrwać, jednak wciąż trzymał mnie w żelaznym uścisku.
- Uspokój się, Sophie. Wysłuchaj mnie do końca, dobrze? Dużo o tym wczoraj myślałem. Przeleżałem pół nocy zastanawiając się co dalej. Mam rodzinę i to powinno być dla mnie najważniejsze. Ty masz męża. Usilnie burzyłem cały schemat, konstrukcję jaką zarówno ja, jak i Ty, budowaliśmy przez dłuższy czas. Nie wiem co powinniśmy zrobić. Nie wiem jak mam dalej postępować. Nie wiem czy mam o co walczyć. Nic nie wiem.
Nic nie mieściło mi się w głowie, nic z tego o czym mówił.
- Nie chcę niczego zmieniać.
- Pozwól mi... Ostatni raz... Więcej nie będę próbował. - szeptał cicho zbliżając swoją twarz do mojej. Czułam ciepły powiew Jego oddechu na swoich ustach. Delikatne muśnięcie, kolejne, jeszcze jedno. Zaczął rozchylać moje wargi, napierać coraz mocniej. Całował tak miękko, a bolało. Wszystko ociekało świadomością, że to pierwszy raz wypływający zarówno od Niego jak i ode mnie, pierwszy i ostatni. Nie mogliśmy pozwolić sobie na to pragnienie, na siebie, na bliskość. On Ci się tylko podoba, tylko Cię interesuje, powtarzałam sobie w myślach. Jednak kiedy Jego język stykał się z moim, kiedy nakleślał węwnątrz moich ust skomplikowane kształty - nie chciałam, żeby to się kiedykolwiek skończyło.
Wiedziałam jednak, że to nieuniknione. Już był dalej, daleko, bardzo daleko. Oparł się czołem o moje czoło, nasze usta w dalszym ciągu się stykały, łapaliśmy oddech zabierając sobie nawzajem cenne powietrze.
- Czas wrócić do pracy. - podjęłam odsuwając się powoli od Niego. Nogi uginały się pode mną.
Widziałam jak rozchyla wargi chcąc jeszcze coś powiedzieć, wygłosić kolejną przemowę o swoich uczuciach, o mnie - lecz nie wydobył z siebie żadnego odgłosu. Słowa były zbędne, szczególnie w tamtej chwili. Wciąż miałam na ustach tamten smak. Dalej czułam ruchy Jego języka przeplatające się z tymi mojego. W dalszym ciągu miałam wrażenie, iż dłonie które spoczywały minutę temu na moich biodrach są tam nadal.
Nie chciałam wychodzić, zostawiać Go tam samego z masą niewiadomych, ciężarem pytań, które zawisły między nami i bezradnie szukały odpowiedzi w tym jednym pocałunku. Mogłoby się wydawać, że wszystko stało się teraz jasne. Jak miałam po tym wszystkim na Niego patrzeć? Wcześniej osiągał wszystko siłą, wywierał impuls, zmuszał mnie. Tym razem było inaczej. Chciałam. Dałam Mu jasny komunikat, iż właśnie tego teraz pragnę.
To nie był tylko pocałunek. Nie po prostu pocałunek. Czułam jak palce Jego dłoni delikatnie drgają wibrując na mojej skórze, jak się stara by wykonać każde ze swoich posunięć perfekcyjnie, jak bije Jego serce znajdujące się na wysokości moich obojczyków. Ciekawe czy z czasem zdołam to zapomnieć. Wymazać z pamięci rozkosz jaką mi to sprawiło.
Przekraczałam próg starając się unikać wzroku Sama pełnego zwierzęcego pożądania. Wiedziałam, że najchętniej ściągnąłby ze mnie teraz każdą część garderoby, pieściłby, dbałby jak o brylant. Ja też chciałam więcej, co było najtrudniej pojąć.
Ósma czterdzieści. Pospiesznie przeczesywałam dokumenty szukając sprawy Alice, w końcu trafiłam na odpowiednie. Przejrzałam niezdarnie, przeczytałam kilka fragmentów z kartek i biorąc ze sobą butelkę wody poszłam do sali w której miałyśmy się spotkać.
Czekała już na mnie przed drzwiami. Mimo, iż widziałam Ją na fotografii, wolałam się upewnić.
- Alice? - zapytałam cicho nachylając się przed Nią.
- Alice. - odpowiedziała kiwając powoli głową. - Chyba. Chciałabym wiedzieć kim jestem.
Strzał w dziesiątkę, dziewczyno. Jedziemy na tym samym wózku.
- Zapraszam do środka.


