ROZDZIAŁ 3

Z samego rana szybko zebrałam się do pracy przegryzając na śniadanie tylko jeden kęs bułki z budyniem. Popiłam go kawą i sięgając po płaszcz wybiegłam z mieszkania zostawiając jeszcze śpiącego Roberta.
Przemierzałam ulicami Londynu zbliżając się do budynku do którego przychodziłam już od kilku lat. Samochód Sama stał na parkingu dla pracowników najbliżej wejścia. Honorowe miejsce szefa w którym każdy boi się zaparkować. Wciąż mam w głowię wyblakniętą wizję mojego pierwszego dnia tu, kiedy to moje auto przez przypadek umieściłam w owym zakątku. Jedynym co mnie wtedy uratowało był głęboki dekolt bluzki.
Poprawiłam delikatnie dłonią włosy otwierając drzwi. Wszyscy byli już nieziemsko zaganiani, gdy ja wchodziłam z totalną błogością. Nie podlegałam nikomu. Miałam swoje biuro, swoje zasady, swój świat. Nikt mi nie rozkazywał. Robiłam wszystko w tempie jakie sama sobie w danej chwili narzucałam.
Najpierw jednak tego dnia skierowałam się w inne miejsce, niż zwykle - do gabinetu Sama. Przywitał mnie niesamowicie urokliwym uśmiechem i bądźmy szczerzy: był nieziemsko seksowny i pociągający. Nie jedna kobieta nie potrafiła Mu się oprzeć. W sumie to zastanawiam się, czy któraś, oprócz mnie zdołała to zrobić.
- Sophie! Dobrze, że jesteś! - rzucił na powitanie podczas podnoszenia się z wielkiego fotela. Ruszył w moją stronę, po czym objął delikatnie i spróbował pocałować. Odsunęłam się jak zawsze wzdychając ciężko.
Popatrzyłam na Niego błagalnym spojrzeniem.
- Ile mam Cię prosić, żebyś raz na zawsze skończył tą grę? Nie uwiedziesz mnie, nie zdobędziesz, nie będę z Tobą. Nie masz na co liczyć, Sam. Widzę, że próbujesz, cholernie się starasz, ale wierz mi, że mam w piersi tylko jedno serce, które już zdecydowało kogo kocha.
Jamiego, pomyślałam.
- Gówno mnie obchodzi Twój mąż. Będę walczyć, bo zależy mi na Tobie. Pragnę Cię z każdą chwilą coraz bardziej.
- Pragniesz mnie. Właśnie, pragniesz! Chcesz mnie pieprzyć, nie kochać! - wykrzyczałam niespełna świadomości swojego czynu. W końcu był moim szefem, a takim zachowaniem coraz bardziej prowokowałam zwolnienie mnie.
- A czyż nie na tym polega miłość? - zagadnął odwracając się i idąc w kierunku swojego biurka. - Masz tu papiery do przejrzenia, mam nadzieję, że dziś mi je oddasz. Gotowe. A teraz wyjdź. Jestem zajęty.
Wyrwałam Mu z rąk stek kartek kierując się szybko do wyjścia z uniesioną głową na której w dalszym ciągu widniała oburzona mina.
- Sam? - zagadnęłam z dłonią na klamce. - Mam nadzieję, że kiedyś zrozumiesz o czym mówię i co czuję. Moglibyśmy być przyjaciółmi. Wybacz, więcej nie potrafię Ci zaoferować. Ani teraz, ani kiedyś w przyszłości. Między nami nie będzie nic więcej. Nigdy. Pora to do siebie przyjąć.
Widząc, że nie mogę liczyć na jakąkolwiek reakcję ze strony szefa wyszłam na korytarz. Po drodze wstąpiłam do bufetu, gdzie poprosiłam o małą latte i kawałek ciasta, które akurat tego dnia serwowano. Dziękowałam obdarowując sprzedawczynię uprzejmym uśmiechem i poszłam do siebie. Plik papierów ciążył mi w dłoniach, więc z góry stwierdziłam, że trochę czasu zajmie mi uporządkowanie wszystkiego.
Usiadłam w fotelu delektując się jego niebywałą miękkością. Przypuszczalnie nikt z firmy nie miał, aż takich wygód jak ja, na co miały wpływ fory u Sama. Od zawsze był na skinienie mojego palca, ślinił się wręcz na mój widok, co z początku wykorzystywałam. Teraz stało się nudne, wręcz męczące.
