Delikatny zapach kawy unoszący się w powietrzu wybudził mnie ze snu.
Otworzyłam z wolna oczy rozciągając mięśnie. Na szafce nocnej stała moja
ulubiona filiżanka z której wciąż unosiła się para, obok talerzyk z
kanapkami. Roberta nie było. Pozostawił również list w którym wyjaśnił
swoją nieobecność. Mój mąż był adwokatem, wciągniętym w wir pracy do
maksimum. W domu jedynie zjadał spóźnioną kolację, spał, a rano biegiem
pochłaniał kanapki, popijając je herbatą cytrynową. Rutyna. Mało
rozmawialiśmy, krótkie wymiany informacji na temat minionego dnia.
Mimo obrączek, które oboje nosiliśmy oraz przysięgi jaką złożyliśmy
sobie przed ołtarzem - byliśmy dla siebie zupełnie obcy. Jesteśmy
małżeństwem od pół roku, znamy się od dziesięciu lat. Robert pojawił się
w moim życiu trochę po zniknięciu Jamiego. Był lekarstwem na moje rany,
które pokryły się jedynie delikatnym strupem. Wciąż są świeże. Minęło
wiele czasu. Wystarczająco, żeby nauczyć się żyć dalej. Za mało, aby
zapomnieć.
Pamiętam o Nim do dziś. Pamiętam kim był.
Sięgnęłam po komórkę w celu wybrania numeru mojego szefa. Odebrał po trzech sygnałach.
- Co tam, Sophie?
- Sam, nie przyjdę dziś. Rozchorowałam się. - łgałam przygryzając wargi.
- Coś poważnego? Potrzebujesz czegoś?
- Odpoczynku.
- A ode mnie?
- Nie.
Już miałam nacisnąć czerwoną słuchawkę, kiedy usłyszałam jak bierze głęboki oddech, aby powiedzieć mi coś istotnego.
- Pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć. Jesteś numerem jeden w moim
sercu. Ponad wszystko inne. Kocham Cię i wierzę, że kiedyś zrozumieć,
iż tylko przy moim boku istnieje Twoja przyszłość. - powiedział.
- Sam, błagam. Przerabialiśmy to już. Ja mam męża. Ty żonę i dzieci. Wszystko układa się w jak najlepszym porządku.
- Gówno się układa, Soph. To Ciebie kocham. To dla Ciebie żyję. Tylko z
Tobą chcę spędzać noce. Tylko Ciebie chcę całować. Tylko z Tobą chcę
płodzić dzieci.
Rozłączyłam się nie mogąc tego dłużej słuchać. Dlaczego dla każdego
faceta wszystkie ludzie sprawy musiały sprowadzać się tylko do seksu? Co
stało się z mężczyznami, którzy zaglądali do wnętrza kobiety? Którzy
traktowali je jak najbardziej drogocenne diamenty? Bezcenne? Czemu kiedy
już kilkanaście lat temu spotkałam kogoś takiego musiałam go utracić?
Ile dałabym, aby wrócił. Choć na moment, na chwilę, na sekundę, na jedno spojrzenie w oczy, na jeden pocałunek. Jamie...
Wciąż trzymałam moje dawne pamiętniki, zapiski myśli, opisane przeżycia.
Musiałam je wyciągnąć właśnie w tej chwili, choć nie robiłam tego już
od lat. Poczułam tą nieopanowaną potrzebę przypomnienia sobie jak było
mi dobrze w chwilach, kiedy miałam Go na wyciągnięcie ręki. Dłonie
pokryły się warstwą potu, opanowały je delikatne drgawki. Zacisnęłam
powieki starając się nie płakać. Otworzyłam na pierwszej stronie i
zaczęłam czytać.
Wiele osób zakochuje się. Zazwyczaj są to dość nieodpowiednio
ulokowane uczucia, absurdalnie wręcz. Inni szukają miłość na stronach
książek, wzdychając do idealnych bohaterów. Reszta woli zło - czarne
charaktery, chamstwo wyciekające z każdego skrawka ciała swojego
wybranka. Dreszczyk emocji towarzyszący na każdym kroku.
Ale tak na prawdę wszystkie kobiety pragną ideału, ściśle określonego.