Wodziła palcem po rancie filiżanki z herbatą, powoli rozluźniając się. Zdążyłam Ją w minimalnym stopniu poznać, wiedziałam już czym się interesuje, jak się uczy, czy ma chłopaka. Mówiła o wszystkim prosto, bez zachwiań i oporów. Ale o tym co jest dobrze zawsze mówi się łatwo. To przy problemach brakuje słów, a w gardle nagle zasycha.
- Opowiedz mi o swojej rodzinie. - poprosiłam w końcu.
Uśmiechnęła się uroczo patrząc na mnie spod wachlarza długich rzęs.
- Oni są ludźmi, którzy przypadkowo poszli ze sobą do łóżka którejś nocy po imprezie, a że byli na tyle schlani, żeby zapomnieć się zabezpieczyć ich komórki połączyły się i powstałam ja. Nie nazywajmy tego układu rodziną. Rodzina to ciepło, miłość. Tu była tylko głupota, są konsekwencje. Nie rozumiem tylko dlaczego to mnie boli, nie ich. Mieszkam z matką. Ojciec daje Jej jakąś kasę, nie wiem właściwie ile, coś daje na pewno, bo inaczej ona nie miałaby za co... Moja matka jest alkoholiczką. Ojciec nie wniesie sprawy do sądu i nie odbierze Jej praw nade mną, no bo po co Mu dodatkowy ciężar? Zresztą niedługo będę pełnoletnia i nie będę Go potrzebowała. Ani Go, ani matki. A pro po pieniędzy - nie widzę ich. Wszystko idzie na wódkę. Nie wyobraża sobie pani nawet co czuję wracając do domu. Od progu czuję ten zapach. Alkohol pomieszany z wonią wymiocin. Na kanapie w salonie leży matka, cała przepocona, brudna, śmierdząca. Sprawdzam Jej puls, chcę wiedzieć czy w ogóle jeszcze żyje. Pomagam Jej, bo mimo wszystko kocham Ją, bardzo kocham. Ojciec znalazł sobie jakąś lafiryndę, młode cacko, może rok, czy dwa starsza ode mnie. Platynowe włosy, długie nogi, spory biust. Ideał, czyż nie? Nie wiem jakim cudem powstałam z pomieszania alkoholiczki i faceta dla którego liczy się tylko kasa i dobry seks. Może jestem taka jak Oni. Może zbyt podobna i dlatego nie potrafię ich zrozumieć. A pani rodzice? Kim są?
Spogląda na mnie nieobecnym wzrokiem skubiąc materiał fotela.
- Nie żyją. Zginęli w wypadku.
- Nie żyją... - powtarza po mnie. - Zazdroszczę pani.
Konwersujemy jeszcze chwilę.
Po raz pierwszy nie udzieliłam swojemu pacjentowi rady, nie rozpatrzyłam na czym polega cały problem. Dostałam to wszystko na tacy. Jednak dalej całe spotkanie było terapią, bo nieważne jest kto znalazł receptę - czy ja czy ktoś inny, tudzież osoba, która się do mnie zgłosiła szukając pomocy. Żeby zdobyć lek trzeba wiedzieć co dokładnie nam dolega. Żeby zacząć leczyć chorobę należy przyznać, że ona faktycznie istnieje.
Alice musiała się nauczyć rozumienia. Wszystko tkwiło w pojęciu wagi błędów - swoich, nie tych popełnionych w przeszłości przez rodziców. To co się zdarzyło pomaga jedynie przy diagnozach i poszukiwaniach źródła. Bez względu na okoliczności należy żyć tym co jest, oraz powoli, drobnymi krokami planować to, co będzie.
Łatwo powiedzieć, trudniej wykonać. Sama czułam ciężar przeszłości. Byłam rozdarta pomiędzy wspomnieniami, a wizją kolejnych lat jakie miałam przeżyć. Ale moja sytuacja była inna, Alice miała szansę.
Wysłałam Ją do sekretarki w celu umówienia się na kolejne spotkanie, a sama skierowałam się do swojego biura. Na wierzchu leżał już dalszy grafik, którzy doszczętnie wciągnął mnie w wir pracy...
- Sophie! - usłyszałam krzyk za sobą. Zobaczyłam jedną ze znajomych z pracy energicznie do mnie machającą. Uśmiechnęłam się. - Pijemy kawkę? Już załatwiłaś wszystko na dzisiaj.
- Czemu nie? - mruknęłam do siebie, jednak chwilę potem przypomniałam sobie o dzisiejszej kolacji. Wcześniej kompletnie o tym zapomniałam. - Przepraszam, śpieszę się! Jutro wypijemy. - odkrzyczałam zabierając pospiesznie swoje rzeczy i wybiegając z budynku pracy. Wsiadłam do samochodu, a przed zapaleniem silnika zdążyłam jeszcze wystukać wiadomość do Roberta.

Jesteś już w domu?

Sygnał przychodzącej wiadomości.

Myję pomidory.