Rozpatrywałam każdą kolejną kartkę, notowałam co chwila istotne fakty w notatniku, archiwizowałam kolejne dane na dysku. Lubiłam tą pracę. Zawsze podchodziłam do tego z uśmiechem i pełnym zadowoleniem. Ciągle miałam coś nowego, ciągle inna sprawa, inni ludzie, inne problemy. Byłam psychologiem. Nigdy nie odbywałam wstępnych rozmów z potrzebującym. Dostawałam informacje spisane w karcie pacjenta, a potem kolejne serie spotkań odbywały się już pod moim okiem. Ja decydowałam tu o wszystkim, o tym co zrobimy, jak będzie wyglądało leczenie. Analizowałam, rozpatrywałam pod każdym kątem, starałam się zrozumieć dlaczego, co jest przyczyną. Nie zawsze mi się udawało, czasem musiałam poczuć ten gorzki smak porażki i patrzeć na ból przemierzający, niczym senna mara po oczach ludzi, którzy wyciągali do mnie dłonie szukając pomocy a ja wcześniej karmiąc ich nadzieją - w efekcie nie osiągnęłam nic. W większości przypadków jednak szczyciłam się zwycięstwem nad fobiami, urazami z dzieciństwa, wstrząsami po wypadku czy uzależnieniami. Pamiętam, że miałam oko nad jedną osobą, której problemy przewyższyły mnie o głowę. Mimo chęci, starań i serca jakie w to wkładałam - nie potrafiłam zrobić zupełnie nic. Długo się nie poddawałam, jednak w końcu stwierdziłam, iż czas stanąć oko w oko z prawdą. Nie miałam innego wyjścia jak tylko się pogodzić z faktem, że tej osobie nie można pomóc, bo została naznaczona tym uszczerbkiem na wieczność i musiała Go zaakceptować. Gorzej było oswoić się ze świadomością, iż ta osoba to nikt inny jak ja.
Hamulec, który uniemożliwia mi wyleczenie siebie to niewiedza, bo ciągle tak naprawdę nie zdaję sobie sprawy z tego co mi jest. Powinnam być szczęśliwa. Mam wszystko czego potrzebuje człowiek - miłość drugiej osoby, świetną pracę, nienaganne warunki do mieszkania. Rodziców straciłam w wypadku samochodowym kiedy miałam zaledwie siedem lat. Wychowywałam się pod okiem ciotki, która zgodziła się przyjąć mnie do siebie. Nigdy nie odnalazłyśmy wspólnego języka, nie potrafiłyśmy nawzajem zrozumieć swoich potrzeb i zmartwień, więc kiedy tylko wybiła mi pełnoletność - wyniosłam się. Do wszystkiego dochodziłam sama. Trzymałam się tego, iż nikt nie może mi pomóc. Mogę liczyć tylko i wyłącznie na siebie.
Wybijała siedemnasta, więc dopiłam ostatni łyk ostygłej już kawy, potrzebne mi papiery ułożyłam w idealnym porządku na skraju biurka, a resztę biorąc pod ramię zaniosłam Samowi. Zapukałam cicho do drzwi i nie czekając na odpowiedź weszłam do środka. Nigdy mnie za tą niedyskrecję nie winił, teraz jednak sprawy wyglądały trochę inaczej.
- Sam... Przyniosłam tylko... Wychodzę do domu. - wydukałam ciężko widząc jedną z pracownic z na wpół rozpiętą bluzką na Jego kolanach. Boże, miała może osiemnaście lat od dwóch, maksymalnie trzech miesięcy. Cudem w ogóle się tu dostała, bo zazwyczaj przyjmujemy starsze osoby z większym wykształceniem i ze sporą liczbą doświadczeń na karku. Była tu nowa, praktycznie nie zdążyłam Jej poznać. Raz czy dwa dostarczyła mi kawę lub inny napój. Nie wiedziałam nawet jak ma na imię, Sam zapewne też miał o tym nikłe pojęcie.
Spojrzała na mnie błękitnymi oczami pełnymi zażenowania. Uśmiechnęłam się do Niej przyjaźnie, ta jednak w sekundę założyła na siebie marynarkę, poprawiła spódniczkę i wybiegła na korytarz. Nie czekając na zaproszenie weszłam do środka i usiadłam na fotelu mierząc szefa wściekłym spojrzeniem.
- Molestowanie nieletnich pracownic? - zapytałam kładąc ostrożnie papiery na blat biurka.