Dorośli mawiają - taki nie istnieje, każdy człowiek ma wady, bez
wyjątku. Ja jestem zwyczajną szesnastoletnią buntowniczką i pokłócę się z
tą teorią, bo ja znalazłam kogoś, kto jej zupełnie przeczy. Jamie.
Przerzuciłam na następną stronę.
Dużo czasu spędzamy razem. Chodzimy nad rzekę i siedzimy tam
właściwie całymi dniami, cierpliwie czekając na zachód słońca.
Rozmawiamy. Zwyczajnie patrzymy sobie w oczy i wymieniamy zdania na
różnorakie tematy. Opowiadamy sobie o życiu - głównie ja Mu o swoim,
Jamie nie chce mówić o sobie. Kiedy nalegam widzę ten przeszywający ból w
Jego oczach, więc mimowolnie odpuszczam. Nie chcę Go ranić, zbyt mocno
Go kocham.
Widzę jak każdy patrzy na nas z podziwem. Jak każda dziewczyna ogląda
się za Jamiem. Nie dziwię się. Jest piękny. Ciemne blond włosy
delikatnie opadają Mu gdzieniegdzie na czoło, pod postacią delikatnych
loków, i to cudowne spojrzenie w kolorze szmaragdu mierzące mnie
wzrokiem pełnym miłości.
Kilka wyszczerbionych kartek zmiętych przez działania wilgoci, zapewne
moich łez. Krótkie urywki myśli, których nie byłam w stanie odczytać.
Niezdarne pismo, skreślenia, nakreślone od niechcenia serca.
Siedziałam na murku słuchając jednego z kawałów Jamiego. Milczałam
wciąż się nie uśmiechając. Kiedy zapytał co mi jest zaczęłam wyrzuć z
siebie wszelkie banalne pretensje. Miałam żal o to, że nie trzyma mnie
za rękę, nie przytula. Położył swoją dłoń na mojej mówiąc, że to dla
mojego dobra. Wstałam patrząc na Niego przez łzy. Pełnym żałości tonem
rzuciłam głupie - 'W dupie mam takie dobro' i odeszłam. Nawet nie
drgnął. Nie szedł za mną. Nie krzyczał z prośbą, żebym zawróciła...
Potrafił mnie zatrzymać. Nie chciał tego zrobić.
Mijały miesiące od ostatniego wpisu, a Jamie wciąż się nie odzywał.
Żałowałam. Poszłam wtedy w miejsce gdzie najczęściej się spotykaliśmy.
Siedział tam. Podeszłam wręcz bezszelestnie jednak jakimś cudem zdał
sobie sprawę z mojej obecności. Pamiętam kolejne dni dokładnie.
Poznawaliśmy się z każdą chwilą coraz bardziej, w jednej momencie
rozmawialiśmy na poważne tematy, w drugim natomiast umieraliśmy ze
śmiechu. W tamtym czasie również Jamie pierwszy raz mnie pocałował,
zupełnie delikatnie i ostrożnie. Nigdy nie napierał, nie wywierał
presji. Chciał być zawsze pewien, że jestem świadoma tego co robię. Że
pragnę postąpić tak, a nie inaczej.
Nie mogąc dłużej wytrzymać zamknęłam dziennik zalewając się łzami na
dobre. Do kogo miałam się zwrócić o pomoc? Jak miałam odnaleźć Jamiego?!
Moje życie od chwili, kiedy Go straciłam jest nieustanną walką w
poszukiwaniu szczęścia. Wciąż mam nadzieję, że znajdę to, co kiedyś
wypuściłam ze swojego uścisku. Ja wiem, że On gdzieś jest, niczym
zagubiony niczym maleńka gwiazda na planie galaktyki. Może myśli o mnie
czasem. Może tęskni. Może nadal kocha.