- Sophie, długo jeszcze?! Będzie za pięć minut!
Poprawiłam ostatni raz spięte delikatnie do tyłu włosy, obciągnęłam do domu krwistoczerwoną kieckę i ruszyłam do salonu, gdzie czekał Robert. Na mój widok cicho gwizdnął.
- Patrick będzie pod wrażeniem.
- Musisz mnie dobrze pilnować. - odgryzłam się zaczepnie.
Objął mnie w talii całując delikatnie.
- Muszę.
Rozległ się dźwięk dzwonka. Robert ruszył do przedpokoju, a ja powłóczyłam się za Nim stukając rytmicznie szpilkami. Uśmiech zszedł mi mimowolnie z twarzy wraz z otwarciem drzwi. Miałam ochotę krzyczeć, że tęskniłam, że wciąż kocham. Chciałam płakać - może ze smutku po tych wszystkich latach bez Niego, może ze szczęścia, bo znów tu jest. Stał tam ubrany w garnitur o idealnej czerni, białą koszulę i krawat w odcieniu mojej sukienki. Wyciągnął zza pleców butelkę wina i podał Ją Robertowi.
- A to dla żony. - zapowiedział unosząc ku górze czerwoną różę, którą przyjęłam drżącą dłonią. - Mąż dużo o pani mówił. Cieszę się, że mam przyjemność poznać tak cudowną kobietę. Patrick Hodder.
Wciąż miał ten tajemniczy i nieokreślony akcent, gdzieś w głębi Jego tonu wyczuwałam grę drgań, tak jak dawniej kiedy byłam blisko. Przywróciłam uśmiech na twarz wyciągając do Niego rękę.
- Sophie Elev. Również dużo o panu słyszałam. Zapraszam.
- Dziękuję. - odparł mierząc mnie wzrokiem przepełnionym tęsknotą. Jego tęczówki na zmianę jaśniały i ściemniały się, pojawiały się na nich tajemnicze plamki, a chwilę potem znikały. Uciekały od siebie. Uciekały ode mnie.


Wybiła dwunasta.
- Zasiedziałem się. Będę szedł, ale dziękuję wam bardzo za miły wieczór. Dawno się tak nie bawiłem. A po całej sprawie z Elizabeth tego było mi trzeba.
- Znasz ją? - zaciekawił się Robert.
- Nie... Tak powiedziałem. Zresztą czy to istotne?
Wstał z miejsca i ruszył do drzwi.
- Odprowadzę Patricka, kochanie. - rzuciłam ruszając w ślad za Nim.
Czekał na mnie siedząc na schodku.
- Witaj, Victoria. - wyszeptał.
- Nie musisz mi nic wyjaśniać. Dam sobie bez tego radę. Może nawet nie chcę wiedzieć. Ale obiecaj mi, że nigdy nie odejdziesz. - powiedziałam na jednym wdechu ruszając schodami w dół. Poszedł za mną.
- Pamiętasz jak nie chcieli przyjąć Cię do pracy, a nagle dostałaś wiadomość, że zostałaś przyjęta bo ktoś Cię polecił? To byłem ja. Pamiętasz swoją operację, kiedy okazało się, iż Twoje nerki nie nadają się do pracy? Nie było z początku szans. Robert miał jedną. Ni stąd ni zowąd pojawił się anonimowy dawca. To byłem ja. Pamiętasz swój ślub, starszego człowieka, który wszedł trochę po rozpoczęciu ceremonii? To ja. Kiedy ksiądz pytał czy ktoś sprzeciwia się temu związkowi tak trudno było mi się opanować by nie zabrać głosu. Jednak od lat ćwiczyłem sztukę życia w cieniu, chronienia Cię z ukrycia. Obserwuję Cię. Nie non stop, mam swoje sprawy, dość istotne. Wpadliśmy na siebie w sklepie. Nie zorientowałaś się, że to ja. Ale nie zapomniałaś. Dziś wszystko odrodziło się na nowo.
- Czyli ciągle tu byłeś?! Byłeś, ale pozwalałeś, żebym wmawiała sobie, że już Cię nie ma? Nie ma i nie będzie?! - wykrzyczałam Mu w twarz.
- Wiedziałaś, że prędzej czy później będę. Wrócę. Nigdy nie straciłaś nadziei. Nie chciałem, żebyś wiedziała. Sprawa z Elizabeth była dość skomplikowana, nie warta zachodu. Poprosiłem o adwokata w kancelarii, na złość przydzielili mi Twojego męża.
- Ale teraz zostaniesz? Będziesz ze mną? - zebrałam się na odwagę. Nie odpowiadał dłuższą chwilę. - Jamie?
Odwrócił się w moją stronę i pocałował. Arytmia serca znacznie przyspieszyła. Napierałam na Niego całą swoją tęsknotą, pragnieniami które tak długo we mnie siedziały. Nie odchodź, Jamie, nie znowu, prosiłam w myślach. Odsunął mnie na bezpieczną odległość.
- Jestem, Victoria. Byłem, jestem i będę blisko Ciebie, ale nie z Tobą. Oni nie wiedzą gdzie jesteś, nie wiedzą nawet dokładnie czy żyjesz. Muszę Cię chronić, pamiętaj.
- O kim Ty mówisz?!
Wargi Mu drżały. Puścił moje ramiona i zbiegł na dół.
- Jamie!!! - wykrzyczałam całą piersią, ale już Go nie było.
Nie było Go. Nie było Go. Nie było Go. Po raz kolejny pozwoliłam Mu odejść.
Byłem, jestem i będę blisko Ciebie.