- Letnich. Osiemnaście lat i sześćdziesiąt osiem dni.
- Jednakże w dalszym ciągu molestowanie, nie zaprzeczysz, prawda?
- Sophie, dorośnij. Dziewczyna podkłada mi biust pod nos, ociera się swoimi kolanami o moje, sięga po moją dłoń i wkłada ją sobie między uda. To czysta prowokacja. A ja nie tracę okazji, rozumiesz? Nigdy. - wyjaśnił mi z tym znajomym błyskiem w oku.
Wstałam z fotela i podeszłam do Niego najwolniej jak potrafiłam. Palcem wodziłam po racie biurka uśmiechając się równocześnie do swojego szefa. Widziałam jak usta Mu delikatnie drżały, jak mnie pragnął, jak nie mógł znieść odległości między nami. W końcu byłam wystarczająco blisko, żeby się pochylić i zacząć Go całować.  Złączyłam nasze usta w zachłannym, agresywnym pocałunku. Podgryzałam co chwila Jego wargi, ocierałam się nosem o Jego nos. I nagle ni stąd ni zowąd odskoczyłam.
- Jesteś naiwny. - wyrzuciłam z siebie obciągając w dół bluzkę, którą już próbował sprawnie ze mnie ściągnąć. - Nie jestem zabawką. Nie byłam i nie będę. Nie zaprzeczę, że mi się podobasz. Ale w taki sposób mnie nie zdobędziesz, wiesz? Ty jesteś statkiem, ja kapitanem. Ja steruję, Sam.
Odwróciłam się napięcie i szybko doszłam do drzwi. W pół kroku zatrzymał mnie Jego wciąż ochrypły po pocałunku głos.
- Kocham Cię. - zaczął delikatnie, wręcz boleśnie. Szczerze przede wszystkim. Zawróciłam i przysiadłam na powrót na siedzeniu naprzeciw. - Zdążyłaś mnie już poznać, Sophie. Nie stawiałem oporów i mimowolnie otworzyłem się na Ciebie. Moje gierki działały do tej pory na każdą. Na każdą z wyjątkiem Ciebie. I to zabolało. Bo tylko do Ciebie coś poczułem. Coś prawdziwego, trwałego i od samego początku, aż do teraz to coś mi towarzyszy. Widzisz jak patrzę, słyszysz jak mówię, czujesz jak dotykam. Myślisz, że mam tak z każdą? Że to dla mnie naturalne? Mylisz się.
Pokręciłam tylko głową na znak, iż nie potrafię tego zrozumieć. Zerwałam się i nie hamując już dłużej swoich emocji wybiegłam stamtąd z płaczem. Nie mieściło mi się w głowie całe to uczucie mimo, iż takie towarzyszyło mi od zawsze. Ale to pasowało właśnie do mnie, do Jamiego, nawet do Roberta, nie do Sama.
Był czwartek, popołudnie. Jutro miał zjawić się u Nas Patrick, więc musiałam kupić coś do przyrządzenia kolacji. Warzywa, wino? Bingo. Otarłam policzek zmiętą chusteczką i ruszyłam w kierunku rynku. Ja wraz z milionem myśli nie sklejających się w jedną ścisłą i logiczną całość. Ja zagubiona gdzieś w czasie. Ja - Sophie? A może Victoria? Zawsze zazdrościłam ludziom, którzy wiedzieli kim naprawdę są.
- Czym mogę służyć, kochanie? - zagadnęła mnie jedna ze staruszek. Kąciki ust podniosły się ku górze. Zaczęłam po kolei zamawiać kolejne warzywa, podawać wagi. Podała mi wszystko ładnie zapakowane. - Trzydzieści trzy, proszę.
Podałam odpowiedni banknot zaręczając z góry, że reszty nie trzeba. Skinęła mi z wdzięcznością, a ja skierowałam się do sklepu po wino. Wytrawne. Białe. Zmierzyłam wzrokiem półki na których kolejno były ustawione butelki z różnych firm. Muscadet. Brzmi nieźle, sięgnęłam i ruszyłam do kasy. Po drodze potrąciłam łokciem o jedną osobę.
- Przepraszam.
- Nie ma sprawy. - odpowiedział mi męski głos, jakby zachrypnięty, niewyraźny. Jakby zamaskowany nie chcąc ukazać się prawdziwym. Do nozdrzy uderzył mi znajomy zapach, jednak nie potrafiłam sobie przypomnieć co oznaczał, do kogo należał. Dotarłam w końcu do kasy.
Czekając na autobus pożałowałam, że nie zabrałam się tego dnia samochodem. Słońce powoli zbliżało się ku zachodowi, jednak temperatura wciąż utrzymywała się wysoko. Powietrze było niemożliwie ciężkie, uniemożliwiało swobodne oddychanie. Starłam z czoła pierwsze kropelki potu przy okazji poprawiając grzywkę spadającą na oko.
Wyciągnęłam z torebki komórkę. Już chciałam wybrać numer Roberta, żeby zapytać o której będzie w domu i czy mam na Niego czekać, gdy rzuciła mi się w oczy jedna nieodebrana wiadomość na poczcie. 
- Masz nową wiadomość głosową od: Sam. Sophie, chcę porozmawiać. Musimy sobie to wszystko wyjaśnić, nie sądzisz? I przepraszam. Kocham Cię.
Nie rozumiałam tego dnia. Natłoku wiadomości, które dziś się cisnęły do mojej głowy. Nienawidziłam uczuć innych osób, kiedy nie potrafiłam ich zaakceptować. Tak też było w tym przypadku. W tym i w wielu innych. Nie umiałam również odpowiedzieć właściwie na miłość swojego męża. A wszystko z jednego błahego powodu - kiedyś zbyt mocno kochałam. Zbyt bardzo całą sobą. I utraciłam wszystko. Jego, siebie oraz szczęście.
Wystukałam na klawiaturze numer Roberta.
- Halo?
- Cześć, kochanie. O której będziesz?
- Mam sporo pracy. Późno. Nie czekaj na mnie.
I rozłączył się. Tak po prostu.
W autobusie było w miarę luźno, lecz w powietrzu unosił się zapach potu pozostawionego po wcześniejszych pasażerach. Niektórzy nie idą do przodu wraz z rewolucją, a hasło ANTYPERSPIRANT jest im obce. Szkoda.
Wyciągnęłam klucze od mieszkania. O dziwo zamek stawiał opór. Nacisnęłam na klamkę, która mimowolnie sprawiła, że drzwi się otworzyły.
- Robert?! - wykrzyczałam już na progu. Wyjrzał z kuchni ubrany w fartuch. Nie mogłam opanować śmiechu. - Mówiłeś, że Cię nie będzie. Wystraszyłam się na śmierć zastając otwarte!
Podeszłam do Niego. Objął mnie czule, a ja wędrując dłońmi po Jego torsie w końcu zawiesiłam się rękoma na Jego szyi zaczynając całować. Lubiłam te usta, naprawdę lubiłam. Lubiłam Roberta. Sposób w jaki się uśmiechał, Jego maniery językowe, gestykulację. Sęk w tym, że ja tylko lubiłam, może bardzo, jednak w dalszym ciągu nie wychodziło to poza strefę lubienia. A jeśli się z kimś jest, jeśli chce się z kimś kochać, sypiać, mieć potomstwo, dożyć starości - trzeba kochać.
I tu pojawiał się mój odwieczny problem. Bo może nie tyle co nie potrafiłam, czy nawet nie chciałam. Nie miałam dość odwagi, by spróbować.
- Założę się, że nie jadłaś nic prócz śniadania. - wyszeptał mi wprost do ucha. Zwiesiłam wzrok kiwając lekko głową.
Pocałował mnie w czoło.
- Idź myj łapki, a ja pójdę zamknąć drzwi, żeby nikt nas nie ukradł. Widzimy się w kuchni. Kto pierwszy ten lepszy.
Zerwałam się i ruszyłam do łazienki ciągle czując zapach naleśników docierający z kuchni i smak Jego ust na swoich. Kiedy w końcu dotarłam do progu kuchni Robert zalewał kakao w wysokim kubku. Usiadłam do stołu.
- Z czym?
- Dżem truskawkowy. - usłyszałam odpowiedź, a serce aż się zaśmiało. Sam fakt, że Robert zrobił naleśniki był zadziwiający. Ostatni raz jedliśmy je trochę po naszym ślubie, czyli minęło kilka grubych miesięcy. Pamiętam, że nakrzyczałam wtedy na Niego bo posmarował mi naleśnika dżemem morelowym, a nie truskawkowym. Oczywiście nie powiedziałam jakim powinien, a on biedny musiał starać się dalej i zjadać kolejno te, które posmarował niewłaściwym. Po morelowym były owoce leśne, malinowy, jagodowy, wiśniowy, a gdy już załamywał ręce wyszeptałam tylko krótkie 'Truskawki, kocham truskawki'.
- Pamiętałeś.
- Nie potrafiłbym zapomnieć. Zjadaj, kochanie. Smacznego. Przygotuję Ci gorącą kąpiel. - oznajmił zrywając się z miejsca. Zatrzymałam Go gestem ręki.
- Czekaj. Czemu nie byłeś dziś w pracy? I co Cię tak wzięło na zgrywanie gosposi domowej?
- Czasem trzeba. Nie było nic ważnego w kancelarii, kiedy tam rano poszedłem. Załatwiłem kilka spraw i wróciłem. Nie chcąc przyjmować Cię z gołymi rękoma musiałem coś przyrządzić, a żeby ukręcić coś z jajek, mąki i mleka trzeba być nie lada mistrzem, także padło na naleśniki. Tymczasem idę do łazienki, przygotować Ci cudownie rozkoszną kąpiel bo zapewne jesteś wykończona po dniu w pracy i to jedyne czego Ci teraz potrzeba. Chcę to zrobić teraz bo wiem doskonale, że nie skupisz się jednocześnie na rozmowie ze mną i konsumcji tego co masz na talerzu. Jeszcze coś? - wygłosił monolog przez którego omal co nie zakrztusiłam się jedzeniem. Cudownie przywracał mi dobry nastrój.
Pokręciłam głową wciąż się uśmiechając. Zjadałam kolejne smakołyki nasłuchując jak Robert krząta się po łazience, a do wody wsypuje kolejne sole robiąc mieszankę, którą uwielbiałam. Tak dobrze mnie znał, wiedział co lubię, co myślę, czego potrzebuję. Niewiedza tkwiła tylko w moich uczuciach o których nie miał bladego pojęcia. I dobrze, że nie miał.
W końcu ściągnęłam szpilki i ruszyłam w stronę pomieszczenia z którego już wydobywały się nieziemskie aromaty. Zamknęłam za sobą drzwi. Podeszłam do Roberta zaczynając sunąć dłońmi po Jego plecach, karku, w końcu przeszłam na linię brzucha, klatkę piersiową. Ściągnęłam z Niego koszulkę, a On odwrócił się do mnie i zaczął rozpinać guziki mojej koszuli topiąc równocześnie twarz w moich włosach. Raz po raz czułam Jego wargi muskające moje skronie, policzki, szyję, ramiona, obojczyki.
- Nie myślałem o wspólnej kąpieli, Sophie.
- Ale nie odmówisz. - wymruczałam w odpowiedzi dobierając się do rozporka Jego jeansów.
Wiedziałam, że te słowa Go zmotywują, popchną dalej, dodadzą pewności siebie, a ja pragnęłam Go w tej chwili jak nigdy wcześniej. Śmiałam się kiedy mnie dalej rozbierał, kiedy w końcu udało mi się Go popchnąć i sprawnie wylądowaliśmy w wielkiej wannie wśród piany. Cieszyłam się jak małe dziecko kiedy nią we mnie rzucał, czy zwyczajnie podmuchiwał w górę. Wodził dłońmi po moich brzuchu, całował mnie po każdym calu ciała. Był niemożliwie delikatny, spokojny. Idealny po takim dniu. Po dniu w którym przepełniał mnie żal do Sama, którego uczucia akurat teraz stały się wiarygodne, wcześniej niezauważone, a może raczej zignorowane. Niejednokrotnie mówił mi o miłości, o tym, że mnie kocha, jednak za każdym razem reagowałam śmiechem lub prośbą by już odpuścił. Teraz zobaczyłam wszystko w innym świetle. Poza tym wciąż był Jamie. Ten, którego kochałam mimo wszystko, mimo bólu jaki mi zadał odchodząc z chorym usprawiedliwieniem. Nienawidziłam Go za uczucie tego cholernego braku, tej tęsknoty.
Sam chciał usilnie wpisać się do mojego życia, zając ważne stanowisko, znaczyć dla mnie coś więcej. Ja od zawsze aż do teraz chciałam widzieć u swojego boku Jamiego. Miałam Roberta. I musiałam nauczyć się to doceniać. Kochał mnie, a ponadto był osobą, którą może ja też potrafiłabym pokochać.
- Cudownie mi z Tobą, wiesz? - wyszeptałam składając Mu całusa na ustach. Odwzajemnił się pocałunkiem.
- To chyba dobrze. - odparł posyłając mi uśmiech.