Położyłam się pod kołdrę przyciskając ją szczelnie do siebie. Łkałam
coraz ciszej. W końcu zupełnie wyczerpana zasnęłam co okazało się
najgorszym z możliwych wyjść. Śnił mi się. Śniła mi się Jego śmierć. Nie
rozpoznawałam tych ludzi, jednak wiedziałam, że Go ranili wszelkiego
rodzaju narzędziami. Zacząwszy od zwyczajnych noży kuchennych po
zdobione sztylety wyrwane z najdokładniej dopracowanych filmów. Był
przytomny. Czuł to wszystko, każdy ich ruch. Nawet nie okazywał bólu
jaki czuł. Czekał, aż to się skończy. Zaczęli wbijać Mu się coraz
głębiej w klatkę piersiową, jakby pragnąc wyrwać serce. Łzy zaczęły
spływać po Jego policzku, a w mojej głowie rozbrzmiał ten znajomy głos
zwracający się do jednego z zabójców.
Rób ze mną co Ci się tylko podoba. Ale Victorię masz zostawić, skurwielu.
Poczułam jak ktoś mocno potrząsa moimi ramionami wymawiając co chwila
moje imię. Nowe imię. Sophie, Sophie, Sophie, Sophie, Sophie, Sophie.
Otworzyłam oczy z krzykiem wyrywającym się z gardła.
- Robert... - szepnęłam rzucając Mu się w ramiona. Przytulił mnie jak najmocniej potrafił całując w kark.
- Jestem, księżniczko... Spokojnie. Co Ci się śniło?
Nie odpowiedziałam. Dręczyło mnie przeczucie, że ten sen wcale nie był
wytworem mojej wyobraźni, a przepowiednią. To miało się wydarzyć. Jamie
chciał oddać swoje życie w zamian za moje, a ja musiałam temu zapobiec. O
ile to już nie miało miejsca.
- Jak w pracy? - zagadnęłam.
- Normalnie, nic nowego. Miałem dwie rozprawy. Dla jednej wyznaczono
kolejny termin. Drugą wygrałem, choć nie przypuszczałem, że to się tak
skończy. Ale nie będę Ci zanudzać... Lepiej powiedz jak Tobie minął
dzień.
Zrobiłam rozczarowaną minę.
- Kochanie, wiesz, że lubię te historie. - zachęcałam Go ściągając Mu marynarkę. - Mów, proszę.
- Zamęczysz mnie. Patrick Hodder, mój klient, dopuścił się oszpecenia
pewnej kobiety. Nazywała się... Zaraz sobie przypomnę. Collins, tak.
Elizabeth Collins. Mogło dość do bardzo poważnych urazów. Sprawę wniosła
sąsiadka. Pani Collins do ostatniej chwili broniła Patricka. Nie wiem
co mogło tą kobietą kierować. Zachowywała się, niczym Jego matka. Miałem
wrażenie, że byłaby skłonna wybaczyć Mu nawet, gdyby Ją zabił.
Sąsiadce, cytuję: kazała się nie wpieprzać do cudzych spraw. Tamta
jednak obstawiała przy swoim. Cudem udało mi się wystarczająco
zaargumentować, aby mojego klienta, podciągnięto jedynie pod karę
pieniężną dla pani Collins. A wiesz co jest w tym wszystkim najlepsze?
Ta kobieta podeszła potem do Patricka i pocałowała Go w policzek
dziękując. Wariatka. Mówię Ci, skarbie, świat zwariował! No ale gdyby
nie Ci stuknięci nie mielibyśmy z czego żyć. - zakończył rozpinając
koszulę. Przez całą opowieść wstrzymywałam oddech. Kim był Hodder?
Dlaczego tknął Elizabeth?!
- To świeża sprawa? - zapytałam.
- O właśnie! Nie uwierzysz, ale była niczym te bułeczki, które Ci dziś
zostawiłem na śniadanie. Jeszcze gorąca, parzyła w palce. Wszystko
działo się w trybie przyśpieszonym, niedawno się zaczęło, a już muszę
pożegnać się z Patrickiem. To dobry facet. Zaprosiłem Go do Nas na
kolację w piątek. Przygotujesz coś?
- Tak... Jesteś głodny?
- Jestem głodny Ciebie. - szepnął kładąc mi dłonie na piersiach,
okrytych tylko cienką warstwą koszuli nocnej. Ścisnął mocno
doprowadzając mnie do cichego jęku. Wiedziałam, że bezsensowną będzie
walka z Nim, więc po prostu oddałam się.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz